Valse Kroongetuige TPW v Eijsden Dekmantel Hoge Raad.

Door Cor Karsten gepubliceerd op Friday 25 October 11:30

 

.
Hoge Raad dupeert Cor Karsten  op laster geuit door TPW van Eijsden.
.

5b212df41bc6b338400d5bcd6a0d4677_medium.

  Het zuigt dat er soms of vaker rechtszaken door de Hoge Raad worden geaccordeerd waarvan echter de bewijsvoering die in die zaken wordt gebezigd door een doorsnee gezond denkende burger nooit zou worden getolereerd.
Het gaat daarbij om arresten waarbij de gebezigde bewijsvoering logisch gezien geen weerklank kan zijn van  alle er toe doende belangrijke bewijsgegevens en dat daarmee dus tekort is geschoten in het trekken van de eindconclusie die over al de belangrijke bewijsgegevens zou behoren te worden gedaan.

   Gezond denkende burgers zouden bovengenoemde soort arresten niet willen produceren en al helemaal niet als het arresten zouden moeten zijn waarbij er sprake van zou zijn dat in de arresten gebezigde bewijsvoering er slechts één afgelegde verklaring als hoofdbewijsmiddel zou worden gebezigd van slechts één (kroon)-getuige en als de inhoudelijke essentie in die als hoofdbewijs gebezigde verklaring inhoudelijk niet onomstotelijk wordt bevestigd door ander, onbetwistbaar bewijs.

                                1896a2ccc4b7f32d5b811d6eba0929f1_medium.

   Een arrest in een rechtszaak waarin de bewijsvoering logisch gezien niet een weerspiegeling is van de totale eindconclusie over alle bij een rechtszaak behorende belangrijke bewijsgegevens, is te vinden in bijvoorbeeld de rechtszaken waarin de kroongetuige van meet af aan verklaringen heeft afgelegd aan de politie en rechters gedurende de gehele procedure, maar er van al die door de kroongetuige afgelegde verklaringen in redelijkheid niet valt te ontkennen dat ze allemaal ernstig tegenstrijdig zijn aan elkaar wat betreft de inhoudelijke essentie en de realiteit van de unieke gebeurtenis waarover de verklaringen zijn afgelegd. Het is beslist onredelijk en absurd dat er toch rechtszaken zijn waarbij er door rechters wordt geaccepteerd dat een verleden situatie waarin een (kroon)-getuige een cruciale handeling heeft verricht, tijdens een door de kroongetuige beweerd incident, de verleden situatie in elke nieuwe door de getuige afgelegde verklaring over het incident telkens opnieuw ernstig afwijkend is ten opzichte van de situatie in de voorgaande verklaringen die door de kroongetuige reeds zijn afgelegd en dat die reeds afgelegde verklaringen ook al strijdig met elkaar zijn.

   Als de situatie (omstandigheid of reden) waarom de (kroon)-getuige zijn cruciale handeling tijdens het verleden incident heeft verricht in elk van zijn reeks afgelegde verklaringen ernstig afwijkend is, kan er met zekerheid van worden uitgegaan dat de kroongetuige vals is en de boel in de maling neemt. Gaat de in zijn verklaringen zichzelf tegensprekende kroongetuige in zijn rechtszaak ook nog door voor het officiële slachtoffer, dan zit het er dik in dat de kroongetuige een bedrieger is die de slachtofferrol acteert.

ea8c0c33b83137f8847eb9f714ff699e_medium.

   Als een voor slachtoffer spelende bedrieger als kroongetuige optreedt in een rechtszaak en allemaal verklaringen heeft afgelegd aan zowel politie alsook ter zitting aan (politie-) rechter en die verklaringen van die kroongetuige elkaar wat betreft de inhoudelijke essentie ernstig tegenstrijdig of ernstig afwijkend zijn ten opzichte van elkaar, vindt de gezond en logisch denkende burger dat het beslist niet zo kan zijn dat een door rechters uit die tegenstrijdige verklaringen genomen klakkeloze vonnissing aantoont dat de rechters ervoor hebben gezorgd dat de uiteindelijke gebezigde bewijsvoering in het arrest in lijn is met alle door de kroongetuige afgelegde verklaringen. Zo een (valselijk veroordelend) vonnis, dat in het nadeel is van de onterecht aangeklaagde burger in het proces, berust immers op willekeur, want bevooroordeeldheid, van de Nederlandse rechter die optreedt in die rechtszaak. Die rechter gaat namelijk bij zulk een vonnissing voorbij aan de vereisten waar de afgelegde verklaringen van de kroongetuige aan zouden moeten voldoen, zo zal de normale, logisch denkende burger redeneren.

