Mijn klachten kregen een naam.

Door Jeaninevw gepubliceerd op Monday 16 July 12:07

*JDVW*

 

Mijn angsten en mijn gevoelens van het begin tot het moment dat het een naam kreeg en ik wist dat het geen pech was.

 

De dagen na mijn opname leken geen dagen maar maanden ik zat thuis kwam niet na buiten en wou me ook niet herkenbaar stellen aan de buitenwereld. Ik voelde me helemaal niet opgelucht en had ook niet meer het gevoel dat het kwam door onder gewicht of door een griep. Mijn klachten werden steeds erger het leek wel of de duivel met me speelde en me wou laten weten dat het menis was. Ik wou het gevoel en de pijn wegstoppen ik at gemiddeld 14 paracetamol per dag niet dat dit zou helpen. Want al een jaar slikte ik flinke strippen naar binnen. In het geheim kocht ik ze bij de drogist en keek altijd achterom of iemand het zag wat ik voor die week meenam. Het was een schaamte die dan over me heen kroop een gedachte waarom ben je niet eerlijk. Het was een faalangst die over me heen kroop ik wou niet falen ik wou iets betekenen voor de wereld ik wou eindelijk degene zijn waar ik van droomde. Ik vroeg mijn vriendin om voor mij een paar pakjes te halen ze schrok van het aantal dat ik noemde door de telefoon ze was stil toch haalde ze het maar wel met een onder liggende gedachte. Ze kwam aangelopen met een tasje vol met pijnstilling ze keek me aan met een blik waar ik van wist wat ze zou gaan vragen wat is er met je aan de hand? Mijn ogen draaiden naar beneden en mijn oogleden klapte dicht het was een schaamte een gevoel een angst, ik wist dat de waarheid dichtbij lag en toen begon ik voor het eerst mijn verhaal te vertellen ik moest het kwijt! Het kon niet langer meer zoals dat het nu ging ik huilde ik schreeuwde en m'n vriendin troostte en luisterde. Vele momenten viel ik stil omdat ik goed na moest denken wat voor klachten ik had. Ik had ze zolang stil gehouden en verzwegen. Ik begon bij het begin als klein meisje zag ik me weer zitten in die school bankjes ik kon niet stil zitten de stoelen deden pijn aan mijn kont. Ik wist niet hoe ik het uit moest leggen en als ik er iets over zei werd de meester boos en zei hij dat ik niet stil wou zitten of een hele les aan het dromen was. De waarheid was dat ik pijn had maar naar die waarheid werd nooit geluisterd ik haalde slechte cijfers op school en dat al op de basisschool. Altijd werd er gezegd ze kan zich moeilijk concentreren dwaalt snel af naar een andere wereld wil niet opletten. De waarheid hier was dat ik niet lang in dezelfde houding kon zitten en me verplaatste om beter te zitten helaas werd ook hier niet naar geluisterd.

 

http://plzcdn.com/ZillaIMG/100e8ecf1a82f941af7f771958daa453_medium.jpg

 

