Huisdier vermist

Door Cc gepubliceerd op Sunday 29 September 20:04

Je kat is vermist, wat dan...

 

Boefje

lees hier over hoe Boefje bij ons kwam wonen.

bc45552d975e04353988cbdd05e2b687_medium.
 

Boef was inmiddels 3 jaar bij ons.
Van een klein mager boerderijkatje naar een stevige jongedame gegroeid.
Ze kon goed overweg met onze andere huisdieren, en toen Bowie bij ons kwam wonen was ze gelijk vriendjes met hem geworden.

Natuurlijk heel makkelijk zo`n grote vriend, die je beschermde en 1 lik van zo`n grote tong en ze was schoon :)

 

f93b1781877931d4638cd30c2bd9e188_medium.

Elke avond ging Boefje samen met Spook mee naar boven en deden we eerst nog een spelletje, brokjes over de boven verdieping gooien en hun er achteraan, Prooi vangen was ons momentje van samen spelen.

Alleen nu deed ik het wat korter dan normaal, was best moe en wilde lekker gaan slapen.
 

Meestal gingen ze na het spelen de slaapkamer raam uit, via een soort afdak de tuin in en nog even kijken of er echte prooien te vangen waren.

Spook heeft daar meestal een paar uur voor nodig, maar boef was meestal in een uurtje weer terug, en ging lekker op bed tegen onze voeten liggen.
Een concert van spinnen kwam dan je oren binnen gezongen.
Dat was gewoon, dat hoorde zo, al 3 jaar lang.
 

Zondag

Zondagmorgen werd ik wakker, geen boef..
Je voelt het, dit klopt niet, foute boel.

Naar beneden, aan manlief vragen “Boefie gezien”?

Nee...
Het mag gek klinken, maar ik wist gelijk dat niet klopte, dit is niet goed, dit heeft geen happy end..

Je praat je zelf moed in, ach, ze is vast opgestaan, even lekker naar buiten, terwijl ze dat overdag bijna nooit doet, ja.. even gewoon lekker in de tuin, of aan de overkant naast het slootje.
Je probeert je zelf niet gek te maken, en geen gekke dingen te bedenken.

De dag kroop voorbij en dan besluit je de dierenambulance te bellen, met kloppend hart beschrijf je haar en wacht tot ze klaar zijn met in de computer te kijken,

“Nee mevrouw, geen melding van binnen gekregen”

Oke! Dan leeft ze in ieder geval nog.. zeg je tegen je zelf Ja praat je moed in, dat heb je nodig.

Maandag

Langs de dierenarts gegaan en vragen of hun tips hadden of iig iets hebben gehoord via via.

Je weet wel, klein dorp al snel weet iedereen wel iets.
Niks.

Flyers opgehangen, lopen zoeken, roepen, met eten gerammeld,
aangemeld en een foto geplaatst op de site van vermiste huisdieren, bij amivedi, bij de dierenasiels in de buurt, en de dierenambulance.
Niks

Je wordt langzamerhand gek.. en zoals ik al zei:
diep in je hart weet je dat het fout is, maar hoop blijft.

Heb zelfs.. en dat voor mijn doen een gebedje naar boven gestuurd, dat als er ook maar uberhaupt iets bestaat.. Boefje terug naar huis zo komen.
Niks

Dinsdag

Een man uit de buurt vraagt aan mijn partner die met de hond aan het wandelen was of wij die gene waren die een kat missen..
Zo vertelde hij dat er zondagmorgen een rode witte kat dood bij de kerk lag, en is opgehaald door de dierenambulance.

Brok in je keel, maar nee! Dat kan niet, want ik had gebeld, en hun hadden geen melding van een dode kat.

Nog een keer gebeld, nee niks in het systeem gevonden over een kat die opgehaald is.

Ja heb zelfs contact gezocht met een dierenmedium..
wanhopig? Ja dat was ik zeker.
Zal je in en ander deel vertellen hoe dat is gegaan.

Woensdag Donderdag vrijdag, Zaterdag.

Niks

geen taal of teken, geen telefoontje van iemand die Boef heeft gezien.
S`nachts lopen zoeken goed kijken of je iets wits ergens tussen zou zien.

Elke dag kijk je op verschillende sites of ze ergens is gevonden, dan wel dood.. levend of ziek.

We zijn zelfs op plekken geweest dat eigenlijk onwaarschijnlijk zou zijn dat ze daar heen zou lopen.

Zondag

Vreemde dag, ze is nu gewoon al een hele week weg, precies een week.

Rare gedachtes door je hoofd, ik voel me schuldig als ik met spook speel, als ik spook wat lekkers geef.. met in mijn gedachte: Boef heeft honger..

