Ellee gaat de autobiografische toer op: ik ben een Sound of Music-kind

Door Ellee gepubliceerd op Tuesday 01 October 18:34

Ik schrijf voornamelijk informatieve artikelen, maar omdat ik me het creatieve schrijven niet kan laten, lanceer ik bij deze mijn eerste autobiografische artikel. Daarin laat ik u kennismaken met het von Trapp-complex, mijn saaie geboorte en Gretl. Veel leesplezier.

 

Het von Trapp-complex
Mijn moeder leed aan het von Trapp-complex. De oorzaak hiervan lag aan het veelvuldig bekijken van The Sound of Music. Je kent het wel: so long, farewell, auf wiedersehen, goodbye-gedoe. De diagnose was bikkelhard - voornamelijk voor haar man: mensen met het von Trapp-complex hebben nog slechts één doel in het leven. Dat doel bestaat eruit zeven kinderen te krijgen. Mijn moeder zag zichzelf jurken en pakken van gordijnen maken en samen met haar koters in de bergen dartelen en liederen zingen. Omdat ze zich met haar man in Brussel vestigde werden die bergen kasseiwegen. Die discrepantie kunnen we verwaarloosbaar noemen: ze moest en zou een kopie van Maria worden - met het verschil dat al die kinderen in haar eigen buik zouden groeien. En dat deze Maria bijlange niet zo goed als Maria Rainer kan zingen zullen we ook negeren. Mijn moeder wou The Sound of Music in real live, liefst zonder die oorlog dan.

                       9a1ac97fc85e360e7a04c401407599c0.jpg
 

Een, twee, drie, vier, vijf, zes... en zeven?
Onverschrokken begon Maria the Second aan haar doel. In 1980 zag "Liesl von Trapp" het levenslicht, weliswaar onder een andere naam. Liesl had Maria's lichaam dan wel geruïneerd wegens een moeilijke bevalling, Maria was dol op haar eerste telg. Haar vader was eveneens tevreden over de komst van zijn eerstgeborene en vroeg stilletjes, naast zijn vrouw zittend op het ziekenhuisbed: "Jij, ik en Liesl, dat is perfect. Dit is de hemel: beter dan dit zal het niet worden. Houden we het niet bij dit één kindje?"
Naast het von Trapp-complex is mijn moeder uiteraard ook in het bezit van talenten. Dat ze niet kan zingen verklapte ik reeds. Maar ze is goed in hardlopen, in het troosten van andere mensen, in leuke cadeau's verzinnen en in het doodbliksemen van mensen met enkel en alleen haar blik. Misschien categoriseer jij dat niet onder talenten, maar ik wel: geen enkele vrouw op aarde kan door zoveel stilzwijgen en zoveel kijken, zoveel schade aanrichten. Op de dag dat Liesl werd geboren, overleefde mijn vader op het nippertje orkaan Maria.
Na Liesl kwamen er nog vijf kinderen ter wereld. Bij iedere geboorte stelde kapitein Georg von Trapp zijn vermeende vraag en telkens wist hij zich net te redden uit het kluwen van kwaadheid en verontwaardiging. Toen Maria zwanger was van het zevende en laatste kind, voelde mijn vader niets anders dan opluchting. Hij hield van zijn kinderen, maar zijn huis werd te klein en zijn portemonnee te dun. In 1990 werd Gretl geboren, op slechts tweeëntwintig weken. Gretl besloot hier niet te blijven. Gretl deed meer dan ze zelf kon vermoeden: mijn moeder raakte op de dag waarop haar zevende kind stierf verlost van haar complex. Zes kinderen in huis was plots voldoende, Maria zou ze toch nooit worden: ze kon immers niet zingen.

 

Nummer vier
Ik ben nummer vier. Kurt, maar dan in een vrouwelijke versie. Mijn geboorte verliep, naar mijn moeders mening, als een fluitje van een cent. Over elke geboorte kan ze wel iets vertellen: Liesl lag in stuit, Friedrich had zulke haast om op de wereld te komen dat hij al in de wagen het bordje "exit" besloot te volgen, Louisa werd op dezelfde dag als prins Harry geboren, Brigitta was dan weer het tegenovergestelde van Friedrich - het duurde uren vooraleer haar hoofdje tevoorschijn kwam en bovendien zat de navelstreng rond haar nek gebonden, Marta kwam eerst met haar hand tevoorschijn en spreidde haar vingers ver uit elkaar - als een overwinningsgebaar en Gretl, die geboorte is onuitwisbaar uit mijn ouders hun geheugen. Alleen mijn geboorte was niet bijzonder. 'Het verliep erg vlot,' zegt mijn moeder als ik er naar vraag. En dat is het dan. Ik wil ook een spectaculaire geboorte hebben. Daarnaast begrijp ik niet dat je van een bevalling kan zeggen dat hij vlot verloopt. Geen enkele bevalling verloopt vlot in mijn ogen. Het is altijd de dodentocht op hakken, áltijd. Hadden mijn voorgangers de sluizen des moeders dan zodaning geopend dat ik er vlot doorheen spartelde? Of dacht ik toen al: laten we het moeder niet te moeilijk maken? Want dat is dan weer mijn complex: het laten-we-het-moeder-niet-te-moeilijk-maken-complex. Al van gehoord?


 

The sun has gone to bed and so must I
Al wie The Sound of Music tal van keren heeft bekeken, waaronder ikzelf, weet dat de kinderen in een bepaalde scène zingen voor het volk dat uitgenodigd werd bij hun thuis. 'The sun has gone to bed and so must I,' zingt Gretl daarin. Ze vouwt haar handjes samen en legt haar tere hoofdje erop. Daarna wordt ze door haar oudere zus naar boven geloodst. 
Ik wou dat ik mijn kleine zus ook naar boven kon loodsen. Dat ze ook eens zei: 'Ik ga naar bed,' dat ze zou geeuwen en haar bed opzoeken. Dat ze dan zachtjes zou slapen. En weer wakker worden.
Slaapwel, Gretl.

        1661ba20a32ed517ccb13bd6d352f942.jpg

 

 

© Ellee

Reacties (1) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Met veel plezier en een glimlach gelezen. Tot die laatste ontroerende alinea.