x

Inloggen

Je bent nog niet ingelogd. Aanmelden of een nieuw account Registreren

Zullen ze ooit verdwijnen, de ogen..

Door Jeaninevw gepubliceerd op Thursday 30 August 11:32

al een paar maanden heb ik niet de energie en de kracht om te schrijven. meerdere malen heb ik het geprobeerd en telkens bleef het scherm wit. Er kwam geen letter op papier hoe hard ik ook mijn best deed en hoevaak ik het ook probeerde. Het scherm bleef angstaanjagend leeg...

http://plzcdn.com/ZillaIMG/e0a209c251ab6e9d6dff8437aa750908.jpg

 
Nu om middennacht kreeg ik de drang om te schrijven er kwam stof in me op die me al maanden bezig houd en in bedwang houd. De stof houd me tegen om verder te gaan, om te gaan slapen en vooral om te leven. Ik moet het kwijt en wil het op de juiste manier op schrijven en het lijkt erop dat het moment aangekomen is om dat te gaan doen. De woorden waar ik al maanden naar zocht zitten nu in mijn hoofd en laten mij niet meer los.
 
De grote druppels rollen over mijn raam, ik hoor ze vallen en neer spatten. Stil blijf ik liggen om me hersens  te concentreren op de druppels. Al een paar uur lig ik stokstijf in bed en dat is niet d eerste nacht, ze zijn ontelbaar geworden. De donkere kamer veranderd langzaam in grote kingen, de kringen veranderen in ogen. Ogen die me aan staren alsof ze dit nog dagelijks doen, ze kijken doordringend zonder gevoel. Ik wil me omdraaien maar het lijkt of mijn lichaam vast is gemaakt met seconde lijm, welke kant ik ook keer ik blijf op dezelfde plek liggen. 

Het zijn de ogen die mij gemaakt hebben wie ik op de dag van vandaag ben. Het zijn de ogen zonder gevoel zonder hart, de ogen de de mjn zelfvertrouwen wegnamen. De ogen die mij al meerdere jaren in bedwang namen en mij naar de grond trapte net zolang tot ik geen zelf vertrouwen meer had, de ogen wisten precies hoe ze me moesten bespelen. Ze maakten me onzeker, bang en vooral onderdanig. Dat was ook het geen wat ze voor elkaar wou krijgen en dat deed ze allemaal met twee blauwe ogen. Die groot werden als je er naar keek en je bespeelden als je langer bleef kijken. Ze wist precies hoe ze je moest pakken en hoe ze je moest bespelen om je zover te krijgen dat je alles deed wat de ogen wouden.
 
http://plzcdn.com/ZillaIMG/e0a209c251ab6e9d6dff8437aa750908.jpg 
 
Zij met de ogen ik zal haar nooit meer vergeten, zij is degene die er voor heeft gezorgd dat ik er nu zo bij zit als de dag van vandaag. Een zielig hoopje met veel ellende en veel verdriet dat is wat ik aan de ogen overhield.
 
De schoppen die ze me in de jaren heeft gegeven om harder te lopen staan nog in mijn lichaam beschreven. Ze doen zeer als je ze aanraakt of als je er naar kijkt, het zijn pijnlijke gedachtes aan toen hoe het was. Wat mijn meisjes droom moest vervullen werd een grote ramp, een ramp die mij bijna fataal werd. Als je vorig jaar had gevraagd aan me of ik het me bewust was van wat er allemaal had gespeeld in die jaren. Had ik keihard geroepen, nee en had ik haar op handen gedragen ik was gehersenspoeld helemaal in bedwang en in haar macht. Nu ik los ben van haar helaas nog niet van de ogen realiseer ik me wat er mis is gegaan en aan wie ik te danken heb dat ik er zo bij zit. Eindelijk zie ik in dat het niet alleen aan mezelf lag het lag aan meerdere factoren en die ene factor is dan nog wel de grootste.
 
