Mijn gevoel

Door Jeaninevw gepubliceerd op Friday 28 September 12:14

*JDVW*


Een gevoel zegt meer als woorden, uitspreken vind ik moeilijk. Vele gedachten dwalen door mij heen, ik weet heel goed dat ik deze gedachtes uit moet spreken. Maar hoe is de vraag die ik me elke keer weer stel. Waarom kan ik niet gewoon huilen in het bij zijn van andere mensen? Waarom moet ik me toch telkens zo goed voor doen. Waarom komt toch als eerste telkens die rot zin in me op, komt wel goed en waarom spreek ik hem dan ook nog eens uit. Waarom geloof ik toch elke arts en ga ik weer op mijn bek nadat ik het geen doe wat de arts me verteld. Waarom kan ik me nu niet houden bij mijn eigen verhaal en laat ik me een heel ander verhaal aan praten. Ik kan me beter de vraag gaan stellen waar is mijn eigen ik die weet wat ik voel en wat er goed voor me is ?!

 

http://plzcdn.com/ZillaIMG/8db65bfee54cfaf0c8c544395701de02.jpg

 

Ik weet het allemaal zo goed te vertellen maar niet voor mezelf. Heel goed weet ik hoe het allemaal in elkaar steekt en hoe ik eigenlijk mijn leven zou moeten leven. Toch op de één of andere manier maak ik telkens weer die mis stap en doe ik het geen wat in het hoofd op komt. Wil ik mezelf bewijzen of wil ik mezelf niet zielig vinden en gewoon doorgaan. Persoonlijk denk ik het tweede want als de mensen mij zielig vinden gaan ze dingen van me overnemen en ik wil mijn eigen leven kunnen indelen.

 

Ik heb nu eenmaal het syndroom van Ehler Danlos moet ik er dan ook maar naar gaan leven? Diep van binnen weet ik het antwoord heel goed, ik zal me moeten aanpassen een weg erin moeten vinden. Heel makkelijk gezegd maar zo moeilijk gedaan elke keer staat daar weer het stopteken en toch ga ik er dwars doorheen kijk niet op of om. Mezelf zijn dat wil ik zonder die achterlijke rot ziekte, er word vergeten dat ik nog maar 25 jaar ben. Ook ik wil nog kansen hebben en ook ik wil niet alleen aangezien worden voor een ziekte. 

 

http://plzcdn.com/ZillaIMG/b66dc3bad49ef62d35c1c372bf37aab4.jpg

 

Artsen fysiotherapeuten en heel het ratteplan. Ze hebben altijd hele mooie leefregels voor je en daar zal je, je aan moeten houden. Doe je dat niet ligt het aan jezelf, dan word het psygisch en zit het tussen je oren want ik ben degene die niet luistert. Als je er tegen in gaat kunnen ze helemaal zo bot reageren dan moet je uit die tunnel van het kwaadheid komen. Je moet niet te lang blijven hangen in de negatieve spiraal je moet hem doorbreken. Het accepteren en het liefs binnen een week dan zijn hun van het gezeur af en het geld is verdiend. Ze vergeten tegenwoordig om goed te luisteren, je zal jezelf herkenbaar moeten maken en duidelijk wezen in het geen wat jij te vertellen hebt. Als niemand dat verteld, hoe kan jij dan weten hoe je er mee om moet gaan of hoe je juist iets moet aanpakken. Van jezelf leer je het meest zal ik je vertellen, geloof in jezelf en in je eigen verhaal wees niet onzeker want jou gevoel is de waarheid.

 

Laat je niet iets aanpraten, wat ik meer als honderd keer heb gedaan. Het was toch een arts die had er verstand van ik daarin tegen niet en wist net wat het woord EDS/HMS betekende. Voorderest kon iedereen mij wat wijsmaken want hun zouden wel gelijk hebben. Hoe kon ik het weten wat mijn ziekte voor mij inhield, ik hoorde me lichaam dat zeker maar wist niet wat er precies speelde en wat ik nu precies moest vertellen. Door al jaren een masker op te zetten werd het moeilijker om mijn verhaal te vertellen en terug te gaan in de tijd. Het was een soort verstoppertje alleen was alles zo ver verstopt dat ook ik het niet meer terug kon vinden.

