Houtgreep, een ruim begrip...

Door EnviRONment gepubliceerd op Monday 20 May 18:26

Houtgreep…

In het jaar 1964, waarin ik de respectabele leeftijd van vijf jaar bereikte, veroverden The Beatles de wereld en maakte Johan Cruijff op jonge leeftijd zijn debuut bij Ajax. In datzelfde jaar werd Anton Geesink tot grote ontzetting van de Japanners, Olympisch kampioen judo, nadat hij enkele jaren daarvoor al wereldkampioen was geworden. Vanaf dat moment viel het mij op, dat mijn voetballende vriendjes stuk voor stuk in de huid van Johan Cruijff kropen, terwijl ík me al stoeiend en rollebollend met mijn vader, in mijn fantasieën identificeerde met de reusachtige Anton Geesink.

Omdat ik op jonge leeftijd veel dingen letterlijk nam, begreep ik nooit zo goed wat mijn vader nu precies bedoelde als hij zich door mij in de “houtgreep” liet nemen. Het gegeven dat mijn vader timmerman was, zette mij waarschijnlijk op het verkeerde spoor. Toen er enkele jaren later in ons dorp een judoclub werd opgericht, zeurde ik mijn ouders de oren van het hoofd, om hier ook lid van te mogen worden. Mijn ouders stemden toe, onder de strenge en niets ontziende voorwaarde dat ik dan niet op een later moment zou komen zeuren, omdat ik bij nader inzien liever lid was geworden van de plaatselijke voetbalclub. Door hier mee in te stemmen, ontnam ik mezelf op dat moment misschien wel de mogelijkheid op een glansrijke voetbalcarrière, maar dát had ik er wel voor over. Bovendien werd het me door dit besluit al snel duidelijk, dat het in de judosport niet om een “houtgreep” ging, maar om een “houdgreep”.

Na enkele weinig succesvolle jaren bij de judoclub te hebben doorgemaakt, meldde ik me (zoals verwacht) bij mijn ouders, met de boodschap dat ik tóch liever ging voetballen. Mijn ouders waren echter onverbiddelijk en gaven me te kennen, dat we een afspraak hadden gemaakt en dat ik af moest maken waaraan ik was begonnen. Dit besluit heeft er uiteindelijk toe geleid, dat ik met steeds meer plezier naar de judoclub ging en dat ik door deze sport als het ware in een goed aanvoelende “houdgreep” werd genomen. Ik kwam er niet meer van los. Ook nu ik in de categorie vijftigplussers ben beland en de pijntjes en kwaaltjes steeds meer lijken toe te nemen, worstel ik nog regelmatig met de gedachte om weer te gaan judoën. Hoe vaak ik mijn judopak heb verkocht om er maar definitief mee te stoppen kan ik niet meer zeggen, maar er hangt sinds een tijdje weer een splinternieuwe Judo Gi in huis, die me dagelijks lijkt te willen verleiden om de gang naar de dojo weer te maken. Judo heeft me nog steeds in een schijnbaar onverbrekelijke houdgreep.

Al mijmerend over het begrip “houdgreep” realiseer ik me dat ik, zoals veel andere mensen, op een bepaald moment in mijn leven in een ander soort “houdgreep” ben terechtgekomen. Hoewel ik nooit precies wist wat ik later wilde worden, wist ik één ding wel; ik zou een beroep willen uitoefenen waarin ik iets voor mijn medemensen kon betekenen. Erg idealistisch misschien, maar toen ik besloot te stoppen met mijn studie en ik ongeveer gelijktijdig bij mijn eerste werkgever in dienst trad, kon ik me helemaal vinden in de adviserende rol die voor mij was weggelegd. Jammer genoeg kregen mijn werkzaamheden geleidelijk aan steeds meer het karakter van een commerciële functie, waarbij de verkoopgerichte activiteiten het dreigden te winnen van mijn rol als adviseur. Begrijp me goed; er is niets mis met een goede verkoper, maar om persoonlijke redenen vond ik de verkopersrol niet passen bij de aard van mijn werkzaamheden. Strijdlust en respect vormen belangrijke sleutelwoorden in de judosport en misschien hebben deze eigenschappen er wel voor gezorgd, dat ik me uiteindelijk tóch aan deze steeds steviger aanvoelende houdgreep heb weten te ontworstelen.

Zo blijkt, dat het begrip “houdgreep” in iedere fase van het leven een rol kan spelen. Maar wat heeft er nu uiteindelijk toe geleid dat ik misschien wel te vroeg met judo ben gestopt? Het is moeilijk om daar nu één doorslaggevende reden voor aan te wijzen, maar één gebeurtenis staat mij nog in het geheugen gegrift. Toen ik lang geleden met mijn vrouw een judotoernooi bezocht, kwamen we aan de praat met Peter Snijders, onze toenmalige trainer. Hij wist het voor elkaar te krijgen, dat ook mijn vrouw enkele weken later, in judopak gehuld, samen met mij op de training verscheen. Toen ik haar nietsvermoedend uitleg gaf over een houdgreep en zij deze vervolgens op mij mocht toepassen, gaf ze mij ten overstaan van mijn stoere clubgenoten een vette zoen, terwijl ik geen kant meer op kon. Ik ervoer deze bijzondere grondtechniek toen als een “dit-is-iets-waar-ik-niet-zo-van-houdgreep” en het is zéker niet uitgesloten dat deze dualistische gebeurtenis het einde inzette van mijn judocarrière, maar tevens het begin vormde van wéér een nieuwe “houdgreep”…

Reacties (1) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Mooie herinnering.
En met judo kun je hard vallen; zelfs zo, dat je last kan krijgen van je hart.