10 vreemdste vissoorten ter wereld

Door Minamoosja gepubliceerd op Friday 15 November 14:17

Naast de meest vreemde diersoorten ter wereld heb je ook nog de vreemdste vissen ter wereld. Vissen zijn natuurlijk ook dieren, maar deze soort leeft alleen in het water. De grote oceaan bevat veel geheimen, hier zijn de 10 vreemdste onder de vissoorten.

 
 

1. Axolotl

De Axolotl (Ambystoma mexicanum) is de bekendste van de Mexicaanse molsalamanders die behoren tot de Tiiger Salamander familie. Deze salamander kent onder natuurlijke omstandigheden geen metamorfose zoals andere salamanders. Het lichaam blijft de kenmerken behouden van de larve, maar hij wordt wel geslachtsrijp. De axolotl heeft hierdoor een sterk visachtig lichaam met kleine poten en een grote zijdelings afgeplatte staart. Hun lichaam is bruin tot grijs, maar degene die in gevangenschap worden gehouden zijn meestal wit. Eén van de meest prominente kenmerken zijn de opvallende, roodgekleurde kieuwen. Ze kunnen tot 30 cm groot worden, inclusief de staart.

Axolotls komen uit diepe meren in midden Mexico en leven altijd onder water. Ze worden veel gebruikt bij wetenschappelijk onderzoek omdat ze een vermogen hebben om de meeste lichaamsdelen weer opnieuw te laten groeien, doordat ze gemakkelijk kweken en een groot embryo hebben. Ze worden vaak gehouden als huisdier in de Verenigde Staten, Groot-Brittannië, Australië, Japan (waar ze worden verkocht onder de naam Wooper Rooper), en ook in andere landen. In België komen ze ook al voor, maar nog niet zo veeltallig. 



2. Yeti-krab

Kiwa hirsuta is een schaaldier dat werd ontdekt in 2005 in het zuiden van de Grote of Stille Oceaan. Dit wezentje, dat ongeveer 15 cm groot is, is opmerkelijk voor de hoeveelheid zijdeachtige blonde haartjes (lijkt op bont) die zijn poten en vooral zijn voorste klauwen bedekken. De ontdekkers noemde het de "yeti-kreeft" of "yeti-krab".
 
Deze krab bleek 1500 km ten zuiden van het Paaseiland in de Stille Zuidzee te leven op een diepte van 2200 m. Het diertje heeft sterk verminderde ogen door het pigment dat ontbreekt. Er wordt zelfs vermoeden dat hij blind zou zijn. De 'harige' scharen bevatten draadvormige bacteriën, die het schepsel kan gebruiken om de giftige mineralen van het water waarin hij leeft te ontgiften. Anderzijds kan hij zich ook voeden met de bacteriën, hoewel men denkt dat hij een algemene carnivoor is. Hij eet ook groene algen en kleine garnalen.
 
 
 

3. Ijsvis

Deze vis is wel een heel speciale vis, de ijsvis. Het kenmerk dat ze zo vreemd maakt is hun transparante of gele bloed. Hun bloed bevat geen rode bloedcellen en dus ook geen hemoglobine. Dit is een eiwit dat zuurstof transporteert. Dit is de enige familie van de gewervelde dieren die geen hemoglobine in hun bloed hebben. Toch heeft deze ijsvis de mogelijkheid om te leven, ondanks dit gebrek aan hemoglobine, vanwege twee redenen. Ten eerste omdat zij een zeer lage stofwisseling hebben. En de tweede reden is dat zuurstof een zeer hoge oplosbaarheid heeft in water bij lage temperaturen, kenmerkend voor hun leefomgeving. Hun bloed heeft echter een zuurstof-dragende capaciteit die lager is dan 10% van de capaciteit van dieren die wel hemoglobine in hun bloed hebben. 
 
Om te kunnen overleven met zo'n lage zuurstof draagkracht in hun lichaam moesten er een paar aanpassingen gebeuren. Ze hebben een groter hart en zeer grote bloedvaten. Zo kunnen ze een bloedvolume tot vier keer groter dan de meeste vissen verwerken. Voor deze aanpassingen betaalt de ijsvis echter ook een grote prijs. Ze moeten twee keer zoveel energie verbruiken als de meeste vissen om bloed te pompen. Hun afmetingen variëren tussen 25 - 75 cm. 
 
