Een gevallen engel

Door EOtter gepubliceerd op Saturday 14 December 14:25

Jack kijkt op naar de brandende zon terwijl hij op de boerderij van zijn vader aan het werk is. Zijn vader is sinds een paar weken ernstig ziek en de dokter heeft geen diagnose vast kunnen stellen. Jack moet de boerderij nu in zijn eentje runnen. Het zweet loopt in straaltjes over zijn rug en hij veegt zijn voorhoofd af. Het gaat de laatste tijd slecht. Als het zo doorgaat, kunnen ze straks de huur niet meer betalen en dan hebben ze niets meer. Door epidemieën is de kudde vee die ze bezitten nogal uitgedund.

Jack slaat de laatste spijker in het hek. De omheining is weer gemaakt. Zoals gewoonlijk was een van de koeien erdoorheen gebroken en op het land van de buurman geraakt. Hij was woedend en dreigde het dier dood te schieten als hij nog een keer op zijn land kwam. Jack wist dat zijn buurman geen geintjes maakte, hij was een jager en hij was praktisch getrouwd met zijn jachtgeweer. Jack slaakt een zucht. Dit zijn tijden waarin hij wel wat hulp van boven kon gebruiken, maar hij verwachtte niet dat ooit te krijgen. Het zal niet lang meer duren voor ze alles kwijt zijn en voor Jack zijn vader kwijt is.

Ondertussen klapt de halfengel Charissa haar vleugels uit. Ze staat op de rand van het Platform der Engelen, ergens hoog in de lucht. Ze is zojuist uitgehuwd aan Roman, een engel van zuiver bloed. Charissa zelf is niet van zuiver bloed, ze was een mens tot haar twaalfde. In die tijd woonde ze nog gelukkig met haar gezin op Aarde. Maar zij waren bruut uitgemoord door zwarte engelen, ook wel Mecisters genoemd. Alleen Charissa werd gered, door de koning der Engelen. Ze werd vanaf toen op Het Platform opgevoed als zijn bloedeigen dochter. En nu werd ze uitgehuwd aan zijn zoon, maar dat vond ze maar niets. Haar hart lag niet bij hem. Haar hart lag nog op Aarde, waar het thuis hoorde. Ooit zou iemand dat hart raken en dan zou zij… nee, het is allemaal maar een gedachtespinsel. Morgen is ze getrouwd.

Ze springt van de rand af en slaat met haar vleugels. Nog een laatste vlucht der vrijheid over het rijk van de mensen, denkt ze. Ze weet dat ze voorzichtig moet zijn, aangezien er beneden mensen zijn. Er zijn ongelovigen, maar er zijn ook jagers die op engelen jagen vanwege hun geneeskrachtige tranen en bloed. Dat maakt dat het erg waardevol is. Iedere engel draagt een riem bij zich met flesjes tranen en bloed. Vaak zijn de jagers slechts op de riem uit en verwonden zij de engel slechts, maar een enkele keer doden ze de engel en vangen al het bloed op om het te verkopen. Waar men al niet toe in staat is om aan geld te komen, het doden van een wezen zo puur en onschuldig als een engel.

Charissa is zo in gedachten verzonken over het oppassen voor jagers, dat ze boven hen langs vliegt zonder het te merken. Drie engelenjagers zitten in de achtertuin van een zomerhuisje. Ze zijn tamelijk gespierd en een van hen draagt een hoed, hij heet Poudri. Hij is de eigenaar van het huis en vertelt de andere twee jagers net over de koe van de buren, wanneer hij opkijkt en Charissa ziet. Onmiddellijk grijpen ze allen naar hun geweer. Poudri heeft Charissa in het vizier en houdt zijn vinger gespannen op de trekker. Charissa vliegt over de boerderij van Jack wanneer Poudri de trekker overhaalt en een kogel door Charissa’s rechtervleugel boort.

Jack schrikt op van het geluid van een schot. Hij had de omheining zojuist gemaakt, die koe is er niet toch nu al doorheen gebroken? Koortsig zoekt hij naar een beschadiging van het hek wanneer hij achter zich een dreun op de grond hoort. Hij draait zich geschrokken om en ziet een vrouwelijk figuur met twee witte vleugels op de grond liggen. Zijn mond valt open. Hij heeft al die verhalen wel gehoord, maar hij had het nooit helemaal geloofd. Toch ligt ze nu aan zijn voeten. Engelen bestaan dus toch! Hij loopt op haar af en hurkt naast haar neer. Ze opent haar ogen en kreunt van de pijn terwijl ze haar gewonde vleugel vastgrijpt.

“Jack!” schreeuwt de stem van Poudri. Er wordt aan het hek gerammeld. “Geef mij die engel!” Snel sleept Jack haar achter zijn huis. “Bekijk het maar! Ze is op mijn land gevallen!” Poudri begint te tieren. “De volgende keer dat die koe op mijn land komt, slacht ik het met mijn blote handen af!”

