Waandenkbeelden - De plaatjes in je hoofd

Door Monica van den Brink - Ros gepubliceerd op Wednesday 15 May 13:14

Kinderen zijn hun hele jeugd bezig om de hechtingsband tussen zichzelf en de ouders zo sterk mogelijk te maken. Iedere situatie wordt aangegrepen om de ouders zich te laten openen naar hun kind toe. Op positieve- en negatieve manieren worden aan de ouders zonder ophouden en uit een zeer onuitputtelijke bron, alle trucjes getoond die kunnen leiden naar een stevige hechtingsband.. Het grootste verdriet dat kinderen hebben, is het verdriet dat hun ouders zich van hen afkeren. Onrust bij kinderen komt bijna altijd voort uit de strijd over de hechtingsband.

Kinderen hebben in hun hoofd een ideaalbeeld. Een beeld zoals ze willen dat het leven zal zijn. Dit beeld is bij alle kinderen hetzelfde. Het is een groot droombeeld waarin papa en mama zien wie het kind is en daar blij mee zijn. Dit ideaalbeeld draagt ieder kind met zich mee en het kind zal niet ophouden met vechten tot er aan dit beeld wordt voldaan.

Wanneer een kind door de ouders wordt gezien zoals het geschapen is, de ouders accepteren dus dat dit kind met dit karakter aan hen is toevertrouwd, dan is het kind rustig en het kind kan zijn talenten in alle rust ontplooien en zo stabiel opgroeien. Later, in de maatschappij is dit een  tevreden kind dat zijn goed ontwikkelde talenten gebruikt om zijn verantwoordelijkheden te kunnen dragen.

Wordt een kind niet gezien zoals het is en wordt er door de ouders niet dankbaar omgegaan met het karakter van het kind dat hun is toevertrouwd, dan blijft in het kind de wens bestaan om toch gezien te worden, omdat ook dit kind zich gezond moet ontplooien. Deze drang in het kind is onuitputtelijk en zal altijd weer opnieuw onrust laten voelen. Het zorgt ervoor dat het kind onophoudelijk de ouders zal stimuleren om zich te verdiepen in het kind, om zich open te stellen voor het kind en om blij te zijn met het kind zoals zij het hebben gekregen.

In een gezonde situatie zal het kind in de puberteit zich losmaken van de ouders en een volwassen persoon worden. Echter, een kind dat in zijn jeugd geen hechtingsband met zijn ouders heeft kunnen opbouwen, leeft nog steeds met het beeld en verlangen in zijn hoofd, het ideaalplaatje, van hoe hij zijn jeugd had willen en moeten ervaren. Dit plaatje blijft bestaan en dit verlangen blijft dreinen. Het geeft het kind een enorm gevoel van tekorten in zich. Dit kind kan niet tevreden zijn, het kan niet gelukkig zijn, het kan geen blijdschap voelen over kleine dingen. Het mooie van de natuur of een schaterlach van een kind gaan aan deze mensen voorbij. Ze lijken verdoofd en kunnen, zelfs van de dingen die ze wel in dit leven hebben gekregen, niet genieten. Deze mensen voelen altijd een verdriet. Alles wat ze in het even krijgen, wordt namelijk afgemeten tegen het plaatje in hun hoofd en er wordt nooit aan deze behoeften voldaan.

En dan ben je ineens volwassen…

Wanneer je ouders jou niet hebben erkent zoals je bent, kan je partner deze leegte niet invullen. Je kinderen kunnen dit niet goedmaken. Je baas kan met het hoogste salaris van de wereld dit niet recht krijgen. Een mooie auto, dure vakanties, een groot huis, het gevoel van dit gemis krijg je niet weg.

Het najagen van dit ideaalbeeld op volwassen leeftijd zorgt voor waandenkbeelden in je gedachten. Het ideaalbeeld moet en zal vervuld worden en het blijft zich opdringen. Daar komen waandenkbeelden uit voort. Denkbeelden  die je het idee geven dat mensen voor jou moeten zorgen, dat je kinderen dat zeurgevoel bij jou moeten wegnemen en dat je partner er altijd voor jou moet zijn. Anders komt steeds opnieuw dat gevoel weer naar boven. Je gaat je omgeving inschakelen om dit zeurgevoel tevreden te houden en hierbij worden kosten noch moeiten gespaard. De omgeving kan dit niet volhouden en daarom faalt de omgeving. De omgeving wordt afgesnauwd, afgestoten en uitgestoten en er wordt constant verder gezocht naar andere, meer interessante personen die wel kunnen voldoen. Maar helaas, personen kunnen dit gevoel niet voor jou wegnemen. Zelfs geld en goederen kunnen voor jou dit gevoel niet weghalen en ook  overmatige gebruik van alcohol, overmatig werken of een ander dwingen tot veel seks, zorgen niet voor vermindering van dit zeurderige verlangen.