 

                                    8401c2a476d6ca1f0fa0f37a1e466bb3_medium.

                                    

                                             

Onterecht veroordelend vonnissen op basis van een kroongetuige die in een serie ernstig tegenstrijdig met zichzelf heeft verklaard, komt in de Nederlandse rechtspraak zeer zeker voor. De heimelijk aanwezige willekeur of bevooroordeeldheid die de Nederlandse rechter in dergelijke voorkomende zaken hanteert, is bij die rechters onder andere op gemakzucht en vooringenomenheid of partijdigheid gebaseerd. De Nederlandse rechter houdt immers doelbewust en niet voor niets in zulke rechtszaken bepaalde bewijsgegevens buiten beschouwing of houdt ze achter of vervalst ze. In dergelijke rechtszaken zit het logischerwijze dan ook oerfout met de wijze waarop de betrokken rechter tegen de werkelijkheid van waar een zaak om draait, wenst aan te kijken. Een kroongetuige die in een serie werkelijk naar waarheid verklaart over een incident dat heeft plaatsgehad, komt natuurlijk niet elke keer in een nieuwe verklaring met een versie of verhaal dat elke keer opnieuw in essentie ernstig afwijkend is van al de andere verklaringen die hij, de kroongetuige, eerder had afgelegd.

ef892c5bfb321a46b1302394ac3ae4a5_medium.                                     

   Het is trouwens van God los dat de Hoge Raad en Nederlandse rechter, zoals blijkt uit arresten van rechtszaken, werkelijk in staat zijn een laatste, in hoger beroep afgelegde verklaring van de kroongetuige als hoofdbewijsmiddel te bezigen bij een (onterecht) veroordelende vonnissing terwijl ook die verklaring ernstig afwijkend is van de in eerdere fases in de serie door de zichzelf tegensprekende kroongetuige zijn afgelegd. Alle door de kroongetuige afgelegde verklaringen spreken elkaar daarbij ernstig tegen wat betreft de inhoudelijke essentie van die verklaringen.  Het is ronduit absurd en ziek dat een sterk afwijkende en dus ongegronde verklaring van een zogenaamde kroongetuige nota bene door Nederlandse rechters als hoofdbewijsmiddel wordt gebezigd in een rechtszaak.  De Nederlandse rechter ondersteunt in het arrest bij zo een vonnissing,  om de schijn van eerlijke rechtspraak op te houden, het hoofdbewijsmiddel (een afgelegde verklaring) met zogenaamd ondersteunend bewijs. Dat is natuurlijk een gotspe, want een hoofdbewijsmiddel (verklaring) die ernstig tegenstrijdig of afwijkend en dus ongegrond is en niet deugt, kan ten enenmale nimmer worden ondersteund of bevestigd door wél echt, deugdelijk bewijs.  Dat rammelt als de ziekte. Nogmaals, een ernstig tegenstrijdige verklaring als hoofdbewijsmiddel  gebezigd, kan per definitie nooit reëel worden ondersteund door keiharde bewijsgegevens.  Zo een bewijsvoering doet afbreuk aan de in de rechtszaak voorhanden zijnde belangrijke bewijsgegevens die er toe zouden moeten doen en die tezamen aangeven of het vonnis positief of negatief zou moeten zijn. Rechterlijke willekeur en bevooroordeeldheid kan onder de Nederlandse rechters bij bovenaangeduide rechtszaken heimelijk een grote rol spelen.

9667a0982f4f25387301e26fb1141f51_medium.