Ik werd ouder en ging op de sport volleybal de bal deed zeer aan mijn polsen en mijn enkels en polsen klapten vaak dubbel ik probeerde en probeerde tot de ballen groter en zwaarder werden. Het moment kwam dat ik ermee moest stoppen ik vertelde dat ik er geen zin meer in had dat het niet de sport voor mij was. Vaak had. Ik aangegeven dat ik last van mijn polsen had er werd overheen gepraat ik had geen zin meer in de sport of was lui of begon te puberen. De waarheid was dat ik echt pijn in de polsen en enkels had en dat ik het niet bij kon benen! Middelbare school de leukste tijd van je leven zou je zeggen, bij mij was dit helaas anders de problemen stapelde zich op en er gebeurde in mijn jeugd veel. Ik voelde me vaak het zwarte schaap en omdat er nooit echt naar me geluisterd werd althans dat dacht ik werd ik een moeilijke puber. Als ik terug denk aan die tijd denk ik wel eens de zeven jaar ellende van het zwarte schaapje, thuis was ik onhandelbaar om over school nog maar niet te praten. Mijn ouders bleven naast me staan en verdedigde me altijd ze gaven nooit op en probeerden altijd iets voor me te regelen. Het heeft hun vele grijze haren gekost en ze hebben veel energie in mij moeten steken toen ik een puber was nooit deden ze de deur dicht wat een ander allang had gedaan. Er werd alleen nog maar gekeken naar Jeanine als puber en alle problemen die de puber met zich meenam mijn gezondheid werd niet na gekeken want dit had te maken met alle problemen. De pijn in mijn rug en nek namen toe en vaak ging ik onderuit stilstaan was geen optie dan wist ik niet hoe ik moest gaan staan. Vaak ging ik zitten op de grond en verzon een smoes. Mijn ouders gingen met mij na ongeveer 7 verschillende therapieën niks leek te helpen. De problemen stapelde zich op en ik zei niks meer. Ik kwam in een wereldje terecht die alleen voor mij bestemd was en waar ik mijn gevoel niet meer liet spreken het had geen zin geluisterd werd er toch niet. Mensen hebben altijd snel de neiging om ergens overheen te praten als ze geen antwoord klaar hebben of als ze het niet weten dit is vaak gebeurd als ik mijn "klachten" ter sprake bracht. Als je op de dag van vandaag zou vragen aan ze heb je toen iets gemerkt zullen ze ja zeggen en vertellen dat ze niet wisten wat het was, er was geen antwoord! De laatste therapie die mijn ouders zelf deden bekostigen slaagde. Ik werd een ander mens mijn verleden kreeg een plekje en ik vond de rust die ik al een tijd zocht in mijn leven. Het werd me steeds meer duidelijk wat mijn ouders en vrienden allemaal wel niet voor mij hadden gedaan. Ze klaagden nooit stonden altijd