Assepoester, maar dan anders

Door Solililizzy gepubliceerd op Monday 16 September 19:36

Er was eens een meisje dat samen met haar stiefmoeder en stiefzussen in een groot landhuis woonde. De moeder van het meisje was van haar vader gescheiden en woonde aan de andere kant van de wereld, en haar vader en stiefmoeder waren bijna altijd op zakenreis. Dus het meisje was meestal alleen in huis met haar stiefzussen, die haar dan al het huishoudelijk werk lieten doen. Ze moest al het zware werk doen, en ze moest ook elke dag de as uit de haard vegen. Om die reden noemden de stiefzussen haar Assepoester. En Assepoester mocht nooit naar feesten toe, en mocht  nooit nieuwe kleren. Ze mocht alleen de afdankertjes van haar stiefzussen hebben als die grondig versleten waren. Daar was Assepoester best wel eens verdrietig om, maar dat is ook niet zo raar. Want als iemand nooit iets aardigs tegen je zegt en je alleen maar hard laat werken kan je daar diep ongelukkig van worden. Op een dag hadden de stiefzussen Assepoester zo zitten pesten dat ze haar tranen niet meer binnen hield, ze rende naar de keuken waar de tranen over haar wangen stroomden. Plotseling hoorde ze een pieperig stemmetje dat zei:

 

“Lieve meid, het komt wel goed,

jouw toekomst zit vol voorspoed”

 

Terwijl Assepoester in het rond keek om te kijken waar het stemmetje vandaan kwam zag ze een muisje wegrennen. Zou dat muisje...? Het maakt eigenlijk ook niet uit, de troostende woorden hadden gewerkt. Assepoester voelde zich veel beter, droogde haar tranen en ging weer aan het werk. Al snel was ze alles vergeten en begon ze te neuriën en daarna te zingen. Maar dat konden de stiefzussen niet uitstaan, ze wilden niet dat Assepoester vrolijk was. Geïrriteerd kwamen ze de keuken in en snauwden: “Hou op met dat valse geblèr! Wat ben jij toch ontzettend irritant!”. En Assepoester hield onmiddellijk haar mond dicht en voelde het nare gevoel van daarstraks terug komen. Maar plotseling hoorde ze het piepstemmetje weer zeggen:

 

“Lieve meid, het komt wel goed,

jouw toekomst zit vol voorspoed”

 

De stiefzussen hadden niets gehoord maar Assepoester zag weer het muisje wegrennen. Ze vroeg zich af wat dat toch te betekenen had, was het diertje haar misschien om de een of andere reden dankbaar? Dat zou goed kunnen, want Assepoester hield veel van dieren en gaf ze altijd restjes die ze overhadden na het eten. Daarmee bewees Assepoester dat, al ben je nog zo arm of ongelukkig, het nooit onmogelijk was iets voor een ander te doen.

Intussen was de kroonprins van het land 18 geworden en zijn verjaardag zou groots gevierd worden met een gala. Alle belangrijke mensen werden uitgenodigd, en zo ook het gezin van de succesvolle zakenman. De vader en stiefmoeder konden zelf niet komen, maar de stiefzussen gingen wel. Assepoester niet, die moest thuisblijven en het huis schoonmaken. Ruim voor het feest begon gingen de stiefzussen voor hun spiegels staan. Ze begonnen zich klaar te maken, en Assepoester moest hen helpen. De stiefzussen probeerden elk wel elf verschillende jurken aan, waarna ze de afgekeurde jurk gekreukeld in een hoek gooiden. Toen pasten ze ook elf verschillende paren schoenen, en lieten Assepoester steeds een nieuw model in hun haren maken. Toen dat allemaal achter de rug was moesten de stiefzussen nog opgemaakt worden. Assepoester wilde niet zo veel make-up gebruiken, ze vond dat het mooier was als je iemands natuurlijke schoonheid zag. Maar daar wilden de stiefzussen niet naar luisteren, en ze smeerden zoveel make-up op hun gezicht dat het net was of ze maskers droegen. Toen ze helemaal klaar waren liepen ze de deur uit zonder Assepoester te bedanken en riepen hatelijk over hun schouder: “Zo, nu kun jij lekker de keukenvloer schoonmaken!”. Toen werd het Assepoester teveel en ging ze snikkend bij de haard zitten. Een piepstemmetje zei:

 

“Lieve meid, het komt wel goed,

jouw toekomst zit vol voorspoed.”

