Dieren en kerst

Door Wasbeer gepubliceerd op Tuesday 17 December 18:49

Tja, de tijd om de mijmeringen voor de kerst af te ronden wordt steeds korter. Zouden er gezinnen in Nederland zijn waar er geen enkel huisdier daar deel van uitmaakt of heeft gemaakt? Even snel op een rijtje gezet, hebben wij al afscheid moeten nemen van 3 katten, één hond, een parkiet en een stel muizen. Wij zijn beide kattenmensen, dus de hond kwam uitsluitend omdat de kinderen die toch echt wouden hebben en vervolgens mochten wij er vrijwel de hele zorg voor overnemen. Een verhaal dat ook in vele gezinnen bekend zal overkomen. Maar goed het was een bijzonder lief dier dat uitstekend overweg kon met de kat en spijt hebben we daar ook nooit van gehad. De parkiet was een toevalstreffer en de muizen waren verplichte troeteldieren in een tijd dat een kind dat er bij wou horen, in ieder geval een muis of een tamme rat moest hebben. Als dat de indruk wekt dat onze kinderen verwend zijn, is die gelukkig niet helemaal terecht. Later hebben ze ons wel verteld dat wij in hun vriendenkring als behoorlijk strenge ouder golden. Daar waren we best trots op, al is dat waarschijnlijk niet de enige reden, waarom ze goed zijn terechtgekomen. Top op heden tenminste. Op de muizen teug gekomen, die hebben lang (en gelukkig?) geleefd en zijn niet ten prooi gevallen aan de toenmalige kat. Hetzelfde gold voor de parkiet.

Toen de kinderen uit huis waren en we weer afscheid moesten nemen van een kat, dit keer vanwege een auto-ongeluk , hebben we getwijfeld om weer een nieuwe te zoeken, mede omdat toen al duidelijk was dat we binnen niet al te lange tijd zouden verhuizen. Een paar weken voor Kerst , drie jaar geleden, hebben we toch de knoop doorgehakt en een bezoek gebracht aan het plaatselijke asiel. En daar zat onze huidige kater, jong en erg mager. Een heel gewoon exemplaar, met een ouderwets camouflagepak, grijs met zwarte strepen. Niet zo lang geleden van straat opgepikt waar hij het risico liep te verhongeren of te verongelukken. Onbekend in hoeverre hij op straat was gezet dan wel was ontsnapt. Lang hebben we niet getwijfeld, hoewel er ongetwijfeld ook veel andere aanwezigen een trieste historie hadden.

Onderweg naar huis beseften we wel dat dit allicht een behoorlijke opgave zou worden. Hoe beschadigd was het dier in zijn contact met mensen en zouden we in staat zijn om het vertrouwen terug te winnen. Ook met voldoende aandacht is het immers ook niet mogelijk om constant een dier ( of een kind) in de gaten te houden, dus wellicht bestond het risico dat hij de eerste de beste kans op 'vrijheid' weer zou benutten. De vorige drie exemplaren waren uit het 'nest' gekomen ( nooit een rasecht exemplaar maar altijd huis- en tuin exemplaren). Eigenlijk hadden we ons geen enkel zorg hoeven te maken. Hoewel hij het eerste halfjaar geen enkel behoefte had aan persoonlijk contact heeft hij nooit de mogelijkheid aangegrepen om er vandoor te gaan. Blijkbaar waren er in het contact geen echte trauma's opgelopen, alleen de nodige voorzichtigheid en was het enige dat hij nodig had een thuis. . Die voorzichtigheid is nu ook volledig verdwenen en inmiddels vertrouwt hij mensen en dieren bijna blindelings. Maar hij is nooit een schootkat geworden en kiest liever zijn eigen weg. Ook momenteel ligt hij lui te wezen op een oude leunstoel vlak bij de plaats waar ik dit schrijf. Gewoon omdat hij dat zelf wil en niet om iets of iemand in de gaten te houden. Een kerstcadeautje krijgt hij niet, want eigenlijk mag hij best al blij zijn met de goede verzorging die hij nu krijgt.

Wij zijn wel erg blij met dit kerstcadeau van een aantal jaar gelden dat zo goed is uitgepakt.

Foto's via Google

 

Reacties (7) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Prachtverhaal! Bijna al mijn katten zijn asieldieren geweest, de meesten waren erg aanhalig, een paar niet zo. Verschil van karakter, denk ik, maar je kunt wel aan ze zien, dat ze erg happy zijn en dat is dan genoeg.
Een mooi verhaal, dieren zijn geweldig. ;-)
Katten kiezen er zelf voor wanneer ze aandacht willen, dus wees niet al te verrast als deze meneer op een dag tóch op je schoot springt. ;)
Ik heb nooit spijt gehad van mijn asieldieren!
Goed dat je een katje uit het asiel haalde. Die beestjes verdienen ook een goede thuis! :)
Hij kan nog altijd een schootkat worden. Onze Gypsy deed er wel een jaar of vijf over. En toen was meneer niet meer van schoot te slaan. En onze Tessa hetzelfde verhaal. De nieuweling in ons gezin Maura, een getraumatiseerd asielkatje die we een jaar en negen maanden geleden namen was nog snel die wil nu al regelmatig op schoot. Dus geef de hoop niet op.