De hel van binnen

Door Utopia gepubliceerd op Thursday 04 October 16:51

Ik ben opgegroeid in een leuke buurt waar altijd wel iets gebeurde waar ik deel van wilde uitmaken. De jongens waren voor mij het meest belangrijk, om mee te doen met de grotere jongens. Ik heb een 6 jaar oudere broer en als die ook meedeed was de pret te groot. Boomhut bouwen met de buurtjongens was een van de meest mooie dingen. Spectaculair, iedereen haalde hout en spijkers, en we timmeren een vloer, en daarna een dak. Ook vlotten bouwen was iets heel bijzonders. Aan het leven lag het niet.

Ik kan me nog goed herrinneren, dat ik van school naar huis liep, ik was 4 en werd overweldigd door een raar gevoel van binnen, wat me volledig in beslag nam. Omschrijven kan ik het niet, want het voelt alsof de hele wereld om je heen pulseert en je wordt opgeslokt door een oneindige leegte. Het leek erop asof je in het allerkleinste verdween. Je dook als het ware in iets, steeds heftiger en heftiger. Het was heel eng.

Ook kon ik het gevoel oproepen, door ergens naar te staren, en wachten. Dan ging alles om me heen pulseren, groot klein groot klein enz. En dat nam je dan mee de diepte in. Brrr...Ik heb het jaren niet meer gehad tot een jaar of wat geleden, een beetje eenzelfde situatie maar waaruit ik snel weer terugkwam. Je kunt namelijk eruit komen. Toen ik dit als klein kind voor het eerst had, wist ik niet wat me overkwam. Dat duurde toen langer dan verdragelijk was. Langzaam leerde ik ermee om te gaan. Nu, heb ik het nooit meer.

Mijn buren schuin aan de overkant, met Ralph en Robbie, twee broers waarmee ik altijd speelde, waren erg beschermd opgevoed, maar als ik zeg erg beschermd, moet je dit nog in het kwadraat zetten! Zij deden bijna niets, waren erg moeilijk te porren om iets te gaan doen, ze durvden niets, kortom, het heeft me menigmaal flink gefrustreerd. Die moeder! Ze zei bij alles wat ralph met mij wilde gaan doen, "Dat moet je niet doen!" Is gevaarlijk enz enz... Ik ging de harde weg, met vechten, risico's nemen,  en Ralph de veilige weg, risico's ten alle tijden vermijden, niets doen wat 'leuk' is. Ik schoot bijvoorbeeld met luchtbugsen, pistolen met loden kogeltjes, had een boot en motor, maakte bogen en speren.. Ralph toen hij 30 jaar was, kreeg zijn tijd waarin hij naar me toekwam om samen een luchtpistool te kopen! Ik was toen 27. Kun je het je voorstellen, door al die waarschuwingen een vertraging opgelopen van 15 jaar?!

Ja, Ralph was op zijn 34e nog kind. En dat merk je aan alles. Dit, omdat hij vroeger nooit meedeed, en niets mocht. 2 jaar geleden fietsten we in Terschelling, en ik vertelde Ralph over de Duindoorn bessen, en dat je ze gewoon kon eten. Ralph vertrouwt dit natuurlijk niet. Ik werd er boos van. Ik had dit nota bene geleerd van mijn biologie leraar van de HBO biologie leraaropleiding waar ik in 2003 was gestart. Op dat moment word je kundigheid in twijfel getrokken, en waarvoor? Antwoord lag weer in het thuisfront. Zijn moeder! Ik was niet met Ralph, maar met zijn moeder op vakantie! Die kwam naar buiten, omdat Ralph in een vreemde situatie kwam. Toen we thuis waren, en ik daar op het deurmatje stond, (verder kwam je niet) -dat mens vraagt iedere gast de kleren van het lijf!- en ik vertelde over Ralph's angst om Duindoorn bessen te eten, antwoordde zij: "Dat moet je niet doen, daar kunnen misschien wel vossen overheen hebben geplast" Zo'n klein Indonesisch vrouwtje, zelf vol bijgeloof en verknipte traditie. Op dat moment zakte mijn broek af!

Zijn jongere broer Rob, een accountant, nu 31 en natuurlijk nog nooit met een meisje gekust, een tiet aangeraakt, niets. Dat is erg, omdat Rob naar mij toekomst, (na zijn werk) veelal laat tegen een uur of 23:00 met vragen hoe het nou is ect. Hij brandt van nieuwsgierigheid. Geloof me, ik doe alles wat ik kan die jongen te sturen op een weg van bevrijding!

Ik mag Rob, en ook zijn broer Ralph. Het zijn beide slimme rakkers. Ralph is leraar en Rob accountant, bijna klaar met zijn opleiding tot registeraccountant. Maar ergens heel typisch. Ze doen niets wat andere mensen wel doen. Zijn extreem maar dan ook extreem gecalculeerd, voorzichtig, en achterdochtig. Om hun vertrouwen te winnen kost je jaren. Rob en Ralph vertrouwen mij, en dat is fijn. Het is alsof je met kinderen praat, want ze missen de ervaringen die andere mensen wel hebben. Zo kwam Ralph een paar jaar geleden met ideeen om boomhutten te bouwen in de polder, met een fles wijn en ieder een sigaar, net als Hannibal van the A-team.

