x

Inloggen

Je bent nog niet ingelogd. Aanmelden of een nieuw account Registreren

Ik zag iets ergs

Door MarijeeeX gepubliceerd op Monday 21 October 11:36

Verhaal gemaakt met school.

Ik zag iets ergs

Het staat me allemaal nog helder voor de geest, het beeld flitst nog elke dag voor mijn ogen.

Het was woensdag 4 september, ik fietste alleen en was bijna thuis. Voor mij fietste een meisje, ze zat bij mij in de klas. Ze was erg stil, zei niet zoveel, maar ze leek me wel aardig. Net toen ik op het punt stond om naast haar te gaan fietsen om met haar te praten, gebeurde het. Ik kon niks meer voor haar doen, dit zouden haar laatste seconden zijn.
Ik vind het nog altijd moelijk om aan te denken, het was zo vreselijk.

Het meisje, Sanne, stak de weg over. Ze keek goed naar links, en naar rechts, maar zag niks. Ze fietste verder, waar ze nog een keer moest oversteken. Er kwam een auto van rechts, dus ze stond stil en wachtte tot de auto voorbij was. Ik stond aan de andere kant van de weg, te wachten op een ander auto. Sanne keek alleen maar naar de auto die voor haar langs reed, ze keek niet achterom. Tuurlijk niet, waarom zou je achterom kijken? Daar zou geen gevaar moeten zijn. Maar dat was er wel, ik zag dat de auto waar ik op wachtte niet helemaal recht reed. Hij slingerde over de weg en kwam angstaanjagend dichtbij. De auto slingerde nog steeds, links, rechts, links, rechts en toen zwenkte hij uit. Hij reed met volle vaart richting de linker kant van de weg, recht op Sanne af. Ik wilde schreeuwen, Sanne waarschuwen, maar er kwam geen geluid uit mijn keel. Ik kong mijn ogen ook niet afwenden, had ik dat nou maar wel gedaan, ik stond als aan de grond genageld. Ik hoorde de auto remmen, waar het was niet genoeg. De banden piepten over de weg, hij ging nog steeds te snel. Ik zag mensen staren, ze deden niks. Ze konden ook niks doen, alleen maar net zoals mij vol afgrijzen naar de auto en het meisje kijken. Sanne hoorde de auto ook achter haar, ze keek om en haar ogen werden groot. De bestuurder sloeg zijn handen voor zijn gezicht, ook hij kon het niet aan. Dit alles gebeurde in een flits. Het ene moment stond Sanne daar te wachten op een auto, het andere moment lag ze onder de auto. Dood, er was bijna niks meer van haar over.
Toen begon het kabaal los te barsten, mensen gilden en schreeuwden. Sommige huilden, daar was ik ook één van. Ook al kende ik haar niet, dit was vreselijk. Ik had met iedereen te doen, haar hele familie, vrienden. Nog steeds kon ik me niet bewegen, maar toen er mensen begonnen te rennen, gooide ik mijn fiets neer en rende ook. Een ander auto remde nog net op tijd om niet ook tegen mij aan te botsen. Ik rende naar het meisje toe, naar haar lichaam. Mensen begonnen 112 te bellen, maar het had geen zin meer. Ze was niet meer te redden. Ik bleef bij haar lichaam zitten, totdat iemand mij aan de kant duwde om Sanne haar lichaam op te tillen. Het was iemand van de ambulance die haar op een brancard tilde en haar in de ambulance schoof. Nu zag ik de vader en moeder van Sanne bij de ambulance staan. Ze huilden, Sanne haar moeder verborg haar gezicht in de jas van haar man. Ik voelde een arm op mijn schouder, ik draaide me om om te kijken wie het was. Het was mijn vader. Ik kroop tegen hem aan en begon weer te huilen.
"Stil maar meisje, stil maar. Het is voorbij. Het komt goed." Mijn vader probeerde me gerust te stellen, maar ik begon alleen maar meer te huilen.
"Het komt helemaal niet goed, ze is dood, pap. En ik heb het gezien," zei ik tussen 2 snikken door. Maar hij had gelijk, het was voorbij. Tenminste dat dacht ik.

Toen ik thuis kwam zat er een agent op de stoel aan de etenstafel. Ik keek mijn vader vragend aan, wat moet die agent hier?
"Hij wil je een paar vragen stellen, over het ongeluk. Als dat lukt, anders moet je het zeggen hoor. Dan sturen we hem weer weg." Ik schudde mijn hoofd en liep langzaam naar de agent toe. Tegen mijn vader zei ik dat ik het wel goed vond. Het moest toch gebeuren.
De agent vroeg wat er precies was gebeurd, of ik haar kende en of het alleen de fout van de bestuurder was. Tuurlijk was het alleen zijn fout, Sanne had niks fout gedaan.
"Heeft de bestuurder het overleefd?" Vroeg ik aan de agent, ik hoopte van niet. Dat verdiende hij niet.
"Nee, de bestuurder is in het ziekenhuis overleden."

Nadat de agent al zijn vragen had gesteld, ging hij weer weg. We zeiden hem gedag en toen kon ik eindelijk mijn moeder omhelzen. Ze wiegde me in mijn armen en fluisterde geruststellende woorden in mijn oor. Ik sloot mijn ogen en viel in haar armen in slaap. Ik merkte dat ze me op de bank legde en een kleed over me heen gooide, en toen was ik weg

Reacties (4) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Bedoel er niks speciaals mee nee.
Ga zo door!
Oh okee. Zal ik doen:)
Ik heb alweer meer geschreven, moet het alleen nog even plaatsen.
U bent niet ingelogd. Wilt u nu inloggen of een account aanmaken?
Wederom dikke pluim.....en voor de mensen dat het ecgt is ....er staat boven verhaal gemaakt met school.
Ga zo door met de belevenis echt te laten voelen.
Jij maakt denk ik veel meer met je hoofd mee dan in het echt.......beetje een dromer denk ik.
Dat zal denk ik wel kloppen, ik denk van alles maar doe eigenlijk niks.
Het was een opdracht van school, een verhaal schrijven. Niks bijzonders. Wat bedoel je dan met dat er boven staat gemaakt met school? Of bedoel je daar verder niks mee?