x

Inloggen

Je bent nog niet ingelogd. Aanmelden of een nieuw account Registreren

Zocht mezelf ..... maar liep me zelf voorbij:

Door Candice gepubliceerd op Monday 30 December 21:58

ebe00af8d13950fc8079f54fa766b0dd.jpg

Las die van Chayenna2 en die is erg mooi en besloot om gelijk mijn verhaal over mijn zoektocht naar mezelf aan het papier, of liever gezegd de pc, toe te vertrouwen.

Nee ik ga niet weer verhalen over wie/wat ik was en wat ik wilde zijn en ook had moeten zijn en uiteindelijk dus ook geworden ben, want dat weet nu iedereen ondertussen wel. En wie dat niet weet die hoeft enkel mijn artikelen er maar op na te slaan om het alsnog te weten. Dus daar ga ik het niet over hebben. Maar er is veel meer en wel vanaf het moment dat ik was wat ik wilde zijn. Vanaf dat moment kwamen de twijfels. Niet over de keuzes die ik gemaakt had, maar over het hoe nu verder en ben ik nu wie ik wil zijn en heb ik gevonden naar wat ik zocht en wat zocht ik dan en wat zie ik erbij over het hoofd? Vragen en nog eens vragen die doorlopend door mijn koppie heenmaalden en waarvan ik het antwoord zou moeten weten, maar er domweg overheen keek. Natuurlijk mijn leven werd heel anders. Voortaan mocht ik legitiem de vrouwentoiletten in, alhoewel dat evengoed nog met regelmaat gezeik opleverd. Voortaan kon ik erop voorstaan dat ik Mevrouw genoemd werd, alhoewel dat schijnbaar voor de meesten nog niet echt meevalt. Voortaan kon ik gewoon in dameswinkels kleren passen en kopen zonder dat mensen raar keken en nog onvriendelijker dan dat ze keken reageerden. Alhoewel die rare blikken gebleven zijn en ik om teveel gezeik te krijgen meer kleren bestel dan in een boetiekje koop. Hoe jammer ik dat ook vind, maar de Wereld blijft er nu eenmaal een soort van moeite mee houden en dat is nu eenmaal zo. Voortaan zou ik eigenlijk normaal op straat moet kunnen lopen als vrouw zonder te worden uitgescholden of erger. Alhoewel dat nog lang niet altijd of eigenlijk helemaal niet opgaat. Maar ja, ehhh ik weet wat ik ben, maar loop niet met een bordje op mijn rug van "IK BEN EEN VROUW", om de rest het te laten weten. Dus mijn leven veranderde eigenlijk op dat punt heel erg weinig en ongesteld kan ik ook niet worden en dus ook niet zwanger en zal neem ik aan ook geen last krijgen van de overgang. Joepie. Maar goed, zonder dat ik het wist had ik de vragen voor mezelf beantwoord. Ik wist wie ik was en wat ik wilde zijn en was geworden. Maar had ik daarmee ook gevonden wat ik zocht en wat zocht ik dan? Ja, erkenning, maar dat blijf ik zoeken. Liefde? Nahhhhh, dat zoek ik maar niet meer, want liefde is iets wat vanzelf moet komen en waarvan ik uitga dat ik er enkel over zal kunnen blijven dromen. Wat zocht ik dan nog meer of wat zocht ik dan echt? Respect? Ja, maar dat volgt en hoort bij erkenning. Lotgenoten? Nee, heb me nooit echt bezig gehouden met andere personen als mij die met hetzelfde zaten. Vraag me niet waarom, want ik weet gewoon niet waarom ik dat nooit gedaan heb. Zonder dat ik het wist zocht ik naar iets wat ik niet meer hoefde te zoeken, omdat ik er al sinds mijn geboorte over beschikte. Maar ik zag het gewoon niet en dat duurde best lang voor ik het zag.                                                                                                                                                  Ondertussen kreeg mijn leven weer meer zin, begon succesvol te worden en lekker te verdienen en kon meer en meer afstand nemen van de dagelijkse risico's die ik voorheen ervoer. Simpel omdat ik me er los van maakte. Ze bleven bestaan en ze bleven vervelend om te moeten ondergaan, maar ergens was er iets in mij gegroeid waardoor ik er meer afstand van kon nemen en door dat afstand nemen verdwenen ze niet, maar bleef het voortaan wel binnen de perken. Het fysieke gedeelte van de problemen met sommige types begon af te nemen en het verbale bleef, maar goed ... schelden is erg, maar je hoeft er niet voor naar de 1e hulp toe. Er had zich een schild, een 2e vel, om me heen gevormd die mij liet weten wanneer ik weg moest lopen, niet moest reageren, rustig moest blijven, de kalmte moest bewaren en me een gevoel begon te geven van, laat ze lekker schelden, het wordt pas een fysiek probleem als ze zien dat je bang bent en er niet tegen kan. En dat was het jaren wel geweest. Jarenlang kon ik er niet tegen en huilde ik al om de minste belediging en lokte ik daarmee willens en wetens uit dat ze ervan genoten en een stap verder gingen, want het was zo leuk om iemand als mij smekend, huilend en trillend van angst voor je te zien staan of doorgaans na 1 klap te zien liggen. Dat had dat 2e schild gevormd werd doordat ik qua carriere en succes en financieel onafhankelijk was geworden. Ik kon er eindelijk boven staan.                  Was dat dan wat ik al die tijd zocht en dacht gevonden te hebben? Nee, er was nog iets anders wat ik zocht en al die tijd al bezat.

