Don't fear the Reaper - Een column over de dood

Door Gildor Inglorious gepubliceerd op Monday 02 September 21:00

Een column over de dood. Wat gebeurt er als ik sterf? Had dat nou echt niet anders gekund? En moeten wij bang zijn voor Magere Hein? Eerder gepubliceerd (in verkorte vorm) op Schrijverspunt.

 

Don't fear the Reaper

Hij is tot nu toe aan mijn deur voorbij gegaan. Ik ken hem wel, maar hij heeft mij persoonlijk nog niet al te diep geraakt. Mijn beide ouders zijn er nog. Ook heb ik geen broer, zus, kind of geliefde verloren. Ik weet niet hoe het voelt, verder moeten leven zonder die ene speciale persoon. Niet weten waar je moet beginnen om de scherven van je verdriet op te ruimen en je leven opnieuw uit te vinden. Maar ik weet dat dit gaat gebeuren. En waarschijnlijk eerder dan ik denk.

De dood, ooit staat hij op mijn stoep. Eerst in mijn nabije omgeving, uiteindelijk ook bij mij. Ik vind geen troost in een leven na de dood, want ik geloof er niet in. Geen Eeuwige Gelukzaligheid, geen Eindeloze Kwelling, veel te antropomorfisch, veel te simpel. Gewoon het Ultieme Niets. Jarenlang had ik een zuiver mechanisch wereldbeeld. Maar dat voldoet niet meer. Komt dit omdat ik sinds een aantal jaar vader ben, of omdat ik besef dat mijn einde dichterbij is dan mijn geboorte?

Mijn kind gelooft in reïncarnatie. Hij zegt dat hij in een vorig leven wolf was. Net als ik. Samen zongen wij de mooiste wolvenliederen en wij konden beter vechten dan ninja’s. Dromerig noemt hij een of ander dier dat hij in een volgend leven wil zijn. Maar planten hebben slechts één leven. De gedachte om terug te komen als krop sla spreekt hem overduidelijk niet aan.

Toch zijn er momenten waarop ook hij zich afvraagt waarom mensen en dieren moeten sterven. Hij kijkt me vragend aan en hoopt op een wijze uitleg. Hij snapt het zo goed, als ik hem vertel dat de wereld een zootje zou zijn. Nee, ook hij vindt het geen goed idee om door een brij van levende vliegen, kevers en mieren te moeten lopen. Als ik hem vraag welke wereld mooier is, een wereld waarin iedereen eeuwig leeft, maar dan wel zonder kinderen, of een wereld zoals wij nu hebben, dan kiest hij voor het laatste. Ik ook. Onsterfelijkheid en voortplanting sluiten elkaar uit. En een wereld zonder lachende kinderstemmen, daar stel ik geen prijs op.

Reïncarnatie. De fysieke vorm is een aantoonbaar feit. Haal een keer diep adem en de kans is levensgroot dat een aantal moleculen die ooit deel hebben uitgemaakt van het lichaam van Cleopatra of Leonardo da Vinci, nu door je longen stromen. Of van de hond uit je prille jeugd, of van de Tyrannosaurus, wiens skelet in Amerika in een museum staat. Dieren en planten sterven; hun lichamen worden bouwstenen voor volgende generaties levende wezens. Niets gaat verloren. Miljarden jaren fysieke recycling, een ononderbroken keten. Een simpel wetenschappelijk aantoonbaar feit. Maar is dit alles?

Hoe zit het met bewustzijn en persoonlijkheid? Is dat slechts een logisch gevolg van zelfregulerende complexiteit, dat leven nu eenmaal is? Zonder bestaansrecht, als een dood lichaam uiteenvalt? Vergelijkbaar met het werkgeheugen van je PC, als je de stekker uit het stopcontact trekt? Ineens leeg? Of is het iets wezenlijk nieuws, iets dat net als een fysiek lichaam na de dood gerecycled wordt? Zal de essentie van “mij” dit leven vergeten en een nieuwe vorm aannemen, of wordt het, net als mijn moleculen, verspreid over talloze levensvormen?