De ijsvis leeft in de koude wateren van Antarctica en Zuid-Amerika. Ze moeten hier wennen aan temperaturen van lager dan -1,9 °C! Hij is een alleseter, maar eet voornamelijk krill, schaaldieren, roeipootkreeftjes en andere kleine visjes. Mannetjes kunnen tot vijf jaar oud worden. Vrouwtjes hebben echter een gemiddelde levensduur van vier jaar.
 
 
 
4. Grote rafelvis

De grote rafelvis, soms ook zeedraak genoemd naar de draken van de Chinese mythologie, is een zeevis die verwant is aan de zeepaardjes. Ze lijken op een stuk drijvend zeewier als ze drijven in water vol zeewier. Het zeedraakje, met groene, oranje en goud tinten langs zijn lichaam, is bedekt met blad-achtige aanhangsels, waardoor het opmerkelijk wordt gecamoufleerd. Alleen de fladderende kleine vinnen of het verplaatsen van een onafhankelijk draaibaar oog, onthult haar aanwezigheid.
 
Net als het zeepaardje, draagt de mannelijke rafelvis ​​maar liefst 150 tot 200 eieren. Wanneer het vrouwtje met het mannetje paart, geeft ze haar eitjes aan het mannetje die door hem bevrucht zijn. Deze bewaart de eieren onder zijn buik en staart in een honingraat-vormig gebied, namelijk de broedbuidel. De eitjes blijven daar tot ze uitkomen en weggaan na ongeveer 8 weken.
 
Zeedraakjes hebben geen tanden of maag en voeden zich uitsluitend met garnalen. Ze zijn ook bekend als "Australische zeepaardjes". Ze zijn te vinden in Australië, in kalm, koud water dat ongeveer 50-54 °C meet. Ze zijn beschermd door de Zuid-Australische regering sinds 1982.



5. Dombo octopus

De octopussen van het geslacht Grimpoteuthis krijgen soms de bijnaam "Dombo octopussen" vanwege de oor-achtige vinnen die uitsteken op de top van hun "hoofd" (eigenlijk lichamen). Deze lijken op de oren van Walt Disney's vliegende olifant, Dumbo. De dieren komen voor op de continentale helling en leven op extreme diepten van 3000 tot 4000 meter. Ze gaan enkel naar de zeebodem om zich te voeden met slakken, wormen, tweekleppigen, eenoogkreeftjes en andere kreeftachtigen. Ze bewegen zich voort door hun grijparmen te pulseren of door met hun oorachtige vinnen te bewegen. Ze kunnen beide technieken simultaan gebruiken. De vrouwtjes kunnen het hele jaar door eitjes leggen.



6. Blobvis

De blobvis (Psychrolutes marcidus) is een vis die leeft in de diepe wateren voor de kusten van Australië en Tasmanië. Meer bepaald tussen de 600 en 1200 meter diepte waar de druk ook enkele tientallen malen hoger is dan op zeeniveau. 

De blobvis bestaat vooral uit een geleiachtige massa met een dichtheid die iets minder dan water is. 
Dit maakt deze vissen mogelijk om boven de zeebodem te zweven zonder energie te besteden aan het zwemmen. De vis lijkt op een ingevallen mensengezicht met een zeer grote neus. Jammer genoeg zijn ze ook bedreigd door intensieve sleepvisserij.

De blobvis is recent ook verkozen tot het lelijkste dier ter wereld. Dat heeft de Ugly Animal Preservation Society meegedeeld. Deze verkiezing is bedoeld om bedreigde diersoorten onder de aandacht te brengen. In de verkiezing kreeg de blobvis 795 van de meer dan 3.000 uitgebrachte stemmen achter zijn naam. Hij wordt nu de officiële mascotte van de Ugly Animal Preservation Society.