74df92493feb9ee548f675671c8d9ee6.jpg

 

Wat ik al die tijd zocht en allang bezat en nooit zou verliezen:

Mijn eigen ik zijn. Ik was mijzelf en zocht gewoon naar mezelf, naar de aspecten van mezelf, naar hoe ik in het leven sta, waar ik voor sta en waar ik voor ga.

Ik zocht geen type vrouw die ik wilde worden of zijn. Zocht geen type vrouw die ik bewonderde en naarstreefde te worden. Zocht geen type vrouw die zover van mijzelf afstaat qua denken en doen.

Ik zocht enkel en alleen naar mezelf. Want ik ben wie ik ben en ben geworden zoals ik wilde worden. Lichamelijk verre van perfect, qua uiterlijk verre van ideaal, qua karakter verre van alledaags. Maar ik durf te zeggen dat ik tevreden ben met zowel mijn lichaam, als mijn uiterlijk als mijn karakter. Hoefde niet meer te zoeken, want had gevonden wat ik allang bezat. Mijn persoonlijkheid.

 

640d651d8dd3ddc14c089c6e1726b5f5.jpg

Reacties (20) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Heel openhartig geschreven, bewondering!
Dank je.
Ja kan het niet in zulke mooie zinsverbanden als zovelen hier wel kunnen. Ik laat gewoon mijn gevoel schrijven.
Woorden schieten mij even tekort. Het klopt dat er veel mensen zijn die een bepaald type nastreven waardoor zij dus wel fake zijn en ik voel bij jou, uit jouw schrijven een soort puurheid die je maar weinig tegenkomt. Je hebt me wederom geraakt..., slik...
Ben ook maar gewoon mezelf en meer niet.
Gewoon je zelf zijn, kan verdomd moeilijk zijn hoor! Dat zeggen heel veel mensen, maar er zijn er maar weinig die dat ook echt zijn. Daarom raak je mij dus, en dat zeg ik niet om te slijmen, maar gewoon van uit mezelf haha..
Dank je.
Duim voor je openhartigheid!
Dank je.
Prachtig omschreven .. en ook mij heeft het kaatste stuk me ontroerd,, niet het zoeken naar iemand op wie je wilt lijken .. maar zoeken naar je eigen zijn als vrouw.. meid wat ben je ontzettend ver gekomen .. je mag echt trots op jezelf zijn
U bent niet ingelogd. Wilt u nu inloggen of een account aanmaken?
Dank je.
Mooi hoe je hier het verschil omschrijft, ach en niet perfect? Wat is perfect?...belangrijkste is dat je jezelf accepteert zoals je bent en dat kan nu..lijkt me perfect ;)
Das waar -))
Graag gedaan, fijn dat je erop geregaeerd heb. Ik heb nu al 2 stukken gelezen in de zilla waar ik sinds maanden weer eindelijk van genoten heb
Prachtig omschreven Candice, zeker het laatste stukje raakte me diep