Jack wacht tot Poudri weg is en pakt dan de gewonde vleugel van Charissa vast. Ze kijkt hem angstig aan. “Wie ben jij?” vraagt ze met een zoete stem. “Ik ben Jack,” zegt hij en hij steekt zijn hand uit. Charissa beweegt niet. Plots klinken er knerpende voetstappen op het pad. Ze komen dichterbij. “Poudri!” sist Jack zachtjes. Hij kijkt snel om zich heen om een schuilplaats te vinden voor Charissa. Maar het is Poudri niet, het is Jack’s vader Ywa.

“Wat was dat voor lawaai?” vraagt hij met een krakende stem terwijl hij aan komt gestrompeld. Zodra hij Charissa ziet, blijft hij stokstijf staan. Langzaam verschijnt er een dwaze glimlach op zijn gezicht. “Het is waar!” Hij hinkt op Charissa af en steekt zijn hand uit. “Ik ben Ywa.” Charissa laat voorzichtig haar vleugel los en schudt schichtig zijn hand. “Ik ben Charissa.”

Jack komt de keuken uitgelopen met een kan warme water in zijn hand. Charissa zit naast Ywa op de bank. Hij bestudeert haar gewonde vleugel. Charissa's riem met de flesjes tranen ligt op het nachtkastje van een klein slaapkamertje die voor haar is vrijgemaakt.

“Dit kan pijn doen.” Ywa druppelt ontsmettingsmiddel op de wond en Charissa’s gezicht vertrekt in een pijnlijke grimas. “Ik ben wel wat gewend,” zegt ze. “Als engel zijnde kan ik mijn vleugels af laten sterven en nieuwe groeien. Dat doet pas pijn.” “Wonderbaarlijk,” fluistert Ywa. Hij begint bloed op te hoesten. Jack zet de kan met water neer op tafel en Charissa kijkt hem recht in zijn ogen aan. Nerveus wendt hij zijn blik af naar haar vleugel.

Een aantal weken lang verblijft Charissa op de boerderij van Ywa en Jack. Zij schenkt Ywa een flesje vol tranen en hij herstelt langzaam van zijn ziekte. Jack is dolgelukkig. Van daar uit gaat alles beter. De boerderij wordt weer levendig en winstgevend. Zo heeft Jack toch hulp van boven gekregen. Hij merkt echter steeds meer dat hij gevoelens voor haar heeft. Een wezen zo wonderbaarlijk als zij, hoe zou dat niet bemind kunnen worden?

Charissa schrikt op. Een dikke zwarte mist vult de schuur plotseling en even later staat ze oog in oog met een Mecister. Haar ogen zijn bloeddoorlopen en twee grote zwarte vleugels spreiden zich achter haar. Ze heeft een zwarte staf in haar hand en tikt daarmee op de grond. De Zwarte Dimensie opent zich aan Charissa’s voeten. De tranen schieten haar in de ogen. Haar gezin werd in dat zwarte gat gedumpt nadat ze afgeslacht waren.

De Mecister haalt uit met haar staf naar Charissa en slaat haar hard tegen haar gewonde vleugel. Ze krijst het uit van de pijn. Nu laat de Mecister stekels uit haar staf groeien en ze slaat nog een keer in op Charissa. Bloedspetters raken de grond. “Nee, het is nog niet mijn tijd!” roept Charissa. Onder luid gekrijs laat ze haar vleugels afsterven en groeit ze nieuwe, grotere en wittere vleugels. Ze vliegt op en haalt de zwarte engel neer met een krachtige slag van haar vleugel. De Mecister valt in het zwarte gat en wordt opgeslokt in de Zwarte Dimensie.

Jack rent de schuur binnen. “Charissa! Wat is er aan de hand?” Charissa kijkt hem aan en verliest het volgende moment haar bewustzijn. Ze valt op de grond. Jack rent snel naar haar toe en tilt haar op. Ze is verrassend licht. Hij brengt haar naar binnen en legt haar op bed. Hij gaat bij haar liggen en slaat een warme deken om hen heen. Naast haar valt hij in slaap.

Jack schrikt wakker en kijkt op. Drie engelen staan aan het bed. Charissa zit rechtop. “Maar je moet Roman huwen,” zegt de oudste van de engelen. Hij draagt een kroon op zijn hoofd. “Het spijt me. U heeft zo veel voor mij gedaan en daar ben ik dankbaar voor, maar begrijpt u alstublieft dat mijn hart niet bij uw zoon ligt. Het ligt hier.” De engel kijkt haar lang en doordringend aan. “Dat lag het altijd al. Vanaf het moment dat ik je naar Het Platform nam.” Hij slaakt een zucht. “Goed dan. Kom hier.” Charissa staat op en hij laat twee druppels van zijn eigen bloed op haar rug vallen. “Zo kun je de vleugels intrekken zodat je veilig bent van jagers.” Uiterst dankbaar kijkt ze hem aan. De drie engelen verdwijnen. Jack trekt haar zachtjes op bed. “Je bent een geschenk van boven,” fluistert hij.

Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.