Dag klein liefje

Door S-je gepubliceerd op Tuesday 19 February 21:30

Na een paar weken waarin ik behoorlijk heen en weer werd geslingerd tussen allerlei gevoelens ben ik weer eens toegekomen aan schrijven. Wederom grijp ik hierop terug als uitlaatklep.

Het idee dat er een kindje kwam, het idee dat jij kwam, ik was er aan gewend. Ik vond het fijn om weer zwanger te zijn. Jij in mijn buik, wauw!  De situatie was niet ideaal. Maar ach, voor alles is een oplossing. Ik zag me alweer lopen met een kleine baby in een wandelwagen, samen met mijn grote dochter langs de plas. Je naam daar was ik nog niet uit maar wel mee bezig.

In het begin van de zwangerschap voelde mijn buik heel warm. Mijn handen gingen er automatisch naar toe om jou te knuffelen. Althans, knuffelen kan natuurlijk niet maar wel om je met mijn handen te laten voelen dat je welkom was.

Later leek mijn buik van binnen kouder aan te voelen. Ik moest er bewust aan denken even contact met je te maken. Vreemd vond ik dat van mezelf.

Eten ging niet lekker. Ik had geen trek. Als ik al een beetje at werd ik misselijk, niet alleen in de ochtend maar de hele dag door.

Gisteren was de dag van de echo. Samen met de toekomstige vader ging ik er heen.

Aan de buitenkant was, zoals te verwachten, nog niks te zien. De verpleegster ging dus toch voor een inwendige echo. Het blijft wonderlijk om te zien. Ze zocht het vruchtje op.

Waar ik al bang voor was werd inderdaad waarheid. Jouw hartje klopte niet en je had een groeiachterstand.

Je was al terug naar waar je vandaan kwam. Je had toch besloten om niet bij me te blijven.

Het voelt zo dubbel. Of nou ja, het voelde dubbel. Aangezien de situatie niet perfect was om een kindje te krijgen voelde ik in eerste instantie wat opluchting (en daarover gigantisch schuldgevoel). Maar vandaag voel ik eigenlijk alleen maar verdriet. Ik voel nu hoe graag ik je wel had willen opvoeden en bij me willen houden, je willen knuffelen en liefde willen geven.

Al die dingen doen die een liefdevolle moeder doet met haar kindje. Jou alles leren. Genieten van weer een kinderhandje in mijn hand. Kusjes geven. Mijn gezinnetje! Jij, je grote zus en ik.

Maar helaas, het mag niet zo zijn en voor de zoveelste keer in mijn leven laat ik los. Een hard loslaten dit keer.

Dank je wel liefje dat je me voor de tweede keer moeder hebt gemaakt! Ik wens je al het goeds en heel veel liefde toe. Ooit zien wij elkaar weer. Weet dat je me hebt geraakt en dat je in mijn hart voorleeft voor de rest van mijn leven, al was je er maar even! Dikke kus van jouw moeder!

 

19 februari 2013

Reacties (33) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Wat verdrietig. Heel veel sterkte!
Heel veel sterkte tijdens deze nare dagen,je hebt het mooi verwoordt
P d D.
DRIMPELS.
Mooi en knap geschreven! kippenvel :S sterkte! xx
Dank je wel Lena! Zo fijn en lief alle reacties. Het steunt enorm!
Wat mooi geschreven. Heel veel innerlijke sterkte toegewenst!
Dank je wel Janne!
Allereerst mijn medeleven naar jou toe. Ik herken dit zo! Ik heb dit nu 3x meegemaakt. Ik weet wat het is, ik weet hoe het voelt. Maar, ik weet ook. De kindjes zijn gelukkig. Er is een reden waarom ze niet geboren werden. Ik heb me daarin berust. Dat neemt absoluut niet weg dat we ons niet verdrietig voelen! Zeker weten van wel. Maar zoals ik al zei...er is een reden. En ooit, gaan we onze kindjes weer terug zien. Ook daar ben ik van overtuigd!
Heel veel sterkte en een dikke knuffel!
Jeetje Sylleke.. 3 x.. dat is heftig! Wel knap dat je erin hebt berust. Ik voel dat ook, die berusting. En inderdaad, er is een reden voor! En ik vind het apart mee te maken hoe veel verschillende emoties naast elkaar kunnen bestaan! Verdriet en ook een weten dat het niet voor niks is. OOk voor jou een dikke knuffel!
Sterkte (sorry, woorden schieten even te kort)
Dank je wel Kaninchen! Sterkte is soms al gewoon genoeg!
Ohw wauw wat ontzettend triest om te lezen.. Voel je niet schuldig over dat je even opluchting voelde, dat is alleen omdat je het beste wilt voor je kinderen.
Soms is het moeilijk om een reactie te plaatsen, het klinkt zo nietszeggend tegenover het verdriet dat jij voelt..
Ik wens je zoveel sterkte toe..
Klein Liefje klinkt ongelofelijk lief, trouwens.
Dank je wel Lily voor je lieve woorden. En nee, ik ben gestopt met me schuldig voelen. Ben toch wel erg blij met je reactie hoor! En ja, Klein liefje.. dat is echt zoals ik het voel!