Wintersport

Door Jeaninevw gepubliceerd op Monday 16 July 12:25

*JDVW*

 

Onze eerste vakantie als samenwonend stel zou de wintersport vakantie worden. We hadden de vakantie in september vorig jaar geboekt en het zou mijn allereerste wintersport worden. Mijn vriend had er heel veel zin in, keek er erg naar uit. Ik vond het allemaal wel best en was allang blij dat er een wellness en een zwembad bij zat. Stel je voor dat het me niet zou bevallen dan kon ik altijd nog lekker een duik in het zwembad nemen en me lekker terug trekken in de wellness. In december kreeg ik een mooi skipak voor sinterklaas een roze zodat ze me altijd zouden herkennen en me niet zomaar kwijt zouden raken. Het was uit een lachertje bedoeld, het was een mooi ski pak en heerlijk warm. Om de outfit compleet te maken kocht ik er nog een leuke muts bij wit met roze en handschoenen ook de snowboots konden natuurlijk niet missen.

 

http://plzcdn.com/ZillaIMG/9f92dc8bcc6b9a4ab73a7b2ca16f11d9.jpg

 

Helaas heb ik deze outfit nooit in Oosterijk aan mogen trekken, ben ook helaas nooit aangekomen in Oosterijk. Aangezien ik in Januari van dat jaar in het ziekenhuis kwam te liggen en het vanaf dat moment berg af waards ging.

 

Het was maart de onderzoeken waren in gang gezet en er waren al meerdere namen van diagnose's genoemd. Er waren nog geen uitslagen, wel zag het er naar uit dat de vakantie mij ontnomen zou worden. Tuurlijk baalde ik en vond ik het jammer daarin tegen ging mijn gezondheid voor en vond ik dat veel belangrijker als 100 ski vakantie's bij elkaar. Mijn ski outfit zou in de kast blijven hangen en mijn snowboots zouden blijven staan in de doos. De reis van 14 uur was mij ook veel te lang en mijn lichaam en gevoel zeiden ook dat ik dit niet aan zou kunnen. Ook vond ik het erg vreemd staan tegen over mijn werkgever wel op vakantie en niet kunnen werken. Het antwoord werd dus nee, ik zou thuis blijven dit jaar en het zou een vakantie in eigen land en eigen huis worden. Jammer maar helaas.

 

Jammer maar helaas was het zeker, we zouden met heel de familie op vakantie gaan. De enigste die achterbleef was ik derest ging met zijn allen. Er kwam geen begrip van de kant van mijn vriend en of familie van de kant van mijn vriend.

 

Mijn besluit stond vast, ik liep naar mijn vriend in de schuur en vertelde hem op een rustige stem dat ik niet zou mee gaan op vakantie. Ik zag een betreurd gezicht wat ik goed begreep, rustig legde ik uit dat het beter was en ook voor mijn gezondheid dat die nu op nummer één kwam. Het bleef erg lang stil en toen zei hij dat ik juist vakantie nodig had en dat ik niet zo na moest denken maar gewoon mee moest gaan. Nogmaals legde ik het verhaal uit dat ik de onderzoeken belangrijker vond en dat mijn gevoel zei dat ik hier moest blijven. Zijn gevoel zei dat ik mee moest gaan en vervolgens werd hij boos ik zou me aanstellen en er was geen diagnose er was nog niet bekend dus ga gewoon mee. Mijn antwoord bleef nee en boos ben ik weg gelopen zonder iets te zeggen. Hij kwam achter me aan en smeekte me of ik mee wou gaan, hij kon smeken huilen schreeuwen het had niets uitgemaakt hier is geen discussie over mogelijk. Het antwoord is en blijft nee, voor mijn eigen gezondheid die is zoveel belangrijker als vakantie.

 

Werd het dan daad werkelijk niet begrepen? Is vakantie voor hem dan zo belangrijk en zou hij daar alles op willen zetten zelfs het gezondheid van een ander? Ja het was inderdaad heel belangrijk voor mijn vriend en steeds vaker in die week kreeg ik naar mijn hoofd dat ik me aanstelde en de vakantie verpestte op deze manier. Niet alleen van hem, ook zijn familie begon zich ermee te bemoeien, we zouden met zijn allen gaan waarom doe je dit? Ga gewoon mee en zit je er overheen, er is vast niets met je aan de hand stel je niet zo aan.