Maandag

Maandag een smsje:

Hallo, ik zag dat u flyers heeft opgehangen van een rode kat, tegenover mijn huis naast de kerk is er vorige week 1 opgehaald door de dierenambulance.. sterkte als het uw kat is geweest.

Toch maar weer de dierenambulance bellen, je weet maar nooit.
Ja er was vorige week een kat binnen gebracht, tegen over de kerk.. door wisseling van de weekenddienst is dat op de 1 of andere manier niet op tijd/goed genoteerd.

Ik kon gelijk langskomen als ik wilde.

Tig vragen schieten er door je hoofd, wat als ik ze niet herken,?

13 in een dozijn, rood witte katten..

Toch voor de zekerheid even wat foto`s gekeken, de rode stippen op haar rug geteld.


 

Ik erheen, diep in je hart weet je het toch wel, maarja.. stille hoop dat je gevoel het mis heeft.
Binnen in de ontvangstruimte moest ik even wachten, ze moest eerst worden schoongemaakt..
De vraag werd gesteld of ik haar wel wilde zien, omdat het hoofdje was beschadigd.

Natuurlijk wilde ik haar zien, ik moest zeker weten of het onze boefje wel was.

Ze zouden voor de zekerheid een doekje over haar hoofd leggen, want het was geen fraai gezicht.
Ze vertelde er wel bij dat ze aan haar verwondingen kon zien dat ze op slag dood zou zijn geweest.

En dat ze iig niet heeft geleden. hm.. zal best dacht ik nog..

Weer sloeg de twijfel toe of ik haar dan wel zou herkennen..
7 rode stippen rechts, de rest wit, 5 witte stippen links, rest rood.

Ik kwam de kamer in en zag haar liggen, of ik nu haar hoofd zou zien of niet, aleen dat stukje van het lichaampje herkende ik al.

je breekt, je huilt, je weet even niet meer wat je moet doen of wat je voelt.
Opluchting ook zelfs, dat ze iig niet rond zwerft, ergens ziek ligt.
Verdrietig omdat mijn Boefje er niet meer is.

Schuldgevoel ook, omdat als ik maar 2 minuten langer gespeeld zou hebben dan was ze niet aangereden..

Ze liet mij even alleen met Boefje in de kamer om afscheid te nemen.

Ik moest gewoon het doekje optillen, of ik dat nou wilde of niet.

Qua gevoel was dat eerlijk tegenover boefje om op die manier afscheid te nemen, en niet half onder een doekje.

De twijfel of ze wel opslag dood zou zijn was gelijk weg, haar halve schedel was verbrijzeld.
Schijnbaar aangereden door een auto die door de klap te zien veelte hard heeft gereden,

De weg in een dorpje tegenover de kerk waar je maar 50 mag, waar ze bochtjes in hebben gemaakt zodat je steeds moet remmen..

Waar ze elke weekend veelte hard door heen rijden als ze terug komen van het stappen...

0810a656f95e53ad2a9099c37ad78fa6.jpg

 

Maar ik heb hier van geleerd.

Bel elke dag de dierenambulance, wat gister niet was, kan vandaag wel zo zijn

Kijk op marktplaats, zet daar een advertentie,

Hang flyers op in de buurt.

Meld je vermiste dier gelijk bij alle instanties, amivedie, dierenambulance,

Geef het door aan je dierenarts (die zetten het op hun faceboek pagina)

Bel de asiels in de buurt op

Bel niet 1 -2 -3 keer, maar blijf bellen!

Vraag het aan mensen in de buurt of ze op willen letten,

of ze even in de schuur willen kijken,

zeker niet onbelangrijk, of ze het willen door vertellen aan anderen.


 


 

 

 

 

 


 

Reacties (33) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Ik leef met je mee. Ik weet wat het is een huisdier te moeten verliezen. Sterkte!
Ik heb het ook een paar keer gehad met mijn kat. De blijdschap als hij terugkwam was enorm. Maar het is verschrikkelijk als je kat niet meer terugkomt. Iedereen die hier mee te maken heeft (gehad) heel veel sterkte.
Verschrikkelijk. sterkte........mijn kater is nu 8 maanden geleden verdwenen, ook de kat van de buren is rond dezelfde tijd verdwenen. de onzekerheid (al weet ik best dat ik hem nooit meer zal zien) is slopend.
Vreselijk die onzekerheid, nu je weet dat hij er niet meer is, kun je verder. Ik wens je heel veel sterkte toe...
Het spijt me zo voor je...
Thnx voor alle lieve berichtjes
Wat verdrietig..
Je liefde voor het mooie beestje spat er vanaf. Ze heeft een goed bazinnetje gehad.
Ik leef mee..