 

Maar dit keer hielp het niet, Assepoester bleef zich rot voelen. Plotseling hoorde ze achter zich een andere stem herhalen wat het muisje ook al had gezegd. En toen Assepoester zich omdraaide zag ze haar peetmoeder, de tovenares, staan. Assepoester sprong op en drukte zich tegen peetmoeder aan, die haar glimlachend door haar haren streelde. “Meisje toch, wat is er aan de hand?” vroeg de oude vrouw. “Mijn stiefzussen zijn weer zo lelijk tegen me geweest, peetmoeder.” zei Assepoester snikkend. “Daar zullen ze nog wel spijt van krijgen en snel ook.”, zei peetmoeder, “Jij gaat namelijk ook naar dat gala. Ik zal als eerste even een pompoen gaan zoeken in de tuin.”. Dat doe ik wel, peetmoeder.” bood Assepoester aan, en ze liep de tuin in. Daar zag ze twee hagedissen vlak bij een grote, mooie pompoen zitten. Toen de diertjes haar zagen zeiden ze:

 

“Lieve meid, het komt wel goed,

jouw toekomst zit vol voorspoed.”

 

En daardoor wist Assepoester zeker dat ze díe pompoen moest hebben. Ze nam hem mee en liet hem aan peetmoeder zien. “Precies wat ik nodig heb!”, zei die, “Leg hem maar voor het huis op de grond. En toen Assepoester dat gedaan had veranderde peetmoeder de pompoen in een prachtige witte koets. Toen vroeg peetmoeder aan Assepoester of ze zeven muisje wist te vinden. Dat wist Assepoester wel, ze had namelijk die dag wat restjes kaas in de hoek van de keuken neer gelegd. Toen ze ging kijken zag ze inderdaad zeven muisjes die piepten:

 

“Lieve meid, het komt wel goed,

jouw toekomst zit vol voorspoed.”

 

Assepoester bracht de muisjes naar peetmoeder die nog bij de koets stond. Toen veranderde peetmoeder zes muisjes in witte paarden. En het zevende, het muisje dat Assepoester steeds getroost had, veranderde in een koetsier. “Nu nog twee lakeien!, zei peetmoeder vrolijk, “Daar heb ik twee hagedissen voor nodig.”. Assepoester, die zich herinnerde dat ze hulp had gekregen van twee hagedissen, haastte zich de tuin in om de dieren te halen. Toen ze terugkwam en de hagedissen verandert waren zei peetmoeder glimlachend:

 

“Lieve meid, het komt wel goed,

jouw toekomst zit vol voorspoed.”

 

“Maar ik kan toch niet in dit versleten jurkje gaan?” merkte Assepoester onzeker op. “Eigenlijk maakt het niet uit wat je aan hebt, maar vooruit” zei peetmoeder, en ze zwaaide met haar staf. Het jurkje van Assepoester veranderde in een prachtige blauwe gala-jurk. En van peetmoeder kreeg ze een paar glazen muiltjes. Voor Assepoester de koets instapte waarschuwde peetmoeder echter nog: “Denk erom dat mijn macht maar tot twaalf uur werkt. Zorg dat je om die tijd weer thuis bent, want dan zal alles verdwijnen.”. Assepoester beloofde op tijd thuis te zijn en vertrok.

Bij het gala aangekomen haastten de lakeien om haar uit de koets te helpen, want iemand met zó'n mooie koets moest wel heel belangrijk zijn. Toen Assepoester de feestzaal binnenkwam keek iedereen naar haar, en fluisterde bewonderend. De meeste, ook de stiefzussen, dachten dat het mooie meisje een prinses was uit een ver land en bogen diep voor haar. Ook de kroonprins was diep onder de indruk en vroeg Assepoester ten dans. Tijdens het dansen praatten ze over van alles en nog wat. En de prins vond haar heel aardig en grappig, hij voelde dat hij zelfs een beetje verliefd op haar begon te worden. Uren danste Assepoester met de prins, tot Assepoester ineens zag dat het vijf voor 12 was. Middenin een dans liet Assepoester de prins los en rende naar de koets, en kwam nog net op tijd thuis aan. Gelukkig had ze nog op tijd gezien dat het bijna twaalf uur was, anders had de prins haar in haar oude jurkje gezien en dat had ze verschrikkelijk gevonden. Doodmoe maar gelukkig ging Assepoester naar bed, en die nacht droomde ze over de prins. Ze danste rond in zijn armen, en het was net of hij haar toefluisterde:

 

“Lieve meid, het komt wel goed,

jouw toekomst zit vol voorspoed.”