op de stoep als het bleek mis te gaan. Het besef was er dat ik trots moest zijn op de mensen rond me heen vanaf dat moment kwam ook het besef dat ik nu wat terug moest doen. Er was een doel dat ik moest behalen voor hun, ze zouden nu een keer blij en opgelucht moeten zijn ik moest hun trots maken. Jaren lang hadden ze gevochten voor mij en ik moest nu laten zien dat ik ook een toekomst had en niet alleen problemen had. Het was tijd dat ik ging laten zien wat ik in huis had en dat ik ook wat in mijn mars had. In augustus 2005 vond ik een baan waarbij ik ook een opleiding deed, ik begon aan een BBL opleiding als verkoopster. Met trots ging ik aan de slag en deed alles netjes wat me opgedragen werd ik had een wil en wou heel graag verder komen. Mijn werk deed ik goed had het ideale verkooppraatje en wist mijn klantjes rond mijn vinger te binden al snel kwamen er taken bij het afsluiten en het opstarten van de winkel. Te laat komen was geen optie ik was altijd te vroeg een uur van te voren regelde ik alles in de winkel voor de opstart mijn bazin maakte hier dan al snel gebruik van en vond het erg makkelijk. Ze was niet vriendelijk en als je iets fout deed hoorde je dat ook zeker een dag aan ik wou dus geen fouten maken. Door mijn staande beroep kreeg ik al snel last van mijn enkels en van mijn rug en nek ook mijn schouders begonnen op te spelen. Mijn bazin was tegen zeurende mensen dus ook hier moest ik het geheim houden want zodra ik iets zei, werd dit heel snel van tafel gegooid. Tot dat het niet meer langer ging met mijn enkel en ik steeds slechter ging lopen. Er onderuit komen was geen optie meer want het was van kilometers afstand te zien. Hoe meer ik liep hoe vaker mijn enkel moeilijk ging doen. De enige mogelijkheid was om na de huisarts te gaan met het verhaal dat mijn enkel flink dik is en dat ik steeds moeilijker ging lopen. Na een week had ik dan eindelijk de afspraak gemaakt. De dokter keek erna en dacht aan een ontsteking ik vertelde hem dat ik er vaak doorheen ging en dat het leek of hij los zat ik voelde mijn voet vaak wegglijden en of iets in mijn voet wegschieten. Hij zag hier niets in en kon zich het niet voorstellen, er werden foto's gemaakt waar niets op te zien was met een stel krukken werd ik naar huis gestuurd en de regel houd goed je rust! Het zou een zwakke plek wezen niet iets waar ik me direct zorgen over te maken de krukken waren na 4 dagen al bijna geen optie meer voor me ik had veel last van mijn schouders rug nek en handen. Toch moest ik hiermee doorgaan hoe dat kon niemand me vertellen niet zeuren en doorzetten daar kwam het op neer.

