De reacties op mijn brief..

Door Jeaninevw gepubliceerd op Monday 16 July 12:16

*JDVW*

 

De onbegrip de woorden en de verhalen, na een bekenning van een aandoening is onbegrijpelijk. Nooit had ik verwacht dat ik tegen zoveel aan zou lopen. Ik vertel een stukje over de weken na de brief, waar ik tegen aanliep en wat dat bij mij te weeg bracht!

 

 

Dagen lang was het stil meerdere malen las ik de brief over, was ik te direct geweest? De mensen kenden een Jeanine die altijd met haar woordje klaar stond die absoluut niet op haar mond gevallen was. De brief was niet alleen mijn gevoel maar het liet duidelijk zien dat het Jeanine was die deze brief had opgezet. Voor degene die dit niet konden accepteren was dat heel jammer want dan zouden ze mij ook niet accepteren. Ik snapte heel goed dat mensen de brief op zich in moesten laten werken, ze wisten allemaal dat er wat speelde maar wat dat begrepen ze niet. Het lastige van de hele aandoening is dat hij zo onbekend is dat als je de woorden noemt de ogen bijna uit hun oog kas rollen. De vraag Jeanine wat houd het in werd vaak niet gesteld er was dan een doodse stilte en er werd raar op je gekeken. Waarom durven mensen niet door te vragen of juist direct te wezen wat is er nu zo moeilijk aan? Is het dan niet overduidelijk als je dat juist niet doet dat de "zieke" zich heel ongemakkelijk voelt en voelt alsof het er niet toe doet!

 

De mensen vragen altijd hoe is het of hoe gaat het, als je zegt goed is er niks aan de hand en gaat het gesprek verder, zeg je het gaat heel slecht schrikken ze en stopt het gesprek al snel! De mensen willen niet horen dat het slecht met je gaat want daar kunnen ze weinig mee. We leven in zo een vrij land en toch zijn de meeste te verkropt om te vragen en of door te vragen is dat taboe? Ik vind dit absoluut geen waar, mijn mening is dat je gevoel telt en dat het niet uitmaakt wat je heb of hoe je ben je mag er naar vragen. Is het niet zo hier in nederland dat als we iemand zonder been of iemand die heel dik is nakijken en daarna er graag over praten? Er word niet gedacht wat verschrikkelijk voor die mensen er woord vaak gedacht wat zou daar mee zijn of er word een beeld geschetst wat misschien helemaal niet werkelijk is. Waarom vraagt men niet eerst voordat hij praat er kan wel over gepraat worden de waarheid is helaas niet belangrijk, het praatje bij de buren over dat de vrouw van een straat verder op nummer 6 nog meer aangekomen is en dat ze zich helemaal vol propt met eten is leuker. De waarheid is dat de vrouw medicijnen moet slikken waar ze dik van word is dat belangrijk, nee! Die buitenkant van de mens zegt wel zoveel dat de binnenkant niet meer telt. Dit is niet voor iedereen het geval natuurlijk maar helaas gebeurt het dagelijks dit noemen we roddelen precies het probleem waar ik tegen aan liep na de brief. Voor mijn omgeving was Eds/Hms geen taboe meer ze wisten wat het betekenden en konden er niet meer omheen. Mijn omgeving vond me zielig iets waar ik voor gewaarschuwd had dat ik dat niet met de brief bedoelde ik wou mezelf blijven en ook gevonden worden. Er werd in de gangen goed gepraat maar met Jeanine praten was moeilijk wat moest je zeggen wat moest je doen? Eerlijk zijn dat verlangde ik meer niet, ik wou erover kunnen praten en niet verbloemen ik wou mijn masker kwijt, open kaart spelen.

 

Vier dagen later kreeg ik mailtjes, mooie tekst duidelijk te begrijpen nu snap ik het. Kaartjes met een opbeurend gedicht en of tekst met de namen eronder en toen kreeg ik het eerste telefoontje. Het was mijn oma van 82 jaar die de brief had besproken met iemand die denkt dat ze een soort waarzegster was, de brief was negatief en ik zou kopje onder gaan in mijn eigen verdriet als ik zo door ging. De waarheid was dat ik liever open kaart wilde spelen zodat iedereen het wist en ik vanaf dat moment kon gaan strijden. Negatief absoluut niet mee eens, ik voelde me gekwetst door mijn eigen oma zij als geen ander moest mij kennen. Ze moest weten wie ik was en dat ik een vechter was, ze zou in me moeten geloven en niet dingen moeten gaan bespreken met iemand die alleen mijn buitenkant kent. In de week daarna kwamen er veel troostende woorden en mensen begrepen het niet, waarom jij Jeanine? Ja als ik dat wist op dat moment in die week heb ik die zin afgeschaft! Ik zou er nooit achter komen waarom ik of waarom mijn lichaam kies een ander, ja ik zou het zooo graag willen en nee het is niet mogelijk het hoort helaas bij mij dit is wie ik ben en zal blijven. Er was geen keuze, de keuze was alleen nog accepteren en er mee omgaan. Die wegen moest ik in slaan en geen negatieve wegen daar heb ik niets aan zo zit ik ook niet in elkaar. Mijn verdriet is van mij hoeft niemand te dragen, het hoort bij mij en ik weet hoe ik daarmee om moet gaan.

