Pluk de dag, ofwel...

Door EnviRONment gepubliceerd op Sunday 26 May 13:41

Carpe Diem...

'Hoe heeft het toch allemaal zover kunnen komen?' Vóór mij staat een man van mijn leeftijd. Met een trieste blik in zijn ogen kijkt hij me vragend aan.

Enigszins verbaasd door zijn onverwachte vraag zoek ik naar een passend antwoord, maar ik weet niet goed wat ik moet zeggen. Onze blikken ontwijken elkaar even en ik merk dat de man me ondertussen zonder enige gêne van kop tot teen in zich staat op te nemen. Hoewel hij er op het eerste oog wel vriendelijk uit ziet en hoewel hij meteen heel vertrouwd op me overkomt, straalt hij tegelijkertijd ook iets onbestemds uit wat me afstoot. Terwijl ik hem aandachtig observeer, zoek ik naar de mogelijke oorzaak van de afkeer die in mij naar boven komt.

Eigenlijk is hij maar een loser en heb ik helemaal geen zin om op zijn vreemde vraag te reageren. Waarom zou ik ook? Gek eigenlijk, want normaal gesproken sta ik altijd open voor de verhalen van andere mensen. Maar nu even niet. Nu is het anders. Nu voelt het anders. Nu wil ik weg...

'Ik voel me zo vaak alleen', vervolgt de man zijn verhaal. Zijn vraag was blijkbaar retorisch van aard, want hij kon toch niet weten wat ik dacht? Zijn grijsblauwe ogen kijken me aan en zonder dat ik zijn lippen zie bewegen vertelt hij me zijn verhaal.

Hij vertelt me over de belangrijke mensen die er in zijn leven waren en dat hij hen iedere dag zo ontzettend mist. Hij vertelt me over zijn vroegere baan en dat hij na vele tientallen jaren hard werken en studeren door zijn voormalige werkgever op een voor zijn gevoel respectloze manier werd ontslagen. Hij vertelt me over het vertrouwen dat hij hierdoor in sommige mensen, maar vooral in zichzelf is verloren.

Hij vertelt me over zijn verdriet over het verleden en over zijn angst voor de toekomst.

In absolute stilte vertel ik hem dat hij zich ook gelukkig mag prijzen met de dingen die hij nog wél heeft. Ik vertel hem over zijn gezondheid, over zijn fijne vrienden en over zijn prachtige gezin. En bij ieder stilgezwegen woord voel ik dat de man weer opleeft, dat hij weer vertrouwen krijgt in meer geluk.

Ik vertel hem over het heden, over het nú.

'Eigenlijk zou ik van je moeten leren houden', zegt de man. 'Ja, eígenlijk wel', zijn de eerste woorden die ik hardop uitspreek. 'Eígenlijk wel, maar daarvoor lijkt het nog te vroeg'.

Samen poetsen we in stilte onze tanden, terwijl we elkaar aankijken in de badkamerspiegel...

Reacties (2) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Heel mooi geschreven...ik kon meevoelen en je wantrouwen ging over vloeien in begrip...heel mooi
Goede film met Robin Wiliams DEAD POET SOCIATY oude film