Mijn leven als koppkind (kind van ouders met psychiatrische problemen)

Door Annette1982 gepubliceerd op Wednesday 04 September 23:00

 'Wanneer komt mama eigenlijk weer thuis?'

'Mama komt niet meer thuis'

'Waarom niet?'

'Ze is naar een soort ziekenhuis'

'Om beter te worden?'

'Mama word niet meer beter, het is ook geen gewoon ziekenhuis, maar een ziekenhuis voor mensen die ziek zijn in hun hoofd. Ze komt niet meer thuis, nooit meer.'

'Oh...'

Alles in de kamer is hetzelfde. Het bed dat ooit van opa geweest is, met het mooie sprei erover waar de klosjes aanhangen waar ik gisterenavond nog zo lekker met mijn vinger tussen kon pulken, staat tegen de muur. Ik zit bovenop het voeteneind en krijg zojuist van mijn oudere zus te horen dat mama nooit meer thuis komt. Het nieuws raakt me nauwelijks. Geen idee van het verdriet dat ik er later nog om zou krijgen... Ik denk er even over na en ga weer spelen.

Dinsdagmiddag, druilerig weer. Het is herfst en op school hebben we een nieuw liedje geleerd over de herfst. 'Herfst, herfst, wat heb je te koop? Honderdduizend bladeren op een hoop'. Het was leuk op school en ik ga vlug naar huis om het aan mama te leren. Mama is er niet, maar dat geeft niets, want papa is er wel. 'Papa, wil je horen welk liedje ik op school geleerd heb?' Papa geeft geen antwoord. 'Pap, waar is mama?' 'Ze is weg, ik weet niet waar ze is. Stil maar even.'   Als het etenstijd is, is mama nog steeds niet thuis gekomen. Papa weet ook niet waar ze is, dat weet ik, want hij doet 'ongerust', maar hij zegt het niet. Hij zegt dat mama een afspraak heeft met iemand en niet op tijd terug is. Papa brengt ons naar bed. De volgende ochtend is mama er ook niet en papa vertelt dat ze 's nachts ook niet thuis geweest is. 'De blaadjes vallen weer van de bomen, verdraaid als het niet waar is', hoor ik hem mompelen. Ik ga maar naar school, ik kan toch niets doen. 's Middags belt papa vanaf zijn werk om te vragen of we al wat van mama hebben gehoord. 'Nee, nog niets.' En 's avonds gaan we slapen, niet wetend waar mama is.De volgende dag vertelt papa dat er een paar keer gebeld is door kennissen uit de buurt, mama was bij hun langsgeweest, maar ze was weer weggegaan en 'ze' (?) konden niet vertellen waar ze heen ging. De buurvrouw had 's avonds nog op het raam geklopt, drie harde tikken met haar trouwring. Ik lag op het tapijt op de grond televisie te kijken en was opgeschrikt door het getik op het raam. Mijn zus had de deur geopend...'Wat kwam ze doen?' 'Vragen of mama al thuis was...' 'Oh...' Weer hadden we onszelf naar bed gebracht. De volgende ochtend gaat de deurbel, een politie-agent ('stoer', denk ik in mijn onschudl) vraagt of papa of mama thuis is. Nee, papa is aan het werk en mama nog niet gevonden...

Uiteindelijk was mama 's avonds laat thuisgekomen, 'totaal van de kaart'. Papa had de huisarts gebeld en mama had ingestemd met een spoedopname in het Crisis Interventie Centrum... 'De huisarts stond te trillen als een rietje toen ik wegreed met je moeder, hij is er zelf achteraan gereden met zijn eigen auto. Ja, die man heeft natuurlijk ook nog nooit iemand zo van de wereld gezien...ik zou bijna medelijden met hem krijgen'. Ik probeer me er een voorstelling van te maken, van de situatie zoals hij zich de avond ervoor heeft afgespeeld. Maar wat weet ik ervan? Ik ben een meisje van zeven.

Dus nu komt mama nooit meer thuis. Voordat ik kan beseffen wat dat precies inhoudt, word er druk getelefoneerd door papa en gemopperd over rechtszaken en boedelscheiding en mama doet moeilijk, wil niet tekenen. Papa ligt soms 's avonds te huilen bij ons op het grote bed, waar ik samen met mijn zus in slaap. Hij vertelt dan een verhaal en barst opeens in snikken uit. 'Ik heb het toch ook allemaal niet zo gewild?!' 'Ik heb zo mijn best gedaan, maar jullie mama kan niet meer beter worden.'  Mama heeft spullen van papa verkocht die hij georven had van zijn vader en moeder... Papa is daar boos over. Papa zegt dat opa altijd al had gewaarschuwd dat hij niet met deze vrouw had moeten trouwen. En als hij moe is, moppert papa: 'Ik had nooit aan kinderen moeten beginnen. Zeker niet aan drie.' Of hij zegt dat hij beter alleen maar jongens had kunnen hebben. 'Toen je moeder ontdekte dat ze zwanger van je was, zei ze het gelijk al: 'Verrek, ik ben weer zwanger. Alsof ze naar de tandarts moest'. En zo kwam ik er achter dat het helemaal niet zo erg was dat mama niet meer thuis kwam. Papa was mijn held, mama de boevrouw...

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

PPA

Reacties (12) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Bedankt voor de reacties. Ik wil er inderdaad nog meer over schrijven. Er is nog teveel in mijn ziel blijven hangen, teveel verdriet en dat zoekt zijn weg naar buiten. Ik ben blij dat ik het hier kwijt kan. Dit is nog maar een tipje van de sluier, want...helaas, papa bleek niet de rots in de branding te zijn waar ik op had gehoopt...
Hard verhaal, schrijven helpt om het te verwerken! nog veel geluk!
Heftig :(
Zeer schrijnend varhaal!
Jeetje heftig! Ga je hier nog meer over schrijven? het is een onderwerp dat vaak in de schaduw blijft. Goed dat jij hierover schrijft!
Jeetje heftig! Ga je hier nog meer over schrijven? het is een onderwerp dat vaak in de schaduw blijft. Goed dat jij hierover schrijft!