Voor haar ben ik al vergeten, besta ik niet meer en ben ik een zieke waar ze niets meer aan heeft. Afgedaan en afgedankt, nooit werd er meer gesproken over die "goede" dingen die ik had gedaan of over de opofferingen die ik had gemaakt. Ik had per slot van rekening mijn eigen lichaam helemaal kapot gemaakt door het geen wat ik allemaal voor haar had gedaan. Nooit werd er meer één woord over gesproken en of een sorry geplaatst. Ik was bij het grofvuil gezet alsof het niets was, ik vol deed niet meer aan de eisen en wat doe je met zulke mensen? Die vergeet je snel en gaat verder waar je gebleven was, zonder enige berouw zonder enig gevoel gaat ze gewoon door met mensen teroriseren en natuurlijk de macht op iedereen uit oefenen. Het rare is dan wat ik nu pas inzie, dat niemand het door heeft en iedereen maar gewoon alles voor haar doet.
 
http://plzcdn.com/ZillaIMG/e0a209c251ab6e9d6dff8437aa750908.jpg
 
Soms denk ik wel eens ze behekst je met de ogen en je kijkt niet meer terug. Hoe je was waar je voor stond en waar je, je goed bij voelde. Je kijkt alleen nog maar naar hoe je het moet doen en vooral hoe je het goed moet doen. Want stel je voor dat je het verkeerd doet dan komen die grote ogen weer om de bocht en zal je zeker een paar figuurlijke schoppen ontvangen, die in je lichaam blijven staan als afdrukken en die je niet meer zal vergeten. Pas als je weggaat of ziek word krijg je door wie ze is en wat ze eigenlijk met je doet en vooral als ze je "los" laat word alles ineens heel duidelijk.
 
De ogen laten me tot de dag van vandaag niet los het houd me uit mijn slaap en het laat me nog steeds twijfelen aan mezelf. Om van de ogen af te komen en weer mezelf te kunnen worden heb ik hulp nodig want alleen kan ik dit niet. Ik wil niets meer met de ogen en met haar te maken hebben, het maakt me boos al weet ik dat het niets oplost. Ze zal niet veranderen, niet nadenken wat ze heeft aangericht en zeker zal ze nooit haar excuses aanbieden want daar is ze veel te trots voor. Het gaat om haar eigen ikke en de rest kan lekker stikken, zij doet er toe en een ander is een deurmat waar ze haar voeten aan afveegd als je niet luisterd.
 
Er zijn dagen dat ik haar zou willen vertellen hoe ik me voelde, maar ik weet dat het geen zin heeft het lost niets op. Voor mezelf zou het een opluchting zijn om haar eens duidelijk de waarheid te vertellen, maar het kost me negatieve energie die ik beter in mijn lichaam kan steken. Want met de moter van vijftig procent heb ik al weinig energie en ze is het niet waard want leren doet ze er toch helaas niet van,.
Het word tijd om los te komen van de ogen, mezelf terug te krijgen en vooral in mezelf te gaan geloven wie ik ben niet. Niet wie zij wil dat ik ben, ik ben mezelf en mag er trots op zijn, de hoofdzaak word mezelf terug krijgen en haar loslaten en het liefst gister nog inplaats van vandaag.
 
http://plzcdn.com/ZillaIMG/e0a209c251ab6e9d6dff8437aa750908.jpg

Reacties (7) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
best heftig om deze ook te lezen.. toch een dikke duimv an me!
Men ziet zo de pijn in je hart van het scherm glijden bij de woorden waarmee je jouw verdriet beschrijft...een herkenbaar verdriet maar toch zo persoonlijk...iets waar je mee zit en wat eruit moet...en ja je doet het goed door deze nare ogen neer te pennen en van je af te schrijven.Weet dat je niet alleen ben in u verdriet welke we met zen allen hebben,en waar we met zen allen aan werken tot het omplooien van een ervaring welke ons leer er mee om te gaan en te zien er ook mooie dingen in het leven zijn welke pas echt herkenbaar zijn en waar we pas kunnen van genieten na de les van het nare.
Veel sterkte een dikke duim
bekend ja.
ik ken ook zo,n persoon,
en nog helaas.
ik moet er mee leren leven.kwestie van zo min mogelijk vertellen en doorleven.
duim.
Dankjewel voor de lieve reactie! Ja het word tijd om het los te laten dit heeft te lang geduurd. Ben het echt zat, ben blij dat ik het van me af heb geschreven! bedankt nogmaals!
het klinkt een erg heftig verhaal, er is veel gebeurd en je ben bang, angstig. Laat je niet verder strikken door die ogen, maak je los en spuug het hier maar eens uit!
Jouw moedig einde geeft aan dat je op de goede weg bent.
succes en duim
Bedankt voor je reactie! Ja daar word het idd tijd voor en daar ga ik ook zeker mee aan de slag
Mooi, tijd om jouw geweten leeg te maken zodat enkel jouw stem nog te horen is en niet meer de stem van haar.
Veel succes en sterkte in dit proces
U bent niet ingelogd. Wilt u nu inloggen of een account aanmaken?