 

In die week voelde ik me zo alleen, een hele familie die maar van alles verzint zodat jij mee gaat. Waar je opmerkingen van krijgt die je zoveel pijn doen. Ze bleven maar doorgaan tot ik zei tegen mijn vriend, je gaat maar mee ik blijf hier in Nederland. Eerst werd hij kwaad dat ik zoiets van hem verwachtte dat hij mee zou gaan. Ja ik voelde me schuldig tegen over hem hij had zich zo verheugd op de vakantie, zijn opmerkingen begreep ik niet zijn gevoel wel. Hij was gezond en kon heel de wereld aan ook kon hij gewoon op vakantie. Uit schuld gevoel had ik iets geroepen waar ik niets van meende, de tranen liepen over mijn wangen bij het gevoel dat hij alleen zou vertrekken. Nooit had ik verwacht dat hij zou gaan, of dat hij me zo makkelijk achter zou laten.

 

Het was binnen vijf minuten besloten, zonder te overleggen en zonder te vragen of ik er nog wel achterstond. Achter om mijn rug was iedereen gebeld en iedereen gecontact dat ik niet mee zou gaan maar hij wel! Hij had eerst zitten schreeuwen toen praatte hij rustig en zei hij dat hij naar de schuur ging om een sigaret te roken. Ik dacht dat hij dat deed om af te koelen en even bij zinnen te komen, de waarheid was dat hij iedereen had gebeld met de mededeling dat hij mee zou gaan. Toen hij het tegen mij vertelde was het al te laat hij had iedereen zijn verhaal al gedaan, hij zou koste wat koste mee gaan. De tranen liepen over mijn wangen, het voelde koud van binnen en warm tegelijk. Warm van kwaadheid koud van eenzaamheid, hoe kon hij dit doen? Stiekem kneep ik mezelf in mijn arm in de hoop dat het allemaal een droom was helaas was dit het niet.

 

De dagen daarna heb ik niet meer veel tegen hem gezegd, wat viel er nog te vertellen. Boosheid en verdriet daar had ik meer mee te kampen op dat moment. Eenzaam en in de steek gelaten zo voelde het terwijl het voor de rest blijkbaar heel anders voelde. Ik moest maar begrijpen dat anderen die gezond waren wel met vakantie gingen en ik moest ook niet vergeten dat ik het zelf had gezegd. In de dagen voordat ze vertrokken kreeg ik nog vele opmerkingen naar mijn hoofd. Ik zou er spijt van krijgen, daar zou ik mijn rust krijgen en ik moest me zeker niet zo aanstellen. Mijn vriend daarin tegen zei dit niet het was meer zijn moeder die met de opmerkingen kwam voor mijn vriend was alles al gezegd. Hij deed normaal net of er niets aan de hand was en of er niets ging gebeuren. De zon scheen in Oosterijk en weer kwam zijn moeder met het verhaal dat ik maar mee moest gaan, me over mijn eigen gevoel heen moest zetten het zou me goed doen dat moest ik maar onthouden. Ik hield voet bij stuk, het was goed bedoeld waarschijnlijk. Het voelde alleen niet zo, ik voelde me niet geloofd en gekwetst.

 