 

http://plzcdn.com/ZillaIMG/100e8ecf1a82f941af7f771958daa453_medium.jpg

 

De waarheid was echter dat er wel degelijk meer speelde tot de dag van vandaag loop ik nog met een band rond me enkel hij sub-luxeert en word snel dik. Mijn huisarts veegde het van de tafel dus ik ook ik was een kern gezonde jonge meid die moest leven met een zwak punt haar enkel en dat zou het zijn! Helaas bleef het niet bij mijn enkel.. Een leuke avond stappen op kerstnacht draaide in een ziekenhuis bezoek uit, de cafés' gingen sluiten en we liepen naar een discotheek er waren er twee in de stad en we twijfelden welke het zou worden. Ik besloot rechts te gaan een vriend van me was het hier niet mee eens en trok me voor de grap mee aan mijn arm naar links zodra hij trok wou ik afslaan en trok hij mijn arm uit mijn schouder kop. Het deed verschrikkelijk veel zeer alleen ik wou me niet laten kennen ik dacht op dat moment dat er niets aan de hand was. Mijn vriendin sloeg een kreet toen we in de rij van de discotheek stonden en riep wat heb jij nou?! Ik draaide me om en keek haar verbaast aan ze trok aan me jas of ze zeggen wou trek uit, zodra ik dit probeerde ging de jas niet uit de pijn werd erger en ik keek verbaast over mijn schouder heen mijn arm hing in een rare stand en er zat een grote bolling in mijn schouder. Mijn arm lag eruit, ik kreeg het Spaans benauwd en wist niet welke kant ik uit moest iedereen rond mij heen keek me raar en verbaast aan. Mijn vriendin nam me mee naar een taxi en ze riep na de chauffeur ziekenhuis nu per direct, mijn vriendin haar arm ligt eruit. Gelukkig had ik genoeg gedronken die avond en was de pijn minder dan dat ik werkelijk zou voelen. In het ziekenhuis aangekomen kreeg ik geen lachgas omdat ik genoeg op had. Een dokter met twee assistentes trokken mijn arm weer terug ik beet flink op mijn tanden en probeerde niet te kijken. Wat een opluchting was het dat hij er weer inzat en dat mijn arm er weer normaal uitzag, de volgende morgen zat ik aan het kerst ontbijt met mijn arm in een witte lelijke doek. Het deed veel zeer en slapen ging moeilijk het was ontwricht dus ik moest het even de tijd geven had de arts gezegd het zou wel weer wegtrekken. Ongelukje zit in een klein hoekje dit was pure pech geweest zei de arts en kon iedereen overkomen. De werkelijkheid is dat ik geen dozen meer kon dragen niet lang mijn armen in de lucht kon houden en dat er vaak wat verschoot in mijn schouder$ had ik er dan weer een zwakke plek bij waar ik rekening mee moest houden? Pech dat was het zeiden ze het voelde alleen heel anders aan hoe kon iets er zo makkelijk uitgaan door een klein snokje van een jongen die de andere kant op wou? Het was 5 mei de dag van de bevrijding de dag waar mijn toekomst droom begon. Eind februari werd er aan mij gevraagd of ik hoger op wou gaan werken weg uit het filiaal meer vrijheid en een hogere functie. Twintig jaar was ik een zo trots als een klein meisje dat haar zwemdiploma A heeft gehaald, ik werd aangenomen als stylist voor 40 uur in de week in het zelfde bedrijf. Elke dag zou ik een andere winkel bezoeken geen dag zou het zelfde wezen je had regels waar je, je aan moest houden dat wel in je eigen werkschema met je eigen regels. Mijn droom kwam uit mijn ouders mijn vrienden mijn familie zou trots wezen dit had ik zelf voor elkaar gekregen door mijn harde werk mijn goede inzet voor het bedrijf mijn wilskracht ik had dit echt zelf bereikt! De baan beviel me goed ik had er erg veel plezier in en zette elke dag weer mijn beste beentje voor. Mijn collega's waren leuke en lieve mensen ze leerden me erg veel en ook leerde ik mezelf steeds beter kennen, achteraf noem je dat volwassen worden. De zon scheen weer voor mij dat gevoel had ik alles ging zoals ik wou en er waren geen tegenslagen.lichamelijk voelde ik wel veel de last van mijn schouders en enkels en ga zo maar door. Ik wist dat dit mijn zwakke lichaamsdelen waren dus ik moest me hier niet direct druk over maken. Na 2 jaar mijn werk met veel plezier te doen werd het moeilijker mijn slapeloosheid waar ik al van kind af aan tegen aan loop. De kilo's vlogen er af dik was ik niet en nu begon het er op te lijken dat ik brood mager werd, 's morgens lag ik vaker op de grond dan dat ik recht stond flauwvallen gebeurde steeds vaker vroeger had ik dat ook wel eens de huisarts zei dat het door en lage bloeddruk kwam. Wat zout eten en ik was er weer bovenop alleen het probleem was dat het vaker voor kwam als vroeger was het dan echt mijn bloeddruk? In de weekenden kon mijn hoofd alleen maar denken aan slapen het liefst had ik een heel weekend geslapen. Mijn vriend werd hier kwaad over en was dan beledigd dat ik niets met hem wou doen, hij stelde allemaal leuke dingen voor en het enigste wat ik kon doen was afwijzen. Zodra ik toch besloot mee te gaan was ik niet gezellig viel bijna in slaap en of mijn gedachten dwaalden elke keer af omdat de moeheid toe sloeg.

