Je baby door elkaar schudden: (on)menselijk?

Door MPe gepubliceerd op Monday 02 September 17:26

 

Het aanhoudende gehuil van je baby kan je werkelijk gek maken. Nee kom, we hoeven er niet flauw om te doen. Ik dacht ook dat dat larie was, dat je als moeder van je eigen kind wel alles aankan. En wat zou nu toch een beetje gehuil. Maar niets is minder waar. 
 
Tegen alle verwachtingen in schrijf ik vandaag dat het inderdaad kan: je wordt er gek van! Zo radeloos dat je het wel dooreen zou kunnen schudden. Houd je je adem in? Juist. Dat is wat ik ook deed, toen de gedachte bij me opkwam. 
 
Eline is geboren met een blokkade in haar nekwervels. Nooit hadden we dit opgemerkt. Ze huilde erg vaak. Gaf veel melk terug (nagenoeg alles wat ze gedronken had). Het spoot gewoon letterlijk uit haar mondje. De kinderartsen dachten eerst aan reflux, daarna aan een koemelkeiwittenintolerantie. Dan maar andere melk. Aanvankelijk ging die goed. Een week later waren we terug bij af. Uiteindelijk kregen we een voorschrift voor een zeer vies smakende melk die we enkel bij de apotheker konden krijgen. Met een zeer hoog prijskaartje eraan. Deze melk bleek ze beter te verdragen. Maar het huilen stopte niet. Uren aan een stuk huilde ze. Als ze dan toch in slaap viel, sliep ze erg onrustig. Ze had ook altijd een frons op haar voorhoofd. Ze schrok heel erg vaak wakker, letterlijk van het minste! Het was zo erg, dat mijn man eens zei: 'Och, die weent altijd!' Ik was degene die Eline altijd bij me had, huilend of niet (lees: meer huilend dan niet). Anderen konden haar niet lang 'verdragen'. Het is lelijk om het zo te zeggen, maar zo was het gewoon. 
 
Op een avond kon ik het niet meer harden. Ononderbroken luid gehuil vulde al uren de livingruimte. Grote zus (een kleuter die net haar derde verjaardag gevierd had) had er ook al een punthoofd van gekregen, zij kon het ook niet meer aan en begon ook te huilen. Zat mama daar met twee huilende kindjes, waar ze geen raad mee wist. Met de oudste had ze wat kunnen praten. Zij had zich dan even teruggetrokken in de speelkamer. Deur dicht. Om te bekomen. Met de baby viel niet te praten. 
 
Toen mijn man binnen kwam van zijn werk, heb ik hem de baby in zijn armen geduwd en gezegd: 'Hier, houd haar vast. Houd haar vast, want ik doe een ongeluk!' Ik heb de oudste mee naar buiten genomen, ben op de fiets gesprongen en ben met haar een eindje gaan fietsen door het park. Genietend van haar gezelschap. Genietend van de stilte. Van de rust. En van de wind door mijn haren.
 
Dát was het moment waarop ik stopte met oordelen. Nog maar heel pas geleden waren er weer berichten in het nieuws geweest van moeders of oppassers die kleine kinderen en baby's door elkaar hadden geschud. Met het 'shaken-syndrom' tot gevolg. Zo erg! 'Hoe is het toch mogelijk! Dat doe je toch niet, een baby door elkaar rammelen!' ging het door mijn hoofd. Nu weet ik beter. Nu ikzelf die grens bereikt had. Bereikt, en gelukkig niet overschreden. Achteraf denk ik: 'Wat als mijn man niet thuis was geweest? Wat als er niemand in de buurt was geweest die het op dát moment van mij had kunnen overnemen?' Ik durf er niet aan denken. Misschien was ik dan wel de volgende 'harteloze, gekke' moeder die het nieuws haalde en op de voorpagina van alle kranten te zien was. Ik geloof dat ik het echt heb moeten ervaren, voordat ik er begrip voor kon opbrengen. Voordat ik stopte met daarover te oordelen.
 
Echt mensen, je kan het je niet voorstellen. Ik heb mijn kinderen in al die jaren nog nooit een klap gegeven, tenzij een tik op hun pamper. Dat was meestal voldoende om te tonen dat het nu écht wel genoeg geweest was. Ik geloof niet in 'een pak slaag'. Ook al zeggen we het wel eens: dat die-of-die 'gewoon eens een goed pak slaag nodig heeft ja'. Toch kan ik het zelf niet. Misschien krijg ik daar later wel spijt van... 
Maar wat ik wilde zeggen: ik ben niet het type voor fysiek geweld. En toch heb ook ik op het punt gestaan van mijn baby door elkaar te schudden. Ik dank God dat er toen iemand in de buurt was, die het op dat moment van me heeft kunnen overnemen. 
 
