I had a dream last night

Door Annette1982 gepubliceerd op Tuesday 06 August 21:20

Een donkere ruimte ...niet meteen helder waar ik ben of wie er bij me is. Langzaam krijgen de contouren die de ruimte vullen zichtbaar, tegen een sepiakleurige achtergrond. De omgeving ruikt muf, oud, verlaten.

Het is duidelijk dat we ons bevinden in een oud schoolgebouw, in een lokaal buiten gebruik. Er zijn geen stoelen en tafels. Er is wel een oude schooldeur die lijdt naar een gymzaal. In de klas hangen schommels. Rijen met schommels. Hoeveel het er precies zijn valt niet te achterhalen in deze schimmige ruimte. We worden verplicht om in kleermakerszit op de schommels te zitten, met onze handen aan weerszijden boven ons hoofd houden we de kettingen vast waaraan de rubberen zitjes van de schommels hangen.

Opeens volgt daar een uitleg van een joodse man, een van de laatste joodse mannen die de gruwelijkheden van de oorlog onder ogen heeft moeten zien. Hij vertelt ons over zijn achtergrond en de manier waarop hij en velen met hem vrouwen en kinderen hebben verloren en hij houdt ons verantwoordelijk...ons, de duitsers.

Mijn hemel, ik ben één van hen, ik behoor tot het 'Duitse kamp' en zit hier om gestraft te worden. Ik krimp ineen en wil opstaan van de schommel waar ik tot dan toe, evenals de anderen, mij aan de opgestelde regels heb gehouden. Ik word afgestraft door een slag met een ijzeren staaf tegen de ketting van de schommel. 'De volgende keer is hij raak!'

Herr Kritz word genoemd als hoofdschuldige en meest geliefd persoon om opgespoord en daarmee gestraft te worden. Herr Kritz is een vriend van me, een kroegenmaatje, dit kan niet. Net als ik is hij ver na de oorlog geboren, hij zal rond de 30 zijn... Wat is dit?! Een herhaling van het verleden, maar dan omgekeerd? Een actie om neo-nazipraktijken een halt toe te roepen?

Dan gaat het licht aan. Er volgt een uitleg over de geschiedenis, over de Joden die een aantal Duitsers vlak na de oorlog op precies dezelfde manier als wij hier nu zitten, op deze schommels, om het leven hebben gebracht. Herr Kritz is één van de drie overlevenden. Zijn kleinzoon is onder ons en bied zijn verontschuldigingen aan voor de misstanden van zijn opa. Wij waren bij elkaar gekomen als een geschiedenisles, mogen opstaan en vrijuit gaan.

Ik word wakker en moet naar het toilet. Vaag, ik doe mij ding en ga terug het bed in. Ik ben benieuwd of ik nog een vervolg zal dromen, maar hoewel ik in slaap val en weet dat ik weer gedroomd heb, is het niet zo levendig als de droom eerder die nacht. Jammer dat ik niet nog zo'n mooi verhaal droom, dankbaar dat inhoud een 'ver-van-mijn-bed'verhaal is. 

 

  

Reacties (1) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Mooie droom zeker hahahahahahaha