 

http://plzcdn.com/ZillaIMG/100e8ecf1a82f941af7f771958daa453_medium.jpg

 

 De mensen rond me heen begonnen te klagen, aan mijn hoofd te zeuren en over me te praten. Het kwam allemaal door mijn werk ik kon het niet aan zeiden ze en hoe harder hun begonnen te praten hoe harder ik tegen begon te werken de boosheid naar de mensen rond me heen namen toe en de muur die ik rond me heen had gebouwd van jaren terug begon weer langzaam zijn stenen aan te maken en groter te worden. Fouten begon ik steeds vaker te maken en concentreren werd moeilijker de verslaving aan paracetamol werd met de dag erger. Niemand wist wat er in mijn kopje omging en iedereen dacht dat het allemaal door mijn werk kwam ze dachten letterlijk en figuurlijk dat ik werk verslaafd was. Mijn vriend en ik besloten samen te wonen, mijn eigen plekje dat zou me goed doen ergens waar ik mee terug kon trekken en even helemaal mezelf zijn zonder muur zonder mijn masker. Niet het mooie weer praatje houden gewoon mezelf zijn en eerlijk tegen mezelf zijn, me terug kunnen trekken van het gepraat de goed bedoelde adviezen het leek me super. Na twee maanden verbouwen woonden we er het was een prachtig huisje niet heel groot net goed voor ons beide we waren er erg gelukkig mee. De eerste maand leek mijn gezondheid beter te gaan ik was gelukkig en was blij met wat ik had en dat was eigenlijk alles wat mijn hartje begeerde. Mijn meisjes droom was compleet en niets kon meer mis gaan hier had ik al mijn vertrouwen in. Dat veranderde naar enkele maanden sterk, mijn huishouden kwam er bij en dit had ik toch erg onderschat, alles kwam op me af en ik voelde dat het teveel werd. De "vrouwen" taken worden vaak onderschat wat was nou het zware van huishouden daar was je toch zo mee klaar. Voor mij duurde dit een eeuwigheid en ik voelde steeds meer dat dit me uitputte ik kwam rond zeven uur thuis van me werk kookte snel een prakje en begon met het huishouden. Mijn vriend werkte in ploegen dus er waren weken dat hij er niet was en dat ik veel alleen moest opknappen met een baan van veertig uur in de week en een huishouden en een lichaam wat niet mee werkt en allemaal vreemde klachten vertoont was dit een hele opgave. Huilend van de pijn stond ik daar dan 's avonds mijn vloer te stofzuigen en te dweilen door de drang van opgeven liep ik steeds meer tegen mezelf aan. Een stemmetje in mijn hoofd begon steeds meer te roepen Jeanine dit kan niet geef het op en geef je over aan je lichaam, alleen het grote probleem was ik wist niet meer hoe. Ik hield al zolang de schijn op dat ik het allemaal wel kon dat het moeilijk was om mezelf eerlijk uit te spreken. Voor de wekker liep ik alweer beneden ik deed de schoonmaak, mijn vriend was vroeg vertrokken voor zijn werk en het slapen wou niet meer lukken. Mijn schoonmaak ging 's morgens veel beter als ''s avonds dan had ik de energie niet meer en erg veel pijn daar stond ik dan om vier uur in de morgen mijn boeltje te onderhouden, iedereen verklaarde me voor gek. Daar kwam weer zo een smoes om de mensen af te weren dat er niets aan de hand was ik kon alleen niet slapen dus waarom zou je dan in bed blijven liggen dan kon je beter iets nuttigs doen.

 

http://plzcdn.com/ZillaIMG/100e8ecf1a82f941af7f771958daa453_medium.jpg

 

Dit ging een tijd goed tot dat ik aan tafel in slaap viel en me voor de eerste keer in die 3 jaar dat ik als stylist werkte versliep, mijn dag was al helemaal verpest en had verschrikkelijk veel pijn in mijn nek. Het gebeurde steeds meer dat ik op de stomste plekken in slaap viel, mijn weegschaal thuis gaf aan dat ik nog maar 49 kilo woog en als ik in de spiegel keek moest ik snel wegkijken omdat ik schrok van mijn eigen gezicht. Mensen rond me heen ook de winkels begonnen te klagen en te zagen over mijn uiterlijk of ik wel eens goed in de spiegel had gekeken naar mezelf hoe ik eruit zag, al wist ik het heel goed het ontkennen bleef ik doen. 

