Mijn toekomstdroom

Door MarijeeeX gepubliceerd op Wednesday 25 December 09:56

Dit is deel 1 van vier verschillende verhalen die toch allemaal bij elkaar horen.

Toekomstdroom

 

Iedereen heeft vast wel een droom, iets wat je in de toekomst heel graag wilt. Of misschien wil je het nu wel, kun je niet wachten tot de toekomst. Mijn toekomstdroom is om naar Amerika te gaan. Voor een jaar naar een Amerikaanse High School, dat lijkt me echt geweldig. Ik was 14 toen ik dit bedacht, ik zocht samen met mijn vriendin op internet naar een Amerikaanse High School. Ik kwam bij Travel Active terecht, een organisatie die mijn droom mogelijk kan maken. Samen met andere exchange students vertrek je dan voor een jaar naar een High School. Ik was toen nog te jong, je moest minimaal 15 jaar zijn, maar nu is het dan eindelijk zo ver. Ik zit in het 5e, en dus laatste, jaar van Havo. Ik heb alle informatie al duizend keer gelezen, alle boekjes aangevraagd en ik ben zelfs al een keer naar een informatiebijeenkomst geweest. En nu kan ik mezelf eindelijk aanmelden voor een jaar High School. Samen met mijn ouders vul ik het aanmeldingsformulier in, ik beantwoord alle vragen. Sommige in het Engels, anderen gewoon in het Nederlands. Ik mocht ook een regiovoorkeur geven, ik heb voor de regio Great Lakes gekozen en als tweede optie Central States. Het is dan niet zeker dat ik daar heen ga, maar ze proberen er wel rekening mee te houden. Ik stuur het formulier op en nu is het wachten op een reactie.

 

Een maand later kreeg ik eindelijk een mailtje van de organisatie, ze hadden mijn aanmeldingsformulier opgestuurd naar Amerika. Nu was het weer wachten tot ik werd geacepteerd door Ayusa. En dat kreeg in weer een maand later te horen, het was precies op mijn 17e verjaardag. Ik was geaccepteerd door Ayusa, nog iets om te vieren. Ook stond er naar welke regio ze me hadden gestuurd; Great Lakes! Dat was mijn eerste keus, dus ik was ontzettend blij. Ze hadden ook al een gastgezin gevonden in Wisconsin, een man en een vrouw met 1 dochter van 16. Ik was super blij, mijn avontuur kon nu echt beginnen.

Ik ging naar nog meer bijeenkomsten en informatiedagen, ook ging ik samen met andere exchange students de stad in om elkaar beter te leren kennen, dat was erg gezellig. Een paar weken later moest ik mijn visum ophalen, dat was een best spannend moment. Gelukkig werd ik "goedgekeurd" en kreeg ik mijn visum. Binnen de kortste keren was alles geregeld. Alles ging nu zo snel, waardoor ik mijn examen helemaal vergat. Ik begon met leren en mijn eerste examens begonnen. Voor mijn gevoel ging het wel goed, nu hopen dat is was geslaagd.

In juni kreeg ik het verlossende telefoontje, mijn leraar Engels vertelde me dat ik was geslaagd! Het was nu definitief, ik ging over een paar maanden naar Amerika.

 

Ik begon mijn koffer al weken van te voren in te pakken, het was erg moeilijk om je koffer voor bijna een jaar in te pakken. Eind augustus ging ik met mijn ouders, zus en vriendin naar Schiphol, daar nam ik afscheid van iedereen hier in Nederland, de meesten zou ik pas na 10 maanden weer zien. Ik voegde me bij de andere exchange students aan, we kregen nog een laatste uitleg en daarna stapten we het vliegtuig in. Ik kon mijn ouders niet meer zien, dat was een heel raar gevoel. Je ziet ze zo lang niet, maar ik wist dat ik het kon. Dat had ik er zeker voor over.

We vlogen met z'n allen naar New York City, daar kregen we een 4-daagse oriëntatie. Ik wilde er altijd al een keer heen en nu ben ik er ook echt geweest. Het was een geweldige ervaring wat ik voor geen goud zou willen missen. We hebben het vrijheidsbeeld gezien, zijn naar het Hard Rock Café geweest en nog veel meer. Na een paar drukke dagen en slechte nachten was ik erg moe, maar ik moest nog met het vliegtuig naar Wisconsin. Het was gelukkig niet heel ver vliegen, ik heb wel lekker in het vliegtuig geslapen. Ik zat ook alleen in het vliegtuig, geen andere exchange students. Dat was in heb begin wel eng, helemaal alleen tussen alle andere onbekende reizigers lopen. Naast mij zat een oude man, die me wat vragen stelde. Hij vond het erg interessant dat ik uit Nederland kwam en dat hij me dapper vond dat ik helemaal alleen naar Wisconsin ging, voor 10 maanden lang.

Toen we gingen landen werd ik wakker door de druk op mijn oren, daar was ik nog steeds niet aan gewend geraakt. Toen ik uitstapte wenste de man mij succes, ik bedankte hem en ging naar de lopende band om mijn koffer op te halen. Ik liep naar de uitgang en daar stond mijn gastgezin op me te wachten, met oranje en rood-wit-blauwe vlaggetjes zwaaiend. Vrolijk liep ik naar ze toe, ik besefte dat dit mijn familie hier zou zijn.

"Hi! Welcome to America!" zeiden ze. Ik begon met ze te praten, in het Engels natuurlijk. Het was raar dat je nu altijd Engels moet praten, dan je zo'n lange tijd geen Nederlands meer kunt spreken. Het Engels ging me tot nu toe gemakkelijk af, het meisje maakte wel eens een opmerking over mijn accent, maar ze vond het wel leuk. We leerden elkaar beter kennen en ze leek me erg aardig. Ze brachten me met de auto naar hun huis, en dat was echt prachtig. Mijn droom was om naar Amerika te gaan, het maakte niet uit waar. Maar nu ik dit zag, was het mijn droom om bij deze familie in Wisconsin te komen.

Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.