Op een namiddag waren we bij een vriendin. Die vertelde dat haar dochtertje ook zo enorm veel huilde als baby. En dat gebleken was dat ze een blokkade had van de nekwervels. De osteopaat had hen toen heel goed kunnen verder helpen. Die week nog maakte ik een afspraak met de osteopaat die haar dochter indertijd behandeld had. 
 
En ja hoor. De man legde mijn baby'tje op de tafel en zag het meteen. 'Mevrouw', zei hij, 'uw baby'je ligt krom.' 'Hoe bedoelt u, krom?' zei ik, enigszins ongelovig. 'Zoals een banaan', antwoordde hij toen. Ik kon eerst mijn oren en daarna mijn ogen niet geloven. Hij had gelijk. En geen enkele kinderarts die dit had opgemerkt! Ik sloeg mijn hand voor mijn mond. 'Hoe komt dat?' vroeg ik hem. 'Waarschijnlijk zit er ergens een nekwervel geblokkeerd.' Hij onderzocht de baby en die kreeg een zachte, maar effectieve behandeling. Dat die behandeling effectief was, konden we diezelfde avond al zien. Voor het eerst konden we allen tesamen aan tafel eten. Zonder dat we om beurten de baby moesten wiegen en troosten. Eline lag gewoon in haar relax, naast mama op de grond. Mijn man keek naar haar en zei: 'Heb je wel de onze weer mee terug naar huis gekregen?' Een drastische verandering.
 
Nog vijf keer ging ik terug naar die osteopaat. We reden bijna een uur heen en nog eens een uur terug. Het consult zelf kostte 60euro, waarvan ik 10euro terugkreeg van de mutualiteit (met een maximum van 50euro per jaar). Maar het was me dat alles waard. Eline bloeide meer en meer open tot een vrolijke baby die nu wel kon genieten van knuffels en een badje. Aanvankelijk hadden we gedacht dat ze gewoon niet graag geknuffeld werd, aangezien ze telkens weer begon te huilen als we haar kusjes gaven. Nu weten we dat we haar gewoon erg pijn deden, omdat we haar nekje bewogen wanneer we kusjes op haar wang drukten. Ook in bad begon ze steevast elke keer te brullen wanneer ik haar nekje aan de rechterkant wilde wassen. Ik vond al dat ze zo 'tegenwrong' als ik met het washandje aan mijn hand aan die kant van haar nekje kwam. Nu snap ik dat het daar gewoon vastzat en het dus pijn deed wanneer ik mijn hand tussen hoofd en schouder doorhaalde. Stel je je het gevoel nog maar eens voor dat je een stijve nek hebt en iemand je hoofd op een of andere manier manipuleert! Vaak heb ik me zo schuldig gevoeld dat ik onwetend mijn kleine baby'tje zo pijn gedaan heb. 
 
Ik kan het iedereen adviseren: heb je een huilbaby, ga ermee verder. Neem contact op met een osteopaat die ervaring in de behandeling van baby's kan voorleggen! Die zijn zeer dun gezaaid, dus let daarmee op! Neem gerust contact met mij op via een privé bericht, als je graag de contactgegevens wil van de man die Eline behandelde en nog steeds behandelt. Jaarlijks gaan we nog eens terug, gewoon ter controle. Dit jaar zijn we slechts drie keer moeten teruggaan. We volgen het op, want we willen het allerbeste voor onze kleine 'parel'.
 
Meer info over het kiss-syndroom.
http://nl.wikipedia.org/wiki/KISS-syndroom
http://www.gezondheid.be/index.cfm?fuseaction=art&art_id=9916
http://www.osteopaatgoossens.be/index_bestanden/Page675.htm
 
bron foto: http://www.mamaplein.nl/baby-kind/kiss-syndroom/
 
 
 
 
 

Reacties (4) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Krijg het er koud van.Ik heb twee kinderen en ze waren beiden huilbaby's .Nooit door artsen ontdekt wat er aan scheelde.Ik liep soms ook gewoon naar buiten om hen niet te horen.Ging ook meteen kijken als het huilen stopte.En als vader thuiskwam had ik mijn jas al aan om in het park te gaan zitten.Vreselijk.
Ik begrijp je volkomen. En dat zijn zo een dingen die je aan niemand durft te vertellen, want dan krijg je toch boze of geschokte blikken. Ze zeggen het niet, maar je hoort het hen wel denken in hun onbegrip: 'wat een moeder...'. En dus blijf je er maar mee zitten. En zo wordt ne mens nog radelozer...
Heel goed geschreven.
Een huilbaby is NOOIT vanzelfsprekend.
Ga er mee naar de huisarts of specialist.
Ons 4e kind, had een ernstige voedselallergie. Bijna zo erg dat hij er dood van kon gaan. Nu nog steeds.
MPe tegen Big
Ik geloog ook niet in 'sommige baby's zijn gewoon huilbaby's'. Een baby die huilt, daar is iets mis mee!