Het was een drukke dag op de zaak, rennen en vliegen moesten we om het af te krijgen die dag. Tussen dat rennen en vliegen door was er gelukkig tijd voor een goede bak koffie en een lekkere appelflap, al heel de morgen voelde ik me niet super en had een raar gevoel door mijn lichaam. Ontbijt had ik gemist dus het zou waarschijnlijk daar door komen mijn appelflap zou wonderen doen en dan zou ik me een stuk beter voelen. De pauze was voorbij en ik haastte me naar beneden om mijn werk waar ik mee bezig was af te maken, helaas heb ik dit nooit af kunnen maken. Voordat ik het wist was er een ambulance gebeld ik lag op een stoel in een rare houding en mijn arm was blauw aangelopen de pijn die ik voelde was niet te beschrijven het leek wel of iemand achter me stond en in mijn nek 100 messen duwde en terug trokken en weer duwden. Het liefst wou ik het uitschreeuwen alleen lag ik daar midden in een winkel waar klanten voorbij kwamen die me dan raar aan zouden kijken en zouden blijven staan en me aan gaan staren zonder iets te zeggen. Stilletjes bleef ik daar in mijn hang houding hangen er ging maar één gedachte door me heen: laat dit alsjeblief ophouden en weggaan. De ambulance broeders konden niets vinden en stuurde me door naar de huisarts alles was goed mijn hart deed het goed mijn bloed was goed en mijn bloeddruk was goed. Mijn moeder kwam de winkel ingerend en keek me met een ernstig gezicht aan. Stilletjes keek ik haar aan en vroeg haar met een zachte stem of zij wist wat er gebeurd was, want ik kon me niks bedenken. Ze begonnen me uit te leggen dat ik riep auw me nek en dat ik vervolgens in elkaar ben gezakt ik ben een poosje weggeweest zodra ik bijkwam kon ik mijn arm niet meer bewegen en was hij blauw aangeslagen. De huisarts zou moeten uitzoeken waardoor dat kwam en medicatie voorschrijven. De huisarts zei dat het spit in mijn nek was en dat het met een weekje over moest zijn, geen reden voor paniek. Daar gingen we weer zo een zin dat we geen paniek moesten hebben en dat het allemaal wel goed zou komen was het nu werkelijk weer pure pech? Was het allemaal gewoon weer goed en was ik een kern gezonde jonge vrouw was er dan werkelijk niets aan de hand met me of zat alles tussen me oren. Na vijf dagen functioneerde mijn arm weer en al snel daar na ging ik aan de slag want er was voorde rest toch niets met mij aan de hand dit heeft nog een half jaar geduurd. Het gesukkel, de smoesjes, het verbergen van, het masker opzetten ect.

Mijn vriendin keek mij stilletjes aan en er rolde een traan langs haar gezicht, ik veegde hem snel weg met mijn duim en keek haar aarzelend aan. Wat zou ze gaan zeggen op heel dit verhaal hoe zou ze nu over me denken? Ze vertelde dat ze was geschrokken en niet begreep waarom ik dit allemaal voor mezelf had gehouden en waar het voor nodig was, iedereen rond me heen had het aan zien komen. Ze wilden het beste voor mij de standaard zinnen die hun noemden wat ik klagen vond, was goed bedoeld ze wilden me helpen alleen ik luisterde geen moment. Ze vertelde me dat iedereen ook bang was om verkeerde dingen te zeggen want iedereen was trots op me en ze wisten ook dat ik wou dat ze trots waren, alleen waren ze bang dat dit mijn kop nog eens ging kosten. Alleen hoe krijg je aan iemand zijn verstand die iets zo graag wil dat het niet goed voor haar is? Ze keek me met droevige ogen aan en je kon lezen in haar ogen dat ze dacht had ik maar, ze had het aan zien komen alleen wist niet hoe ze er mee om moest gaan omdat ze wist hoe graag ik het wilde. Nu konden we niet meer terug en moesten we wel, ze vroeg me of ik heel het verhaal had verteld, de grote details en de waarom ik zo dacht had ik allemaal verteld alle kleintjes heb ik weggelaten. Alle sub-luxaties luxaties de pijnen de vermoeidheid de slapeloosheid dat sprak voor mij allemaal al voor zich, nogmaals stelde ze me de vraag weet je het zeker JA! Dan gaan we nu naar je huisarts en ga je al je klachten vertellen van de afgelopen tijd de rest staat in je dossier en ga je eerlijk wezen want dit kan niet, je moet niet verder aftakelen het is genoeg geweest Jeanine. Met een dubbel gevoel schreef ik mijn klachten op, op dat moment wist ik nog niets af van het woord sub en of luxatie ik noemde dit heel anders.

 

http://plzcdn.com/ZillaIMG/100e8ecf1a82f941af7f771958daa453_medium.jpg

 