7. Zeevarken

Het zeevarken (Scotoplanes globosa) is een soort van zeekomkommer die behoord tot het geslacht Scotoplanes. Ze lijken enerzijds op een varkentje vanwege de roze kleur en anderzijdsop een uier met kleine benen en tentakels op de top. Ze kunnen groeien tot 15 cm lang
 
Ze leven in de diepste diepte, van de Atlantische Oceaan, de Stille Oceaan en de Indische Oceaan. Op een diepte van maximaal 6000 m. Ze leven vaak in grote groepen bestaande uit meer dan honderd zeevarkens. Er zijn zelfs al groepen van 600 vissen waargenomen. Verwante soorten zijn ook te vinden in de Antarctische wateren.
 
Zeevarkens worden beschouwd als afvaleters, wat betekent dat ze zich voeden met een dood dier of plant die te vinden zijn op de zeebodem. Zij geven de voorkeur aan vers biologisch voedsel dat is gedaald in de oceaan. Om dit soort materie te vinden gebruiken zij hun reukzin.

 
 

8. Harpspons

Het ziet eruit als een harp of een delicate kandelaar, maar pas op voor elk schaaldier dat te dichtbij komt! De zogenaamde "harpspons" zal je strikken en langzaam verteren voor je het weet.
 
Dit is echt een bizar schepsel dat nog nooit waargenomen was door menselijke ogen vóór het jaar 2000. 
De sponzen voeden zichzelf door zich vast te klampen aan de modderige oceaanbodem en laten zeestromingen ongelukkige kleine schaaldieren in hun harpachtige ledematen voeren. Met de rechtopstaande tentakels vangt de harpspons dan kleine prooien die met de stroming door de harpstructuur gedreven worden. Aan die tentakels zitten kleine haakjes. De vleesetende spons grijpt zo ook kleine schaaldieren. Eens de prooi vastzit in de harp, verpakt de spons die in een soort membraan en dan begint de trage vertering. 



9. Harige kikkervis

De harige kikkervis, vertaalt van het Engelse 'Hairy Frogfish', is de behaarde variant van de Antennarius striatus of gestreepte hengelaarsvis. Hij wordt relatief groot (tot ongeveer 20 cm) en kan wit, bruin, geel, oranje of zwart zijn. Naast het streeppatroon en het haar heeft de harige kikkervis nog een andere leuke functie, namelijk de wormvormige lokken die hij actief gebruikt om prooien aan te trekken. De harige kikkervis kan soms gevonden worden in diepten van 1m - maar hij bevindt zich meestal dieper. Ze blijven meestal wel in dezelfde buurt rondhangen, maar verplaatsen zich weer dieper na de paringstijd. normaal rond te blijven voor een tijdje, maar terug dieper na de paring te verplaatsen. Het vrouwtje is meestal ook groter dan het mannetje.



10. Slijmprik

De slijmprikken (Myxinidae) zijn een familie van kaakloze zeevissen met een aalvormig lichaam. Hun ongewone voedingsgewoonten en slijmproductie hebben de leden van de wetenschappelijke en populaire media mogelijk geleid om de slijmprik als de meest "walgelijke" van alle zeedieren te dopen.
 
De slijmprik is lang, wormvormig en kan grote hoeveelheden van een soort kleverig slijm uitstoten. Recent kwamen deze dieren in de belangstelling door een onderzoek naar de genetische verwantschap tussen chordadieren. Daarnaast is bekend dat het slijm vezels bevat die lijken op spinnenzijde.
 
Als ze gevangen worden en vastgehouden bij de staart, ontsnappen ze door het afscheiden van het vezelachtige slijm. Deze gaat dan, in combinatie met water; over in een dikke en kleverige gel. Ze maken zichzelf schoon door zich in een knoop te wringen en zo het slijm af te schrapen. Sommige wetenschappers vermoeden dat dit bijzondere gedrag hen kan helpen om zich los te maken uit de kaken van roofvissen. 
 
Slijmprikken worden gemiddeld een halve meter lang. De grootste bekende soort is Eptatretus goliath, waarvan een exemplaar bekend is met een lengte van 127 cm. De kleinste soorten behoren tot het geslacht Myxine, en hiervan zijn er enkele die niet groter dan 18 cm worden. De mond van slijmprikken bevat doorgaans veel kamvormige tanden. Ze worden gebruikt om voedsel te grijpen en het in de richting van de keelholte te duwen.

 

Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.