 

http://plzcdn.com/ZillaIMG/180243d31317cba06c04bc98123798d9.jpg 

 

De puzzel werd na twee jaar zwoegen compleet, ik heb gezocht en gezocht. Overal ben ik geweest en overal kreeg ik een ander antwoord zoveel woorden zijn er voorbij gekomen en zoveel loze informatie. Ik leerde een weg te vinden in mijn gevoel, ook leerde ik een weg te vinden in mijn ziekte. Nog niet overal heb ik een weg gevonden maar naar artsen fysio's ect. weet ik nu precies wat ik moet doen. Mijn eigen gevoel volgen en in mezelf geloven! Ik ken mijn lichaam voor degene die tegenover mij staan en mij ziet als patiente is het heel makkelijk om zomaar iets te zeggen twee jaar geleden zou ik zeggen ik doe het en pak alles aan wat hun tegen mij zeggen. Nu geef ik weer woord en vertel precies wat er aan de hand is of juist dat ik denk dat het geen waarheid is wat hun me vertellen.

 

Je bent gebonden aan de specialisten en de artsen en medische rompslomp rond je heen. Daar zal je het mee moeten doen, vergeet hierin alleen niet jezelf zoals ik heb gedaan. Degene die in een lichaam leeft ben je altijd zelf niet de arts, de arts kan het ook bij het verkeerde eind hebben. Zeker als het ziektes zijn die niet in het bloed te vinden zijn dan gaan artsen vaak een eind roepen. Probeer je verhaal altijd duidelijk te hebben voordat je naar een arts gaat en houd je daaraan af wijk niet af. Je weet hetzelf het beste en je kent je eigen gevoel.

 

Het moeilijkste punt vind ik persoonlijk is het ongeloof van heel de buitenwereld, ze zien niets aan je buitenkant en veroordelen je al voordat je ergens binnen stapt. Het irriteerd me heel erg als ik ergens binnenstap en van top tot teen word bekeken ik weet dan al precies dat er over me gepraat is. Irriteren doe ik me dan mateloos alleen het uitspreken zonder boos te worden vind ik erg moeilijk. Ik zou willen schreeuwen schelden en huilen, toch hou ik mezelf stil en duik ik in een hoekje in de hoop dat ze stoppen met praten. Waarom vraag ik op dat moment niet of er wat is of dat ze een probleem ergens mee hebben. Nee wat doe ik, ik hou stilletjes mijn mond en zit er dagen over in.

 

De weg vinden naar acceptatie is voor mij het moeilijkst de ene dag denk ik, ik heb het geaccepteerd en dan spring ik een gat in de lucht. De volgende dag ben ik boos omdat iets niet lukt of dat er iemand is die een vreemde opmerking maakt. Helaas is acceptatie dan weer ver te zoeken, zou mijn gevoel het ooit accepteren of is dit een gevoel van falen en niet willen laten zien dat er degelijk wel wat aan de hand is. Waarom laat ik me nooit op een dag zien als ik me een keer rot voel, of veel pijn heb. Dan sluit ik me op tussen vier muren en kom ik niet naar buiten. Mijn gevoel spreekt zich altijd zo uit dat ik er me leven naar laat leven. Vaak op de negatieve manier, sprak ik mijn negatieve gevoel maar eens uit face to face dat zou een hoop schelen! Ik hoop dat die dag mag komen en gaat komen dat ik mijn gevoel uitspreek en naleef op de positieve manier al weet ik dat er nog een hele weg is te gaan.

 

Komen doe ik er zeker opgeven nooit want dat zit niet in mijn aard!!!

 

*JDVW*

Reacties (4) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Dankjewel!
Goed geschreven!
Hoi Pieter,
Bedankt voor je reactie, het is idd heel moeilijk af en toe. Al heb ik het zelf, ik weet soms niet eens hoe ik me hierin moet gedragen en of hoe ik moet reageren. Het is helaas op mijn pad gekomen ik zal er een weg in moeten vinden maar de weg is nog wel 100derden km denk ik. Ik ben er nog niet maar ik ga er ooit zeker komen! Nogmaals bedankt voor je reactie. Groetjes
Heel moeilijk als je dit hebt! Ik had er nog nooit van gehoord en ben blij dat ik dit nu gelezen heb.
Ik wens je heel veel sterkte bij je strijd!