Wat laten wij mensen na? Gebouwen, fabrieken, wegen, kunstvoorwerpen, geschreven boeken, ze blijven na onze dood gewoon bestaan en getuigen van ons korte verblijf hier. Maar ook ideeën, visies, meningen blijven onafhankelijk van ons doorleven. Sterker nog, ze evolueren en verbreiden zich. Soms lijkt het alsof overal dezelfde inzichten ontstaan. Een levende wereld op zich. Zou dat dan ook niet gelden voor de persoonlijkheden, het intellect en het bewustzijn van hun oorspronkelijke scheppers?

Ik neig er naar te geloven dat mijn bewustzijn voort blijft leven, intact of versnipperd, wanneer mijn dode lichaam, ontdaan van nog bruikbare organen, aan het vuur wordt prijsgegeven, onder de klanken van "Go Like Elijah" van Chi Coltrane. En uiteraard "Don't Fear the Reaper" van Blue Oyster Cult. Magere Hein zal me ooit opzoeken, niet als een dief in de nacht, niet als moordenaar of roofdier, maar als metgezel en chauffeur, om me naar een mooie onbekende bestemming te brengen. Hij boezemt me geen angst in, maar hij mag nog een aantal jaren wegblijven.

 

**In verkorte vorm gepubliceerd op Schrijverspunt**
 

 

Reacties (17) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Heerlijk artikel....
Voor mij is het Ultieme Niets synoniem aan Eeuwige Gelukzaligheid...
Ik acht reincarnatie zeker mogelijk, toch wil ik voordien eerst een tijdje een beetje spacen in de Pleiaden.
Ik ben niet bang voor magere Hein.. hij is voor mij als begin van het einde ook de aanvang van iets nieuws.
Een mooie overdenking Gildor.
Reincarnatie. Maar 'wat' reincarneert er? De ziel, zeggen veel mensen. Dan is de volgende vraag: 'wat' is de ziel? Dat is een bewustzijnscomplex met een eigen identiteit. Het is de essentie van de individuele mens.
Re-incarneren betekent: *opnieuw* in het vlees treden. Het is een repeterende cyclus van in-het-vlees-treden van de ziel, van het bewustzijn dat je bent.
Het is een misverstand te veronderstellen dat het bewustzijnscomplex 'mens' zou kunnen reincarneren als dier, of als plant. Dat zou devolutie betekenen in plaats van evolutie. De 'mens' reincarneert alleen als 'mens' in het kader van de noodzakelijke spirituele evolutie van het bewustzijnscomplex. Met elke incarnatie 'groeit' het bewustzijn met de fysiek-emotionele ervaringen die het tijdens de reincarnatie heeft opgedaan.
Het bewustzijn is onverwoestbaar, het verdwijnt niet. Het bestond al voor de reincarnatie en het bestaat nog na de reincarnatie. Bovendien is er geen voor en na omdat 'tijd' illusionair is, een mechanisme dat alleen functioneel is voor het 'fysieke' deel van het geincarneerde bewustzijn.
[ Oef.... ]
Ik ben lichtjes verbijsterd omdat er maar een uur verschil is tussen onze stukken. Dit is toeval of er hangt iets in de lucht. :)
Net als jij heb ik de dood nog niet echt van dichtbij ontmoet.
Het zal je niet verbazen, ik zag net dat je mijn stuk hebt gelezen, dat ik je visie deel. Ik geloof dat de dood niet zozeer een zwart gat is als wel een doorgang.
Weer een knappe overdenking.
(Ik vind het verder ook leuk dat je de cover van Mort bij haalt aangezien ik Pratchetts boeken graag lees. :) )
Ik denk dat het komt door de "God-artikelen" van afgelopen weekend.
Mooi dat jij Pratchett kan waarderen! Beetje een ontdekking voor mij dit jaar. Ik had nooit gedacht dat komische Fantasy iets kon zijn. Boy, was I wrong!
Dat is het mooie van Plazilla, we inspireren mekaar.
Ik hou van hoe hij komische fantasie mengt met een serieuze verhaallijn. Zijn beste boek, volgens mij dan toch, 'Pluk de strot', is daar een mooi voorbeeld van.
Ik lees ze in het Engels. En ja - so me! - ik probeer ze in (first edition) hardcover aan te schaffen.
Een zin als "The sinking of continents is usually accompanied by volcanoes, earthquakes and armadas of little boats containing old men anxious to build pyramids and mystic stone circles in some new land where being the possessor of genuine ancient occult wisdom might be expected to attract girls.", dat is echt helemaal mijn soort humor.
Ik ben niet echt geweldig in Engels, dus met zo'n zin heb ik wat moeite. (Gelukkig is heel zijn oeuvre vertaald)
Maar ik snap de kern van de zin wel. Al die oude mannetjes met hun piramides. Ja, dat is zijn stijl. :)
Waar komt die zin eigenlijk vandaan? Zo goed ken ik zijn boeken nu ook weer niet. :)
Mooi geschreven en overdacht, wat komt er naar de dood? Is dood dood? Voor mij persoonlijk niet, ik denk dat de ziel een energie altijd blijft voort leven, want wat zou dan anders het leven voor zin hebben? Ik geloof in reïncarnatie, wel hebben vele levens gehad. Om te leren, om volmaakt te worden.
Een weten dat ieder mens met een bepaald doel hier komt, de éne persoon zal langer leven dan de andere, het is maar net waarom je hier gekomen bent. Toch is het moeilijk te verkroppen wanneer een dierbare sterft, want ook al weet ik dit, we blijven mens en elkaar missen hoort ook bij het leven. He bent immers het tastbare kwijt?
Het lichaam zie ik als een voertuig of zo als ooit iemand tegen me zei een jasje. Tijdelijk mag ik gebruik maken van dit lichaam, het is een werktuig om mijn doel te bereiken en zo niet dan krijg ik de volgende keer weer opnieuw een kans.
Ik weet dat vele christenen mijn mening niet zullen delen, en toch voel ik me christenen omdat dit nu eenmaal dicht bij me staat. Het is onderdeel van de cultuur waarin ik geboren ben. Ook al is mijn godsbeeld anders.

