Slangengif e.a. wondermiddelen

Door Kelly Martin gepubliceerd op Saturday 04 May 11:38

We hebben er weer eentje, een nieuw 'antibioticum'! Na het zilver het nieuwe hosanna middel. De nieuwe quick-fix voor de boerkes. Ze leren het ook nooit af maar ik ga hier weer eens een poging wagen.

 

Slangengif wordt op de markt gebracht onder de naam Pyrogenium (zie pyrogenium.nl) Het middel werkt op soortgelijke wijze als homeopathie. Je laat het lichaam een stof zien die het wel moet aanvallen. Dus maakt het lichaam antistoffen aan. Slangengif geeft een dergelijke heftig alarmsignaal dat het lichaam als de gesmeerde bliksem antistoffen aanmaakt in grote hoeveelheden die elke ongewenste bacterie uitmoord. Plus een aantal bacteriën die het lichaam nodig is. Maar dat is even bijzaak.

 

En dat maakt het middel DE remedie bij elke verlegenheidsdiagnose. Vroeger had je als dierenarts maar drie middelen in je tas zitten; amoxiline of andere breedspectrale antibiotica, ivermectine en een cortico sterioïde. Daarmee kreeg je elk rund wel mee op de been. Veelal symptoombehandeling maar ach, het rund stond weer op zijn vier poten en het rund ernaast stond met een grote glimlach op zijn 2 poten. Zijn melkfabriek deed het immers weer. Sommige boeren hadden het spul standaard in huis. Maar soms werkte het allemaal niet en de veearts was al duur genoeg. Dan was het meestal mijn beurt. Ik was des boeren laatste hoop in bange dagen zogezegd. Het dier was toch al afgeschreven en baat niet schaadt niet, was vaak de achterliggende gedachte. En dan vroeg je wat ie zoal al gedaan had. "Nou, ik heb 'm gespote. Urst met die'en rode dop, toen met die groene dop en toen met die blauwe. Hoalt allegaar niks uit"

 

Nee logisch niet, het hele weerstandsvermogen van het dier had hij kapot gespoten, het rund. Typisch boeren van de oude stempel. Die zagen alle antibiotica als wondermiddel.Een spuitje van 'dat gerei' en het dier deed het weer. Als ze van hun arts een antibioticumkuurtje kregen als ze zelf eens ziek waren, bewaarden ze de pillen die zover hadden want na 1 of 2 dagen had het de kwaal zo goed als opgelost en dan hadden ze pillen 'over'. Bij de eerste de beste volgende griepaanval slikten ze het verdomme weer. Hoezo resistentie? En überhaupt, bij griep? Tegen een virus is dat spul machteloos. Maar het tekent de onwetendheid over het gebruikt en de werking van antibiotica.

 

Toen kwam zilverwater en die sukkels ging er mee aan het pimpelen. Zopen het spul als ware het kraanwater. Sommige werden er een beetje grijs van :-)  (Argyrie) Toonde je de antibiotische werking aan van (koudgeslagen)  honing, dan vraten ze dat als zoete koek, letterlijk. Ik heb boeren gezien die kilo's hadden staan en boerenkinderen die het spul niet meer konden zien. Kortom, ze gingen met elk middel aan de haal waarvan je de werkzaamheid aan kon tonen. Dat is nu nog steeds niet anders. Nu weer met slangengif. Het werkt probaat, zonder twijfel maar....

 

Natuurgeneeskunde is een totaal wijsheid, er bestaat niet zo iets als HET middel bij alle kwalen. Het is bijna altijd gericht op de oorzaak, niet op de symptomen. Daarvoor ben je afhankelijk van een goede diagnostiek. En daarvoor heb je dan weer uitgebreide kennis nodig van het te behandelen dier. Nu hebben de meeste boeren dat nog wel maar oorzakelijke verbanden leggen wordt al een stuk moeilijker. Dat vergt veelal een hoop tijd en dat heeft de moderne boer niet. Alles moet zo efficiënt mogelijk en in een zo kort mogelijk tijdbestek. Een met die massa dieren is er nooit genoeg tijd voor wat persoonlijke aandacht voor de dieren.

 

Bij e-coli besmetting bij schapen bijvoorbeeld wordt er standaard vaak colistine gegeven, een antibioticum werkzaam tegen gram negatieve bacteriën. E-coli, ook bekend als de poepbacterie, is niet altijd de oorzaak van diarree. Soms zijn de magen een beetje van streek door te vet gras of wat dan ook. En dat is simpelweg met een beetje onverdund bosbessensap wel te verhelpen. Diarree echter is een veelvoorkomend symptoom bij een hoop aandoeningen. Magen en darmen zijn vaak de eerste in de vuurlijn en zeer kwetsbaar. Maar het zij dan wel secundaire infecties, de primaire infectie kan goed ergens anders zitten. Daarom gebruiken je soms bosbessensap als indicator. De mest van het dier moet binnen 6 uur groen kleuren dan weet je het sap er door is. Verandert er dan niets aan de consistentie, heb je een infectie. Weet je nog steeds niet welke maar sluit je een paar simpele oorzaken uit.

 

Door echter zo iets als slangengif te geven pak je alles in 1 keer aan. De primaire infectie als wel de secundaire. En dan weet je nog steeds niet wat de oorzaak van die ziekte is geweest. M.a.w., morgen heb je hem weer. Bij hetzelfde dier of bij d'r buurvrouw. En dan maar blijven spuiten met 'dat gerei'. Tot de epidemie eronder is. En dat is het gevaar van dit soort wondermiddelen, de boer gebruikt het als universeel middel tegen alle kwalen. Met alle gevolgen zo als beschreven.

 

Het gebruik van reguliere antibiotica moest aan banden gelegd worden omdat zowel boer als arts als wel de diervoederindustrie er flink misbruik van maakte. Er moesten alternatieven komen. Die waren er altijd en al en er komen er jaarlijks bij. Maar voor die middelen moet je even de tijd nemen. Met een dierenarts die per uur meer calculeert dan een Moskowicz wordt dat een onbetaalbare hobby. Met een boer die onder druk moet presteren zal het hem ook niet worden. De enige die er de tijd voor (moeten) nemen zijn de Steiner boertjes, de bio-dynamische tak van de agrarische sector. Maar die zijn dermate in een harnas van zelf opgelegde regels geperst dat zij moeten oppassen niet aan dezelfde factoren ten prooi vallen als de traditionele boeren. Want de quick-fix is o zo verleidelijk...

 

Kelly Martin

 

 

Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.