Het spreekt voor zich dat deze waandenkbeelden ook geen opening geven aan jouw eigen kind, dat op zijn beurt ook weer graag een hechtingsband met jou zou willen opbouwen. En dat hierdoor generaties lang dezelfde moeilijkheden in families blijven voortbestaan.

Het is dus van zeer groot belang om jezelf open te stellen voor je kind, en om dankbaar te zijn voor het kindje dat jij hebt gekregen. Om het karakter van het kind te leren kennen en om dat karakter te zien als een karakter dat door God is ontworpen en waarmee dus met de grootste zorg omgegaan moet worden. Het is dus heel erg belangrijk om alle tips en oefeningen in dit boek, waarmee je de hechtingsbanden met je kind versterkt, toe te passen.

Maar wat doe je dan met jezelf? Met dat zeurderige gevoel, dat gevoel van altijd tekort hebben en nooit genoeg zijn? Hoe pijnlijk het ook is, hoe schrijnend de situatie en hoe zeer deze wond ook in jou steekt, het antwoord is bitterhard. Jouw jeugd is voorbij, jij bent nu volwassen en jouw ouders hebben er voor gekozen om geen hechtingsband met jou op te bouwen. Jij moet nu voor jezelf gaan zorgen. Het najagen van het kinderlijke wensbeeld in je hoofd, werkt niet meer. Het zal niet vervuld worden. Nooit meer. Je zult moeten gaan kijken wat je wilt. Wat wil je nu je volwassen bent? Wat wil je en wat zijn je verantwoordelijkheden tegen over je gezin? Wat wordt er van je verlangt en wie willen er met jou een hechtingsband opbouwen? En waarom willen ze dat? Misschien wel omdat ze van je houden en je accepteren om wie je bent. Maak van dit beeld het nieuwe plaatje in je hoofd, het nieuwe verlangen. Plaats dit plaatje op de plek van het oude. Dit is een volwassen beeld en dit plaatje geeft geen waandenkbeelden. Dit plaatje geeft rust in je hoofd. En dit plaatje geeft je de rust om goed voor je gezin te kunnen zorgen.

Het is heel erg moeilijk om van je oude plaatje afstand te doen. Je gaat door een periode van rouw en het kan voorkomen dat je meerdere keren zult terugvallen en steeds weer opnieuw zal moeten kiezen voor het nieuwe beeld in je hoofd. Daarom staat dit boek vol met voorbeelden over hoe je goed voor jezelf zorgt. Zodat je sterk blijft en minder snel terugvalt. Want het is een groot verdriet dat je achter je moet laten. Maar je krijgt er voor terug dat je waandenkbeelden verdwenen zijn. Je zal weer kunnen lachen en kunnen genieten van je kinderen. Je zult tevreden zijn met je huwelijk, met je werk en met alle zegeningen die je in je leven hebt ontvangen. Je zult je verantwoordelijkheden kunnen dragen en een goede ouder kunnen zijn. Omdat jij werkt aan de hechtingsbanden tussen jou en je kind.

Reacties (5) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Mijn dochter had zo'n ideaalbeeld! Het was geen gemakkelijke puber en ze uitte zich op allerlei manier door op te vallen met haar uiterlijk.
Dit kwam vooral omdat ze zich nooit door haar papa 'geliefd' voelde; Zijn 'te' hoge verwachtingen kon zij niet inwilligen, vandaar haar rebellie. Soms kwam het tot hevige discussies maar als iemand anders negatief over haar sprak,verdedigde ik haar. Als moeder wist ik hoe 'klein' ze van binnen was. En zij wist van mij dat ik haar eigenlijk wel begreep.
Ik gaf meer dan 30 jaar les en stond 'graag' bij de jongeren. Ik heb veel geluisterd toen ze problemen hadden bij hen thuis en het juiste 'plaatje' niet vonden!
Opkomen voor je kind schept altijd een band, ik denk dat je dochter dit nooit zal vergeten!
Mijn dochter is nu 32 jaar en zelf mama van een 6 maanden jonge dochter.
Onze band is prima en we hebben het soms over die ene keer dat ik haar openbaar verdedigde.
Ouders zouden niet te hoge eisen aan hun kinderen moeten stellen, ze moeten tegenwoordig van alles en ook nog de beste zijn. Dit vraagt om psychische problemen. Laat het kind kind zijn alsjeblieft! Ik was 20 jaar leraar en spreek uit ervaring! Ook mijn ouders die ik ondanks dat liefheb, hadden het beste met me voor! Dat was hun argument!
Als je zo lang leraar bent geweest, zal je op dit gebied inderdaad wel het een en ander zijn tegengekomen...