   Het slaat alles dat de Nederlandse Hoge Raad zulke op drijfzand gebaseerde bewijsvoeringen, in wezen gebaseerd op in hoofdzaak steevast maar één enkele afgelegde verklaring in hoger beroep van een zichzelf enorm tegensprekende kroongetuige, moeiteloos omarmt en dat de Hoge Raad de Nederlandse rechter in gerechtshoven met zulke hemeltergende wanprestaties weg laat komen en er voor zichzelf gebruik van maakt, namelijk door dergelijke arresten schaamteloos in stand te laten. Het is van God los dat de Hoge Raad, maar ook de gerechtshoven, niet kan of niet wil snappen dat als een door een kroongetuige afgelegde onjuiste verklaring als hoofdbewijsmiddel wordt gebezigd, dat hoofdbewijsmiddel per definitie niet door deugdelijk steunbewijs kan worden bevestigd.  De gehele bewijsvoering in de arresten in dergelijke rechtszaken is dus in wezen totaal op drijfzand gebaseerd.  Het zogenaamde steunbewijs in dergelijke zaken deugt immers per definitie ook niet.

                     

                                         5305997b296fe4666413607bb37c2a36_medium.

 

                                                   

    Een gezond en logisch denkende doorsnee burger zou in verband met dergelijke, boven aangeduide rechtszaken zeggen dat zo‘n kroongetuige volstrekt onbetrouwbaar is of dat die  ‘getuige’ liegt dat hij barst en dat het gebezigde steunbewijs daarbij geforceerd, krampachtig of gefabriceerd is, door Nederlandse rechters, om koste wat kost toch maar tot de veroordeling van de in rechtszaken aangeklaagde burger te kunnen komen. Een kroongetuige die telkens opnieuw een sterk afwijkende verklaring aflegt over een cruciale handeling of situatie tijdens tijdens een verleden incident, kan onmogelijk naar waarheid spreken. Want een voorgevallen incident gebeurt maar eenmalig en is eenduidig wat zijn verloop of tijdlijn betreft.  Als een kroongetuige in elke door hem afgelegde verklaring aankomt met een essentieel andere versie van het door hem beweerde verleden incident en dus wat betreft de reden en omstandigheid waarom hij de cruciale handeling destijds heeft verricht tijdens dat incident, dan is er normaliter sprake van dat zo een kroongetuige een doortrapte leugenaar is.
f4798189e7d7f5ffcc8830520681e638_medium.
   Uit bestudering van het type rechtszaken als bovengenoemde blijkt helaas echter dat bij de Nederlandse rechter een zichzelf telkens ernstig tegensprekende kroongetuige met zijn afgelegde verklaringen geen beletsel hoeft te vormen om zo een ‘getuige’ een doorslaggevende rol te kunnen laten spelen in de bewijsvoering in een arrest. De in hoger beroep door de zich tegensprekende getuige afgelegde verklaring kan door de rechter zomaar als hoofdbewijs worden gebezigd. En de Hoge Raad vindt het allemaal maar prima.


   Dat de Hoge Raad en de Nederlandse rechter bewijsvoering als hierboven omschreven zonder met de ogen te knipperen in arresten durven op te voeren en te tolereren, zal wel te maken hebben met het feit dat de Hoge Raad en de Nederlandse rechter voor het aanrichten van dergelijke voor weerloze onschuldige burgers rechterlijke rampzaken, die weerloze onschuldige burgers keihard treffen en hen levenslang slachtoffer kan maken, persoonlijk officieel niet ter verantwoording kunnen worden geroepen voor hun wandaden.

                              696ca60a654a6dc6a5a94a803af92248_medium.

   De concrete casus van de hierboven omschreven bevooroordeelde oneerlijke rechtszaak, die in wezen heimelijk werd gedreven door tunnelvisie, heeft de wrede fantast TPW van Eijsden als 'kroongetuige'. De Hoge Raad bezigt als hoofdbewijs in de casus de laatste afgelegde, ongegronde verklaring van TPW van Eijsden, een afgelegde verklaring die stuk voor stuk ernstig in strijd is met al zijn (TPW van Eijsden) eerder afgelegde verklaringen. Deze verklaringen zijn ook allemaal ernstig tegenstrijdig en onbevestigd.

  De casus is te vinden bij de Hoge Raad te 's-Gravenhage. Strafkamer. Arrest 89.021, 9 april 1991.

Datum, 24 november 2015.

Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.