x

Inloggen

Je bent nog niet ingelogd. Aanmelden of een nieuw account Registreren

Een kerstfabel

Door Wasbeer gepubliceerd op Monday 23 December 13:06

Het was koud en donker in het grote dierenbos, alle bomen waren kaal en een gure wind zorgde er voor dat er allerlei onheilspellende geluiden klonken. Het eind van het jaar naderde en alle dieren hadden een vertegenwoordiger gestuurd naar de vergadering op de open plek, waar er besluiten moesten worden genomen voor het volgende jaar.

 

De vergadering werd voorgezeten door de jonge marter vergezeld door zijn maatje, de fret. Zij waren door de dieren aangewezen om het beheer van het bos voor een paar jaartjes op zich te nemen. De marter lachte vriendelijk als altijd, maar zijn boodschap was minder vrolijk. “We weten allemaal dat het niet zo goed gaat in het bos, dus volgend jaar moeten jullie allemaal weer wat meer aan ons afstaan voor het beheer van het bos en wordt alles weer een beetje duurder. Maar heb vertrouwen in ons, op termijn komt het allemaal goed. Er zijn ook momenteel veel dieren die niet echt kunnen bijdragen aan werkzaamheden voor het onderhoud van ons bos, we hebben tenslotte niet genoeg middelen om alle projecten door te laten gaan, maar als we maar allemaal ons best doen ziet de toekomst er voorspoedig uit”.

 

De kale fret, waarvan sommige dieren dachten dat hij soms spijt had van de samenwerking met de marter voegde daar nog snel aan toe: “Vertrouw er maar op dat wij er voor zorgen dat de de dieren die het minder hebben dan andere, ook zullen krijgen waar ze recht op hebben. Solidariteit van de grote en sterke dieren met de zwakkere en kleine. Daar hebben we altijd voor op de bres gestaan en dat zullen we blijven doen”. Er volgde geen reactie en de fret leek ook niet echt in zijn eigen worden te geloven. De marter keek bewust even een andere kant op, nog steeds met een glimlach op de lippen.

 

“Jullie doen het helemaal fout” begon de vos met zijn opvallende haardos en de andere dieren begonnen al weer een beetje te zuchten. “Het is de schuld van die wasberen, die steeds in grotere getale in ons bos komen wonen. Hebben jullie wel eens gelet op de gekke gewoontes die ze hebben en die maskers die ze dragen. Straks willen ze dat wij dat ook gaan doen. Ik zeg, laten we geen wasberen meer toelaten in ons bos en waar mogelijk er zoveel mogelijk terugsturen dan komt alles weer van zelf goed”. De aanwezige wasbeer keek triest om zich heen, hij was de taal nog onvoldoende machtig om te reageren, maar hij zag ook weinig bemoedigende blikken om zich heen.

 

De corpulente beer stond op en wierp even een vuile blik op de fret, vroeger waren ze kameraden geweest, geen echte vrienden, maar hij voelde zich nog steeds verraden. “Nog steeds hebben veel dieren in het bos het hier goed en andere moeten leven van de restjes, die zij over laten” bulderde hij. “Wij moeten er gewoon voor zorgen dat alles wat er verdiend wordt in het bos veel eerlijker verdeeld wordt, alle dieren moeten gelijk worden en eten krijgen naar behoefte. De marter lacht wel vriendelijk maar intussen zorgt hij er voor dat alles blijft zoals het is en dat de zwakke dieren het steeds slechter krijgen. Hij wierp daarbij een blik op de oude eekhoorn , waarvan gefluisterd werd was dat hij en zijn soortgenoten een behoorlijke voorraad beukennootjes bij elkaar hadden gespaard en goed voorbereid waren op slechtere tijden.

 

Er was een andere eekhoorn aangewezen om de vergadering bij te wonen. De vaste vertegenwoordiger was thuis gebleven omdat er bekend was geworden dat hij de beukennootjes van andere eekhoorns niet goed had beheerd. De grijze eekhoorn keek even misprijzend naar de aanwezigen. 'Waarom kijken jullie toch altijd zo begerig naar onze voorraden” vroeg hij zich hardop af. “Het zijn er echt niet zoveel als jullie denken en we hebben ze verkregen door er jarenlang hard voor te werken. Als we komen te overlijden gaat een groot deel daarvan naar de marter en de fret om die te gebruiken voor allerlei zaken, dus waarom zo ongeduldig. Veel eekhoorns kunnen inmiddels geen nieuwe voorraden meer verzamelen, daar zijn ze te oud voor. De meeste van jullie zijn nog jong en sterk, ga zelf eerst eens aan de slag, voordat je de beukennootjes van andere gaat verdelen. Dat hebben wij immers ook moeten doen”.

 

Het hert dat voor de gelegenheid een kruis op zijn gewei droeg, schraapte zijn keel. Vroeger hadden herten bijna altijd in het bestuur van het bos gezeten en hij verlangde hevig terug naar die goede oude tijd. “We moeten gewoon veel minder afdragen aan de marter en de fret, er moet ook genoeg voor ons overblijven tenslotte en daar wordt iedereen dan weer gelukkig van in het bos” De andere dieren keken hem sceptisch aan. Wie was er tenslotte meer verantwoordelijk voor de huidige situatie dan juist de herten, die zolang het bos hadden beheerd. Best een mooie gedachte om meer zelf over te houden, maar waar moest het bos dan van worden onderhouden?

 

 

Het roodborstje had netjes op haar beurt gewacht en begon haar inmiddels standaard betoog: “Jullie hebben alleen maar oog voor het lot van de mede dieren, maar denk eens aan al die arme mensen. Opgesloten in betonnen kooien , die zelden of nooit in de natuur mogen rondlopen, die wij zo gewoon vinden. Het wordt tijd dat wij er voor zorgen dat de mensen dezelfde rechten krijgen als dieren en tenminste nu ook de gelegenheid krijgen om vrij rond te lopen in ons bos”.

 

De andere dieren luisterden beleefd, maar beseften dat er nooit iets zou worden gedaan om de vreemde ideeën van dit vogeltje uitgevoerd te krijgen. Het hemd is immers veel nader dan de rok.

 

Nu alle dieren hun zegje hadden gedaan , sloot de marter de vergadering. Hij knipoogde even naar de fret, zolang de overige dieren ook geen zinvolle oplossing aan konden dragen voor de problemen in het bos, zouden zij de baas blijven. En daar ging het tenslotte voornamelijk om in dit vak.

 

Reacties (4) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Heel mooi, met een duidelijke boodschap.
Een waar sprookje....
U bent niet ingelogd. Wilt u nu inloggen of een account aanmaken?
Een waar sprookje....
Leuk verhaal wasbeer, ik heb er van genoten
maar er zit wel een boodschap in als je elkaar helpt dan jaloers
op elkaar zijn