De avond was aangebroken, de laatste avond met mijn vriend. Niet veel zeggend ging ik naar boven en besloot een warm bad te nemen. De tranen liepen over mijn wangen en ik kon niet meer stoppen met huilen. In bad bleef het maar stromen, mijn vriend kwam naar boven met de telefoon en zei dat er telefoon voor me was. Ik had mijn gezicht weg gedraaid en zei hem dat ik even niet wou praten, zeg maar dat ik later terug bel. Hij liep met telefoon en al naar mij toe en zei dat het me goed zou doen als ik even met iemand zou praten. Hij wist zelf niet wat hij moest doen en het schuld gevoel kwam volgens mij op dat moment pas bij hem naar boven. Ik schreeuwde tegen hem dat hij of zijn familie niet uit moest maken wat goed voor mij was, het ging hier over mijn leven en mijn gezondheid. Hoe denken jullie dat ik me voel, denk je nu werkelijk dat ik niet mee zou willen op vakantie. Natuurlijk wel, maar mijn lichaam geeft nu aan dat het niet gaat en mijn keuze is om naar mijn lichaam te luisteren. Kunnen jullie dat begrijpen of zijn jullie allemaal zo lomp en begrijpen jullie gewoon niet waar ik over praat. Ik was getest voor weet ik het wat allemaal vele ziektes waren er voorbij gekomen denk je werkelijk dat het bij mij in de koude kleren zat? Waarom kunnen jullie je allemaal niet eens inleven in mij, en je afvragen hoe het allemaal voor mij is. Over twee weken krijg ik een uitslag waar ik me god niet van weet wat het is, er is een grote kans dat ik een ziekte heb die het Ehler Danlos Syndroom heet. Op internet heb ik de verhalen gelezen van mensen die het zelfde hebben als mij, het maakte me bang en nu ik een week helemaal alleen zou zitten en dat een week voor de uitslag maakte me dat nog banger. Jullie gezonde mensen kunnen nadenken, maar denk alsjeblief voor jezelf en niet voor mij ik weet heel goed wat er nu door me heen gaat jullie blijkbaar niet. Mijn vriend was stil en aan de telefoon hoorde ik ook een doodse stilte. Zijn jullie nu geschrokken omdat ik me eindelijk een keer uitspreek, al jaren voel ik pijn en heb ik mijn manke menten. Mijn schuld dat ik me nooit heb uitgesproken nu ben ik eerlijk maak ik mijn keuze en accepteren jullie deze niet. Jullie moesten je allemaal doodschamen en me nu ook zeker met rust laten. Ik hoef niemand zijn goed bedoelde acties meer te horen laat me met rust en ga alsjeblief naar dat rot Oosterijk. Mijn vriend begon te huilen en hing de telefoon op zonder wat te zeggen. Hij keek me aan met veel verdriet, en vroeg me wat moet ik nu?

 

http://plzcdn.com/ZillaIMG/6954bfd3b37ec0415b4870101aedf71f.jpg

 

De wekker ging om 7 uur s'morgens, mijn vriend stapte uit bed en pakte zijn kleren bij elkaar. Een kwartier later liep ik naar beneden daar stond zijn koffer klaar, klaar om te vertrekken. Ik had me voorgenomen om niet meer te huilen, de dag daarvoor had ik een goed gesprek met hem gehad. Ook hij was bang voor het geen wat komen ging en wist niet hoe hij er mee om moest gaan. Hij liep weg voor de problemen en had gezegd dat hij thuis zou blijven, ik wou niet dat hij uit schuld gevoel thuis zou blijven. Ik had het ook uit schuld gevoel gezegd en dat is niet je echte gevoel dus ik besloot om hem te laten gaan. In de hoop dat hij terug zou komen met de zin het was zo een rot vakantie dit doe ik nooit meer, ik heb je gemist!

 

Daar zat ik in mijn pyama op de bank te wachten tot de auto kwam waarin hij zou vertrekken, ik hoorde het signaal de toeter het moment was gekomen hij zou vertrekken. De tranen sprongen omhoog gelukkig wist ik ze te bedwingen, mijn vriend daarin tegen begon te huilen. Hij wou me niet alleen laten en kon het niet over zijn hart verkijgen, stoer zei ik hem dat hij moest gaan kom op je wou het zo nu gaan ook en niet terug krabbellen. Mijn gevoel zei hele andere zinnen alleen sprak ik die niet uit en hield ze in. Zijn moeder kwam huilend binnen ze had het me zo gegunt zei ze om mee te gaan, ik hoor het me nog zeggen het gaat niet om gunnen maar om kunnen. Ze had me raar aangekeken bij de opmerking wel zag ik dat hij aankwam en dat ze het begon te begrijpen. Mijn vriend keek nog één keer achterom met één traan al rollende over zijn wang, hij gaf mij een hand kusje. Zodra ze in de auto zaten begonnen de gezichten al te veranderen ze lachten en keken niet meer achterom. Ik zwaaide nog en riep nog, er werd niet om gedraaid of terug gezwaaid. Daar zat ik doodstil met opgetrokken benen, met tranen over mijn wangen heel eenzaam in een hoekje in de bank. Er was geen troostende hand, het waren vier kale muren die me aankeken niets zeiden en het werd doodstil.

