Nieuwe buren

Door Heleen W gepubliceerd op Monday 28 January 19:23

Nieuwe buren

Daar stonden ze dan, ontzettend in hun nopjes, voor de voordeur van hun nieuwe huis, nog wat onzeker over de huissleutels… Toen ik me van de situatie ging vergewissen, merkte ik het al: veel te gelukkige mensen, elk met een Maxi-Cosi in de hand… Een tweeling! Je kent ze waarschijnlijk wel, de late twintigers die al lachend door het leven lijken te huppelen, niet beseffend hoezeer het geluk hen steeds toelacht! Zich niet bewust van anderen, dat het leven voor velen een hel kan zijn…

 

Helaas hadden ze mijn aanwezigheid al opgemerkt en lachte de vrouw, kennelijk heel naïef, mij en mijn vrouw toe. Nu konden we wel niet veel verder dan het verplichte “mooi weer, leuke buurt-praatje” gaan maken. Ik besloot dan maar van wal te steken, met de deur in huis te vallen en hun dosis geluk en positivisme flink wat af te zwakken met ons levensverhaal. “Leuk, zo’n tweeling, mooi zo blond. Wij hebben zelf een zoon en een dochter, ongeveer jullie leeftijd. Eigenlijk alleen nog een zoon, want onze dochter stierf 20 jaar geleden na een slepende ziekte. Onze dochter was ook zo blond, waarschijnlijk zou ze nu ook al kinderen hebben, ook zo blond. Ja, dat moeten wij allemaal missen… Onze zoon stond vorig jaar op trouwen, maar het kreng trok op het laatste moment haar staart in en nu kochten wij voor hem een flat. Ja ja, het geluk en het leven lacht niet iedereen toe.”

 

Onmiddellijk mocht blijken wat een gevoelloos wicht de nieuwe buurvrouw wel was. Meer als “wat verschrikkelijk” en “het lijkt me het ergste wat een mens kan overkomen, een kind hoort zijn ouders te overleven” kwam er niet uit die veel te goed verzorgde mond van haar. Haar man –wat leek me dat een pantoffelheld- wist verder nog mee te delen dat niet alles in het leven is zoals het lijkt, dat elk huisje wel zo zijn kruisje heeft. Ze waren blijkbaar opgegroeid in een éénoudergezin en hadden beiden hun vader op jonge leeftijd verloren. Dat gemeenschappelijk gegeven  leek hen te binden, mij leek het eerder zielig.

 

Tevreden over de eerste kennismaking gingen mijn vrouw en ik weer naar binnen. Laten we hopen dat de boodschap is aangekomen en dat ze vooral niet te vaak met hun gelukkige, lachende gezichten in de tuin te zien en te horen zullen zijn…

Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.