Mijn klachten brief nam ik mee na de huisarts, zodra we in de auto zaten moest ik lachen en vertelde ik mijn vriendin dat ik nog niet eens ingeschreven stond bij de huisarts op mijn nieuwe dorp. Ze kon hier niet om lachen we blijven net zolang zitten tot jij aan de beurt bent want vandaag ga je echt onder de loep, morgen doe je het niet meer. Het inschrijven was snel gepiept en na een uurtje wachten was ik aan de beurt, mijn vriendin ging mee zodat ik niets zou kunnen verzwijgen en eerlijk zou wezen. Ergens diep van binnen dacht ik nog steeds het zal tussen mijn oren zitten, ik ben een kern gezonde jonge vrouw dat het even niet goed gaat zal wel aan een burn out liggen. De huisarts onderzocht me goed en nam de tijd voor me, na de onderzoeken nam de huisarts mijn dossier door wat net was binnen gekomen, hij vroeg me om oefeningen te doen. Vreemde rare oefeningen wat nog niemand mij ooit had gevraagd, het ging erom of ik lenig was natuurlijk was ik lenig als klein meisje al ik kon altijd meer dingen als mijn klasgenoten op de gym of op het schoolplein. hij mete het op met een soort meet latje en schreef punten op een papiertje, weer ging hij verder met mijn dossier en schreef bij de punten klachten die ik had gehad in de afgelopen tijd. De dokter ging naar achter zitten en keek me goed aan, hij stelde me vragen ben je snel moe heb je veel pijn heb je snel blauwe plekken ect. Alles kon ik met ja beamen helaas. Hij bleef een poosje stil en vertelde mij dat hij bijna zeker wist wat ik had, of ik daar blij mee zou zijn was een tweede want dit was niet iets wat hij iemand gunde. Hij vertelde dat hij nog een cliënt had met hetzelfde probleem en dat het net zo begon als bij mij, bij elk mens is het verschillend bij niemand komt hetzelfde voor maar vele dingen komen overeen. Met een wit bleek gezicht keek ik hem aan en ik stamelde uit dat ik hem niet begreep had ik dan toch iets zat het niet tussen mijn oren of was het niet pure pech? Hij begon een beetje te lachen wat ik niet grappig vond, hij zei dat het heel veel bij mensen voorkwam die aan Ehler Danlos type 3 en of Hypermobielsyndroom lijden. De paniek sloeg me toe waar had hij het over waren het gevaarlijke ziektes ik kende deze ziektes niet wat hield het in en waar gingen we naar toe, de huisarts stuurde me duur naar Rotterdam Erasmus MC. De lange uitleg volgde waar ik maar de helft nog niet eens denk ik achteraf van opgestoken heb het enigste wat in mijn geheugen bleef hangen als bloed zuigertjes was Hypermobielsyndroom en Ehler danlos type 3.

 

http://plzcdn.com/ZillaIMG/100e8ecf1a82f941af7f771958daa453_medium.jpg

 

 Er was maar één ding wat ik op dat moment wou doen heel hard rennen weg rennen van de wereld van Ehler danlos en van het Hypermobielsyndroom wat het ook in mag houden ik wou weg!!! Was ik maar nooit naar de huisarts geweest het was allemaal de schuld van mijn vriendin ik was boos want ik wou niet ziek wezen en zeker niet die vreemde ziektes hebben die de huisarts op noemde. De papieren zouden opgestuurd worden naar Rotterdam en zo snel mogelijk zou ik onderzocht worden voor ehler danlos en of Hypermobielsyndroom, voordat ik het wist stond ik bij de deur en maakte dat ik weg kwam. Wat moet ik met Ehler Danlos of Hypermobielsyndroom in mijn leven, ik kan het niet gebruiken en kan er ook niets mee het enigste wat ik nu moet doen is heel hard rennen en het niet in mijn buurt laten komen. Er was maar één optie rennen alsof mijn leven er vanaf ging weg uit deze situatie want dit is niet wat ik wil en wat ik voor ogen had in de toekomst. Rennen.... 

 

 

Geen idee wat de de woorden Ehler Danlos Syndroom en of Hypermobielsyndroom betekenen en of nieuwsgierig wat de ziekte nu precies inhoud? Lees verder bij het artikel "Wat betekenen Ehler Danlos Syndroom en Hypermobielsyndroom"  Reacties zijn altijd welkom!

 


http://plzcdn.com/ZillaIMG/100e8ecf1a82f941af7f771958daa453_medium.jpg

Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.