 

http://plzcdn.com/ZillaIMG/f6be8203f4e680ea6f576dd1860723f8_medium.jpg

 

De dagen daarna bleef het doodstil, één keer per dag werd er gebeld laat in de avond. Het was geweldig daarzo, ja ze misten me wel dat kwam er telkens achteraan. Het voelde net of het niet gemeend was, alles was perfect hotel, eten, drank en natuurlijk het skieën zelf. Er werd niet gevraagd hoe ik het had daar alleen thuis mijn vriend heeft het de eerste dag gevraagd daarna ook niet meer. Nog nooit had een vakantie me zo gekwetst, en nog nooit had een vakantie me zoveel pijn gedaan. Het had me vertrouwen geschonden en mijn gevoel van praten kende ik ook niet meer die week. Ik voelde mezelf alleen op de wereld, mijn ouders probeerden me op te vrolijken door me overal mee naar toe te nemen. Het had geen zin ik voelde me in en in verdrietig. Vooral als ik dan weer een berichtje kreeg of een telefoontje over de geweldige vakantie voor mij was het een rot vakantie een doorn in mijn oog en op dat moment een doorn in mijn oor. Ik werd er ziekelijk van, dat overdreven gezeur over die vakantie hoe geweldig en mooi het wel niet was. Ik kon het niet meer horen!

 

Het moment dat mijn vriend thuis kwam heb ik tegen hem gezegd, je heb een half uur om heel je verhaal te doen daarna wil ik er niets meer van horen. Jullie met zijn allen hebben me erg veel pijn gedaan, jullie begrijpen dit niet en snappen niet waarom ik het zo voel maar ik zal je zeggen die hele vakantie is een doorn in mijn oog. Je kan nu een half uur razen de rest doe je maar tegen een ander het interseert me niet en dat gaat me ook nooit gebeuren ook. Ik weet dat ik zelf fout zat met mijn rot schuld gevoel ook mijn vriend is hierin fout geweest door uit schuld gevoel toch maar te gaan. Hij is gegaan het is gebeurd het valt niet meer terug te halen, helaas komt mijn gevoel elke keer boven als ik hier aan denk. Het maakt me tot de dag van vandaag nog steeds boos en het gevoel van eenzaamheid komt weer terug. De tranen stonden telkens weer in mijn ogen bij bepaalde moment toen ik dit stuk schreef. Het doet nog steeds heel veel pijn, mijn vriend is wel thuis gekomen met de zin. één keer maar nooit meer zonder jou op vakantie dit was een goede les voor altijd.

 

*JDVW*

 

Reacties (5) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Mooi om te lezen. het is wel heftig om te lezen.. maar ik heb het hellemaal uitgelezen.. hoe gaat het nu allemaal mj?!
Jaa ik vond het op dat moment ook heel heftig. Heeft me heel veel zeer gedaan helaas. Ja het lucht heel erg op, ben zoveel dingen tegen gekomen sinds ik ziek ben. Het gaat langzaam vooruit omdat ik nu meer van me af zet en niet overal mee blijf zitten. Stress en veel inspanning kan weer gevaarlijk zijn en kan ik zo weer 6 sprongen achteruit gaan. 2 maanden geleden heb ik helaas nog een week in het ziekenhuis gelegen omdat ik niet meer kon lopen. Dat van de één op andere dag dus dat is best schrikken. Dat wil ik absoluut niet meer meemaken al is de kans groot helaas. Ik probeer mijn hoofd omhoog te houden en niet te zinken en het positieve te blijven zien!
ja, een héél heftig verhaal. ik heb het in één ruk uitgelezen!
Van je af schrijven kan oplichten , maar ik hoop dat je iets dergelijks niet meer meemaakt.
En hoe gaat het met de gezondheid?
Duim
Ja, best wel. Toen ik het schreef kwamen de tranen helaas weer omhoog. Moet nu wel zeggen dat ik het kwijt ben door middel van het te schrijven! Het doet me echt goed
heel heftig verhaal.