Mensen keken me na, of begonnen voor me te denken. Het nakijken was puur omdat er niets was te zien aan mijn buitenkant, soms waren er dagen dat ik zou willen schreeuwen praat tegen me VRAAG! Zit me niet schaapachtig te bekijken van top tot teen ik ben ook een mens een mens met gevoel nooit zou ik willen dat iemand tegen me zei of zegt Jeanine ik begrijp je, dat zou betekenen dat ze weten welke pijnen er in mijn lichaam afspelen de vermoeidheid de slapeloze nachten en ga zo maar verder. Er is niemand die ik dit leven zou willen geven, geen dag kan je van je lichaam op aan je weet nooit welke kant het opgaat. Afspraken maken is moeilijk daar moet je rekening mee houden en je rust bewaren om er bij te zijn, alles moet ingepland worden nee dit verdiend niemand.

We waren op een feestje waar ik een week lang rekening mee had gehouden, ik wou er graag heen en had er zoveel zin in iets positiefs! Na een uur luxeerde mijn enkel er was namelijk iemand in mijn enkel gaan staan. Met geen druppel op en een gedachte ik laat me niet kennen, zocht ik een plek waar ik mijn been kon laten rusten. Geen stoel of kruk te bekennen mijn oog viel op een stalen buis als decoratie. Ik legde voorzichtig mijn enkel er over en bleef rustig staan. Na een kwartier voelde ik mijn andere been ook opspelen en wist ik dat ik tegen een probleem aanliep. Angstig keek ik rond me heen mijn vent deed een biertje aan de bar en ik kon merken dat hij het naar zijn zin had. Dit mocht ik niet verpesten, niet voor mezelf en zeker niet voor hem. Hij had al zoveel aan zijn hoofd gehad de afgelopen tijd dit was ook niet makkelijk voor hem. Hij bleef zich vast houden aan die sterke Jeanine die heel de wereld aan kon die nooit ergens hulp bij nodig had! Nu zag diezelfde sterke vrouw langzaam verdwijnen in een meisje die hulp nodig had en het niet meer alleen kon. Soms werd hij heel boos en kwaad dat was niet zozeer op mij maar op de aandoening. Er werden niet alleen mij dingen ontnomen maar ook van hem. De vrouw waar hij als een blok voor was gevallen veranderde waar hij bij stond en hij stond machteloos tegen de muur. Nee deze avond mocht ik hem niet ontnemen, mijn been werd zwaarder en ik zakte telkens door mijn knie. Op de grond zitten was geen optie die was vies en mensen zouden naar me kijken en over me praatten heb je haar daar zien zitten? Een vriendin klopte me op de schouder, hier ben je iedereen zocht je wat doe je dan allemaal? Ik wees naar mijn dikke enkel en ze schrok ik kalmeerde haar dat het niet zo erg was maar wel heel pijnlijk. Hier was ik al vaker tegen aangelopen en kon hem zelf terug zetten, alleen daarna kon het flink veel zeer doen. Ze vroeg of ik naar huis wou en dat ze met me mee zou gaan, de mannen konden dan nog even genieten van hun biertje en van het feestje. Ik besloot wijs mee te gaan, zodra ik mijn been van de buis af wou halen ging het mis ik zakte door mijn knie en viel achterover op de grond. Mijn rug en haar zagen helemaal zwart en opstaan ging niet meer omdat mijn benen en moe waren en mijn enkel een flinke oplawaai had gehad. De rest van mijn vriendinnen kwamen aangerend en schoten me te hulp, ik probeerde te lopen met ondersteuning maar ik voelde dat mijn benen opgaven. Ik werd boos en voelde de tranen over mijn wangen glijden de meiden tilden me op zonder pardon ik huilde en schreeuwde heel hard in mezelf. Ik schaamde zo mijn vriend kwam te hulp en nam me over van de meiden als een kleine baby werd ik naar buiten gedragen met vuur rode ogen en tranen over mijn wangen. Een gevoel van grote schaamte liep door mijn lijf en verdriet omdat ik zo geconfronteerd werd met mijn ziekte, de pijn in mijn benen vond ik minder erg als de gevoelens die door mijn lijf heen vlogen. De volgende dag was ik ziek van schaamte, mijn man had me moeten dragen tot aan de taxi en van de taxi tot de badkamer, in de badkamer had hij me gewassen. Mijn kleren aan gedaan me in bed gelegd en me medicijnen gegeven, ik voelde me vernederd gekleineerd en zo eenzaam. Die dag kreeg ik berichtjes van mensen die hadden gehoord dat ik straal bezopen was omdat ik mijn aandoening niet kon verwerken. Het maakte me aan het lachen, was ik die avond maar straal bezopen en had het maar allemaal met drank te maken dan had ik een kater gehad van de drank! Nu heb ik een kater van mijn aandoening en de manier hoe ik er mee was geconfronteerd. Ze hadden wederom weer naar mijn buitenkant gekeken terwijl iedereen heel goed wist wat er aan de hand was ze konden er wel over praten maar er werd niets tegen mij gezegd. Als ik reageerde op de berichtjes wat er werkelijk was gebeurd kreeg ik het antwoord; je vraagt er ook wel een beetje zelf om he wie gaat er nu naar een feestje als je weet dat je ziek ben. Die woorden deden me dubbel op zeer, ik zou dus niet meer mogen genieten en als een oud vrouwtje achter mijn geraniums moeten gaan zitten. Dat was het geen wat er van me werd verlangd je ben ziek gedraag je er ook na, er werd helaas vergeten dat mijn kop 24 was en mijn lijf aanvoelde als 70. Ook ik wil nog genieten en positieve dingen uit het leven halen zodat ik er weer op kan teren. Mijn hersenen zijn niet aangetast en kan nog heel goed bepalen wat ik leuk vind en of waar ik mijn energie in stort. Als ik zou leven na de regeltjes die de mens nu voor me zou willen maken ben ik een zielig hoopje, dit wil ik niet toelaten mijn verstand werkt goed ik denk en dacht voor mezelf! Niet alleen ik werd geconfronteerd met de aandoening mijn vriend en vriendinnen en zijn vrienden hadden het ook gezien. Hoe kon je nu over zoiets tactisch beginnen de meesten hielden stijf hun mond omdat ze wisten dat ik het moeilijk had met de situatie. Mijn vriend deed of het de normaalste zaak van de wereld was en negeerde het en praatte er overheen. Mijn vriendinnen vroegen alleen of het ging en hoe ik me voelde lichamelijk, de rest was niet bespreekbaar het sprak allemaal voor zich en alles zou goed komen!