 

De volgende dag vertelde de stiefzussen over het gala. En ook over de mysterieuze prinses die het feest zomaar ineens verlaten had. De prins had daarna aan alle gasten gevraagd of ze het meisje kenden, maar niemand wist wie ze was. Daarom had de prins besloten vanavond nóg een gala te geven, in de hoop dat het mooie meisje weer zou komen. En terwijl de stiefzussen Assepoester jaloers probeerden te maken door te vertellen hoeveel complimentjes ze die avond hadden gehad,  dacht die alleen maar aan de prins op wie ze behoorlijk verliefd aan het worden was. Die avond moest Assepoester haar stiefzussen weer helpen met klaarmaken, en weer bedankten ze haar niet toen ze vertrokken. Assepoester ging naar de tuin om een pompoen te zoeken, en ze zocht de zeven muisjes en de hagedissen bij elkaar. Ze hoopte namelijk dat peetmoeder weer zou komen, en haar zou helpen. Ze hoefde niet lang te wachten, en peetmoeder betoverde wederom de hagedissen, de muisjes en de pompoen. En Assepoester vroeg peetmoeder of ze dit keer een nóg mooiere jurk mocht, en of ook haar haren en make-up mooi gedaan konden worden. Met een zwaai van haar toverstaf veranderde peetmoeder de jurk van Assepoester in een gouden gala-jurk, en ook haar haren en make-up waren perfect gedaan. Ook had Assepoester de glazen muiltjes weer aan. Toen herinnerde ze Assepoester eraan dat om twaalf uur alles weer zou verdwijnen, en vertrok Assepoester naar het feest. De prins had op het feest al ongeduldig naar het meisje uit staan kijken, en zodra ze binnenkwam vroeg hij haar ten dans. En weer dansten ze de hele avond, en net toen de prins wilde vertellen hoe verliefd hij op haar was geworden sloeg de kerkklok twaalf uur. Zo snel als ze kon rende Assepoester naar haar koets, onderweg verloor ze een van haar glazen muiltjes maar ze had geen tijd om hem op te rapen. Ze sprong in de koets en de reed snel weg. Omdat de betovering was uitgewerkt nog voordat Assepoester thuis was moest ze het laatste stukje lopen. Ze was een beetje bezorgd over het verloren muiltje die ze van peettante had geleend, en ook was ze bang dat de prins nooit verliefd op haar kon zijn als hij haar in haar normale kleren zag. Toen Assepoester in bed lag was ze nog een beetje hierover aan het piekeren, maar toen hoorde ze het muisje weer piepen:

 

“Lieve meid, het komt wel goed,

jouw toekomst zit vol voorspoed.”

 

Wat Assepoester weer een beetje opvrolijkte, en ze viel in een rustige slaap. Weer droomde ze van de prins die ook dit keer haar toefluisterde:

 

“Lieve meid, het komt wel goed,

jouw toekomst zit vol voorspoed.”

 

De volgende dag vertelden de stiefzussen opgewonden over het grote nieuws. De prins had gisteren het muiltje van de mysterieuze prinses gevonden en zou alle meisjes langsgaan om te kijken wie het schoentje paste. Diegene die het paste moest dan het meisje zijn waar hij zo verliefd op was en wanneer hij haar gevonden had zou hij haar trouwen. Zo kwam de prins uiteindelijk ook bij Assepoester en de stiefzussen aan de deur. De stiefzussen probeerden hun voeten in de muiltje te wringen, maar net als bij alle meisje die hen voorgingen hadden hun pogingen geen succes. De prins liep al bijna de deur uit, toen een van de lakeien Assepoester het muiltje aanreikte. Schamper keken de stiefzussen toe hoe Assepoester het muiltje paste. En toen het muiltje Assepoester precies bleek te passen waren ze zo verbaasd dat ze geen woord meer uit konden brengen. En nog verbaasder waren ze toen Assepoester het andere muiltje tevoorschijn haalde en die ook aan deed. Het was duidelijk dat Assepoester het mysterieuze meisje was waar de prins zo verliefd op was geworden. Hij pakte haar handen en zei: “Eindelijk heb ik je dan gevonden! Maak je geen zorgen, wanneer je mijn vrouw bent zal je er elke dag net zo mooi uitzien als tijdens het feest. Elke dag zullen hofdames je make-up doen, en je haren in model brengen. Je zal omringd zijn door rijkdom. Allerliefste, wil je met me trouwen?” En net toen Assepoester de prins wilde antwoorden dat ze niets liever wilde verscheen peetmoeder, die haar veelbetekenend aankeek. Opeens besefte Assepoester wat er mis was, de prins wilde dat ze elke dag net zo mooi was als op het feest. Maar dat was helemaal niet hoe Assepoester wilde zijn de rest van haar leven. Ze keek de prins in zijn ogen en zei: “Ik ben zo verliefd op jou, en ik zou niets liever willen dan jouw vrouw worden. Maar ik wil niet elke dag make-up op en de mooiste jurken dragen. Ik wil gewoon mezelf blijven.” Peetmoeder glimlachte haar goedkeurend toe, en de prins zei dat hij niets liever wilde. De stiefzussen hadden inmiddels beseft hoe naar ze Assepoester behandelt hadden, en ze vroegen haar om hen te vergeven. Assepoester zei dat ze het hen vergaf en vroeg hen om bij haar in het kasteel van de prins te komen wonen. Niet lang daarna was er in het hele land groot feest vanwege de bruiloft van Assepoester en de prins, waar peetmoeder een ereplaatsje had.

Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.