Liefde en Kerst

Door Wasbeer gepubliceerd op Wednesday 18 December 13:20

In een niet nader te noemen krant staat het berichtje over een liefdesbrief die 41 jaar oud is en op straat is gevonden. Veel verdere details zijn er niet, maar de afzender en geadresseerde zijn inmiddels bekend, maar wensen buiten de publiciteit te blijven. Ze zijn inmiddels getrouwd (gelukkig (?), dat staat er niet bij), dus de brief heeft zijn doel bereikt ongeacht het feit in hoeverre hij destijds zijn weg heeft gevonden. Dat lijkt toch wel verdacht veel op de fictie die hier niet zo lang geleden in opdracht van Doortje werd geschreven. Zo zie je maar, je kunt het niet zo gek verzinnen of het gebeurt ook in de realiteit. De gedachten gaan dan automatisch even terug naar het moment en de wijze waarop je jouw eigen partner hebt ontmoet.

Misschien dat wetenschappers nog eens zullen ontdekken dat er ook een soort monogamie gen bestaat bij de mens, dat bij de één veel sterker ontwikkeld is dan bij de ander. In onze familie is het aantal mislukte lange relaties tot op heden namelijk zeer miniem. Als ik het beperk vanaf mijn ouders dan is dat zelfs tot op heden (meteen afkloppen op hout) zelfs nihil. Natuurlijk spreek je dan niet echt over een grote groep mensen, dus statistisch zal het geen bijzonderheid zijn. Daarbij komt nog dat de partner heel vaak ook meteen de eerste echte jeugdliefde is geworden, waarbij jeugd dan wel ietwat ruim moet worden genomen. Toch een soort vogelgen? DNA van dieren w.o. de mens lijkt toch in het algemeen veel op elkaar en bij vogels is het toch meer gebruikelijk dat de eerste partner trouw wordt gebleven tijden het hele leven dan bij zoogdieren.

Op dat punt leek ik zelf toch een beetje het zwarte schaap van de familie te worden, want mijn eerste echte en heel serieuze relatie liep niet uit op een langere verbintenis. De volgende twee ook niet en dan ben je naar de verhoudingen in onze familie gerekend, toch wel een beetje 'een bonte hond'. Bestaat het toeval of is ons lot al van te voren bepaald, wie zal het zeggen? Mijn eerste relatie was een schoolvriendin en na het einde van ons 'pril geluk' is het dan bijna onvermijdelijk dat je af en toe iets hoort over haar doen en laten, indien je in een kleine gemeente woont. Zij was vertrokken naar een universiteitsstad en woonde samen met een oudere student architectuur, terwijl zij naast haar werk een opleiding volgde en de meeste centjes bij elkaar moet schrapen in dat huishouden.

Wel vaker maken leerlingen als ze afscheid nemen op de middelbare school de afspraak om snel een reünie te organiseren en komt daar nooit meer iets van. In onze eindexamenklas zaten een paar echte 'regelneven' , die het toch voor elkaar kregen om vrijwel iedereen weer bij elkaar te krijgen, slechts een paar jaar na het afscheid. In die tijd had ik geen relatie en heb ik behoorlijk getwijfeld om die bijeenkomst bij te wonen. Natuurlijk voelde ik niet meer voor mijn oude vriendinnetje en ze was inmiddels 'bezet', maar toch.............. Afijn op het feestje heb ik haar weer ontmoet, de relatie met de wouldbe architect was beëindigd, omdat die in een stageperiode een relatie was begonnen met de dochter van de baas daar ( echt een ambitieus type dat blijkbaar vrouwen vooral beoordeelde op het financiële nut dat zij voor hem konden hebben). Blijkbaar was het gen ook bij mij toch wel overgeërfd, want de gevoelens kwamen toch heel snel terug en niet zo heel veel later zijn we getrouwd en uiteraard zijn we dat nog steeds. Het zit tenslotte in de familie

 

Overigens kan ik hier geen echte link met de kerst ontdekken, behalve dat het toch echt wel een 'feelgood' verhaal is

Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.