Mijn lerarskamer

Door Natalis gepubliceerd op Thursday 20 June 14:30

Vanmorgen was ik heel vroeg in de leraarskamer.  Veel vroeger dan anders.  En ik zat er helemaal alleen.  Mijn leraarskamer.  Ik zal er nog maar vijf keer komen, en dan is het gedaan.   Want ik leg “de laatste loodjes” – straks vertrek  ik op vervroegd pensioen.  
En ik begon te mijmeren.  Ik ging terug naar mijn studententijd.  40 jaar geleden begon ik aan een universitaire studie.  Ik zie me nog zitten in de verschillende aula’s, tussen mijn vrienden van toen.  Mooie tijd, hoewel ik steeds hard en regelmatig studeerde.  Ben dan ook met glans, zijnde “grote onderscheiding” geslaagd.  Ik herinner me dat we, bij het beëindigen van de laatste reeks  examens, een pint gingen drinken met een aantal medestudenten.  We waren er zo op uit om te vieren, maar vielen na twee pintjes bijna in slaap.  Doodvermoeid van het “blokken”.


Toen kon ik uiteraard niet weten welke kant mijn beroepscarrière ging uitgaan.  Hoewel ik, bij mijn afstuderen, reeds een uitgesproken voorkeur voor het onderwijs had.  Mijn opgedane kennis aan anderen overbrengen, leek me een mooie taak.   En dat is het uiteindelijk ook geworden.  Na twee jaar in een privéonderneming te hebben gewerkt, kwam ik in het onderwijs terecht, en ik ben er 33 jaar gebleven.
Tot nu dus, want volgende week zet ik er een punt achter.  Ik heb overwegend graag les gegeven, met mooie en minder goede periodes.  En ook fijne waarderingen gehad van mijn leerlingen, wat me telkens heel veel deugd heeft gedaan.  Want eigenlijk is de schoonste beloning die een leerkracht zich kan bedenken, de appreciatie van zijn leerlingen.  
Maar de laatste tijd was ik het beu.  Er is toch zoveel veranderd aan de job van leerkracht.  En een aantal dingen zijn ten goede veranderd, maar de meeste strookten niet meer met mijn principes, toen ik meer dan 30 jaar terug aan het les geven begon.  Ik heb me naar het einde toe “gesleept”, ik kon niet meer.
Dus zou ik heel blij en opgelucht moeten zijn dat ik kan stoppen.  En dat ben ik ook.  Maar toch, hoe paradoxaal het ook moge klinken, ik zal sommige leerlingen missen.  En ik zal de leraarskamer missen.   Mijn leraarskamer.  Die ik  nu aan alle andere collega’s overlaat.   Doe het nog goed, mensen, nog veel succes!
Misschien zullen ze, heel sporadisch, nog es aan mij denken.  Maar daar verwacht ik na een tijdje niet veel meer van.  Maar mijn leraarskamer niet.  Die zal mij nooit vergeten.
Bye!

Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.