Autisme en zogenaamde starheid

Door Meson gepubliceerd op Monday 23 December 11:28

Het hele internet staat bol van de meldingen dat "autisten" zo star zouden zijn. De indruk wordt tevens gewekt dat "normale" mensen geen gewoontedieren zouden zijn alsof zij ieder dag alles steeds weer op een andere manier zouden aanpakken.

Het is fascinerend om te ervaren hoe onbespreekbaar de sociale starheid van de neurotypische meerderheid is. Het is haast een taboe om dit te trachten te bespreken. Starheid is niet het exclusieve alleenrecht van "autisten". Het idee dat "autisme" vooral aan de orde is op het moment dat iemand iets doet dat niet als gewenst wordt ervaren waarbij dan die persoon wordt ingeschat als ongelukkig en behandelbaar is ook een mooi voorbeeld van de genoemde starheid. 

Mensen zoeken naar kopieën van zichzelf en in die zin is de "autist" vaak een levend voorbeeld van wat mensen niet willen weten en dus moet hij (vooral hij) worden omgevormd tot een meer ideaal wezen dat men acceptabeler vindt. Dat noemt men dan "genezen". Alsof je een koe van haar koe-zijn moet willen "genezen" :-). Wat hou je dan nog over na die actie?

De dominante meerderheid vertoont veel tekenen van starheid met betrekking tot sociale scripts en cultuur. Cultuur is een opeenstapeling van onbespreekbare rigiditeit die zo diep zit dat pogingen tot gesprek erover acuut worden afgekapt of ontkend.

Voorbeelden:

- "Dit hoort wel en dat hoort niet." Maar waarom dan (niet)?

- "Dit is uit de mode en kan je dus niet meer dragen." Maar waarom dan niet?

- "Je mag niet boven het maaiveld uitkomen!" Hoezo dan niet?

- "Blijf van 'onze' zwarte Piet af!" Huh?

- "Je moet meedoen!" Slik?

- enz.

Neurotypische mensen (99% van de bevolking) denken graag keuzevrijheid te hebben, flexibel en open te zijn en willen graag individualisten zijn terwijl experimenten laten zien dat het eigenlijk in de praktijk starre kuddedieren zijn die uit doodsangst alles doen voor zelfbehoud. Ze zijn uiteindelijk erg voorspelbaar en daarom zijn bedrijven zo geïnteresseerd in het gebruik van databestanden op basis van wat men bijvoorbeeld in sociale media volgt (of niet).

Denken te behoren tot de "normale" meerderheid geeft blijkbaar het recht om niet meer over zichzelf na te hoeven denken want men is immers "normaal". Alsof alles altijd perfect gaat bij de "normalen" en alsof ze altijd zo gelukkig en tevreden zijn :-) ... Alsof "autisten" per definitie altijd ongelukkig zijn en "geholpen" moeten worden. Is dat geen schoolvoorbeeld van conceptuele rigiditeit?

Zolang er een taboe blijft rusten op de bespreekbaarheid van de sociale rigiditeit van de meerderheid zal men nooit goed kunnen snappen wat "autisme" werkelijk inhoudt.

Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.