Mijn vriendinnetje: Kippie

Door Anzjuhla gepubliceerd op Saturday 04 January 15:30

Onlangs een zeer kort artikel gelezen op Plazilla over kippen. Wat deze fladderende vriendinnen kunnen doen, and that's it. Door dit artikel moest ik wel ineens weer denken aan mijn bijzondere vriendinnetje, die helaas al 12 jaar niet meer onder de levende kippen behoort, maar nog altijd leeft in mijn hart.

In de lente van 2002 gingen mijn vader en broertje vissen bij een vaart die bekend staat om de vele dagjesmensen die met hun bootje proberen zo ver mogelijk te varen. Er staat geen huis, schuurtje o.i.d. in de wijde omtrek. De 2 mannen kwamen echter niet thuis met een vis, maar hadden wel een bijzondere vangst: een kip. Ze zeiden dat deze de hele tijd rond haar overleden vriendinnetje liep. En zo te zien zou hun vangst het ook niet lang meer overleefd hebben, zo mager was ze. Mijn vader bouwde een binnenhok in de schuur, een klein rennetje buiten en sloeg een paar stenen uit de muur van de schuur, zodat ze overdag naar buiten kon wanneer ze wou. Mijn broertje en ik moesten maar nadenken over een naam. Dit werd, heel toepasselijk, Kippie.

 

Het duurde maar enkele dagen eer Kippie voer pikte uit onze handen en na 2 weken werd wel duidelijk dat deze kip niet voor niets daar in het land liep: ze legde geen eieren. Wij dachten dat een paar van die dagjesmensen de kippen van hun boot hadden gelaten omdat ze dus geen eieren wilden leggen. Niet nadenkend over de gevolgen.

 

Op een dag kwam ik thuis door de schuttingdeur en schrok me rot. Kippie liep los tussen de katten en mijn ouders en broertje zaten geamuseerd toe te kijken. Ze deden elkaar helemaal niets en waren alleen maar nieuwsgierig naar elkaar. Dit was dus het begin van een nieuwe vriendschap tussen kip en kat. En ook tussen kip en mens. Wanneer ik in de tuin lag te zonnen, sprong ze geregeld op de leuning van mijn tuinstoel en probeerde mijn Dorito's af te jatten.

 

De weken erna ging het nog steeds uitstekend en we besloten om het rennetje los te laten, zodat Kippie de tuin in kon wanneer ze maar zou willen. Dit ging een aantal weken prima, maar we waren even vergeten dat ze ook door het kattenluikje kon, zo de keuken in. Op een ochtend zat ze ons op te wachten in de huiskamer, bovenop de leuning van de bank. En de dagen erna weer.

 

Met Dierendag kocht ik voor Kippie een bak gemengde sla en ving wormen voor haar. Voor de katten kocht ik een leverworst. Maar het bleek al snel dat Kippie de leverworst veel interessanter vond. Ze kreeg zelfs ruzie met Donar de kater omdat ze telkens de worst voor zijn neus wegpikte.

 

Kippie was vanaf het begin al niet echt een super goede eter, maar in de winter werd het ineens een stuk ernstiger. Ze kwam haar rennetje niet meer uit en ging haar nachthok niet meer in. Ze was dol op Brinta, maar na enkele 'hapjes' spuugde ze het net zo hard weer uit. Toen hebben we de keuze gemaakt om naar de dierenarts te gaan. Het bleek dat Kippie een enorme maagtumor had, die er hoogstwaarschijnlijk al vanaf het begin had gezeten. Er kon niets aan worden gedaan en als we het zo zouden laten, zou ze hooguit nog 4 a 5 dagen leven met veel pijn. We hebben met veel pijn in het hart besloten om haar in te laten slapen. Nadat dit gebeurd was, hebben we haar weer meegenomen in een doosje om haar een waardige begrafenis te geven. De mensen in de wachtkamer bij de dierenarts maakten het er allemaal niet veel beter op: 'Wow, wat ontzettend lief en humaan dat ze dit overhebben voor een kip.'

 

Het leren kennen van mijn kippen-vriendinnetje heeft me geleerd om heel anders tegen deze fladderende vriendinnetjes aan te kijken.

 

 

 

 

 

Reacties (1) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Tja. Als een dier een "echt" huisdier wordt, dan kijk je er toch iets anders tegen aan ..... .
Mooi beschreven met een wijze les hierin verpakt .... .