Mijn gevoel ging niet weg en het bleven in mijn hoofd vast zitten de schaamte werd steeds erger en het gevoel dat mijn aandoening nu echt zichtbaar was geweest frat ontzettend aan me. De buitenwereld had mijn zwakte gezien wat ik normaal binnen vier muren hield, ik had ze voer gegeven om te praten. Dat alleen maar omdat ik zo graag wou en even wou genieten van een leuk feestje, wat een leuk feestje moest worden draaide uit op één groot drama voor mezelf. Mijn gevoel bleef steken en ik durfde me niet buiten te vertonen wat zouden de mensen van me denken, ze hadden gezien hoe mijn lichaam ineens opgaf en niet meer mee wou. Ze hadden mijn zwakte gezien, de zwakte die me zo klein en eenzaam had gemaakt en die vanaf dat moment zo een grote deur had dicht gedaan. De deur naar eerlijkheid er niet omheen draaien en eerlijk wezen, de deur naar de acceptatie ze sloten langzaam waar ik zelf bij stond. Mijn gevoel ging uit en er was nog maar één beeld mogelijk de ziekte verbannen uit mijn leven en zorgen dat ik beter werd, mezelf terug vinden niet opgeven er helemaal voor gaan. De mensen moesten me niet zielig vinden, niet over me praten en hulp had ik niet nodig ik zou mezelf weer worden ik zou beter worden. Zolang je een doel heb, zul je er komen dat zeiden mijn ouders altijd. Op één of andere manier zal ik er komen zolang ik maar niet waag op te geven. Al wist ik in mijn achterhoofd dat dit niet de waarheid was toch hield ik het mezelf voor.

 

*JDVW*

Reacties (3) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
http://www.youtube.com/watch?v=YBKAUMg2Pos&feature=colike
Bedankt voor je reactie wilbij, je heb helemaal gelijk! Jammer genoeg gebeurd dit en je kan maar beter je erbij neer leggen als er over in zitten. Dat doe ik zeker! Ben dankbaar voor het geen wat ik heb. Ik schrijf hier juist mijn verhalen op om mijn oude wrok kwijt te raken door middel het van me af te schrijven. Ik moet dan ook eerlijk bekennen dat het me echt helpt.
Mensen oordelen heel snel en makkelijk als ze iemand of iets zien maar niet te gehele toedracht kennen. Mensen willen alleen maar zien wat ze willen zien en doen niet alleen die ander maar vooral zichzelf zoveel te kort. Ik wens jou heel veel kracht en wijsheid toe en vooral geloof in je zelf en dat wat JIJ kunt. Tel je zegeningen en wees dankbaar voor wat je hebt en (nog) kunt en niet verdrietig of boos om alles wat is geweest.