Onze ziel daalt neer en daaromheen verzamelt zich stof en kracht.
Wanneer die ziel het lichaam verlaat staat de energie niet langer meer
onder beheer van onze spirit.
Ons lichaam valt uiteen en wordt opgelost in de oorspronkelijke elementen waarvan
elk atoom voldoende energie tot zich neemt om nieuwe combinaties te vormen,
terwijl de ongebruikte energie teruggaat naar 'de bron' waar het vandaan kwam.
Met onze spirit als bestuurder bestaat er samenhang en worden de atomen bij-eengehouden.
Is er leven na de dood ?
Er is geen 'dood' , alles verandert continue, alles groeit naar het licht toe,
ook al lijkt het vaak van niet.
Tenminste, is mijn overtuiging.
En een hele mooie overtuiging!
Goed om je weer terug te zien, trouwens!
Ik blijf twijfelen, is er meer of niet? In reïncarnatie neig ik nog het meest. Zeker weten doe ik het pas als ik weer mijn ogen open en zie dat ik in een nieuw lichaam leef. Of niet natuurlijk, het blijft een mysterie. Spannend dus eigenlijk
Ik laat me graag verrassen. Stel je voor, we worden wakker in een Fantasy-wereld. Jij in Amber, ik in Ankh-Morpork.
Zeg ik wil ook naar de schijwereld! Ik vond die eerder leuk dan jij, meen ik me te herinneren
Ja, ik neig ook... Weer een mooie overdenking en die zoon van jou? Die weet meer dan wij denken.
Ben benieuwd of dat jochie nog scherper wordt, nu hij een brilletje moet dragen.