Nu heb jij als lezer een beetje een beeld gekregen van de situatie. Dan ga ik nu naar mijn punt, de innerlijke hel.

Toen ik 21 was, kreeg ik extreme angstaanvallen. Dat is heel eng. Het kwam zomaar, onaangekongigd. En als je dat vreemde gevoel voelde opkomen, was er geen weg meer terug. Dan wist je wat je te wachten stond, stijf trillend in bed denken dat je dood gaat. Hartritme stoornissen, trillen, schudden, heel eng gevoel erbij. Het is de hel. En je doet alles om dit te vermijden! Je zou er alles voor geven, dit gevoel kwijt te zijn. Koffie kon het bijvoorbeeld opwekken, of geweld op TV. Maar nog veel meer, er waren echt dingen waarvan ik wist, als ik dit doe, is de kans zo groot dat het komt.

Ook Ralph heeft deze episodes gehad. Het heeft hem volledig in beslag genomen. Hij kreeg het op zijn stage, toen hij weg en waterbouw deed en met botte stratenmakers moest werken. Wat hebben Ralph en ik gemeen? Wij zijn extreem gevoelig en bewust. In tegenstelling tot zijn broer Rob, wie meer in de categorie van slome duikelaar valt, is Ralph meer een type dat overal voor op zijn hoede is, en achter elk antwoord iets zoekt. Ook ik laat alles net even dieper op mij inwerken, met als gevolg... Ik kan een hoop niet. Ik kan niet naar snelle beelden kijken, ik kan niet tegen veel bombast op TV met geluiden door elkaar. Ook niet tegen mensen massa's. Soms kan ik niet naar college, niet naar een winkelcentrum, niet weg, gewoon niets doen. Luister ik niet naar signalen, dan loop ik het risico dat ik midden op straat stil blijf staan, en me niet meer weet te bewegen. Totale paniek overal. Dan moet ik mijn oren afsluiten, en ogen dicht doen. Het gebeurde me in 2007 regelmatig, toen ik in Amsterdam Oost woonde, in een drukke straat. Wat er gebeurt is dit: (eerst even benoemen, dat ik vanuit een zeer rustige omgeving- mijn achterkamer aan de binnenpatio- waar ik misschien uren in volkomen stilte heb gezeten, achter de pc, of lezen, of suffen, en vervolgens naar buiten ga, direct van de rust in het rumoer belandde..) - al mijn zintuigen stonden open!-

Normaal gesproken hoor je wel geluiden in de straat, maar meestal filter je die. Stel nu dat alle geluiden versterkt binnen komen. En allemaal even helder en dan tegelijk. Je hoofd slaat compleet op hol.

Daar sta je dan, met je boodschappen. Mijn appartement was nog 100 meter weg. Ik hoor een heipaal, ik hoor een bus, een auto tuteren, een fietser ringebellen, ik hoor hier mensen praten, ik hoor verderop mensen praten, alles tegelijkertijd. Daarnaast zie ik alles bewegen. Het patroon van beweging, waarin mensen elkaar passeren, de lijn van de fietser, de bocht van de auto, de aankomende bus. En dan zeggen mensen dat we bewuster moeten worden??? Liever niet!!

Toen ik vorig jaar met flinke koorts in bed lag, herleefde ik alle stukjes uit mijn leven waarin ik me vreselijk had geschaamd, opnieuw. Het voelde echt! Stel je voor, die keren in je levensloop, elke situatie die je het liefst van allen zou willen vergeten, en juist die dingen speelden zich als een heldere film af en ik ervoer precies diezelfde schaamte. Vreselijk, en dat niet alleen, het deed me realiseren dat alles van binnen nog even vers doorleeft in het onderbewustzijn. Is dat even zuur!

Daarom zeg ik, de hel zit van binnen. De angsten, de schaamtes en de spijt, gekwetste gevoelens, vernederingen, ze zitten diep van binnen en gaan daar hand in hand, nog even levendig als toen. Bij mij kwam het toevallig boven door hevige koorts. Maar dat heeft me doen realiseren. Alsof er niets verloren was gegaan aan die intensiteit. De tijd had niets weggehaald. Niets, het zat er nog net zo levend en reëel.

Plotselinge depressies die mensen pakken, en nooit meer loslaten, ja zelfs tot zelfmoord leiden. Mensen die zich voor een trein werpen, ophangen, enz. De hel van binnen kan genadeloos zijn. Het komt wanneer het wilt. Je kunt niets doen, dan snel het zachte leven opzoeken, tekenfilms kijken, prettige dingen doen, over leuke dingen praten, je in dingen verdiepen, want als die put opengaat....

Ik heb 9 jaar geelden al geschreven in een gedicht: Bewustzijn? Waar is dat goed voor, bewust van al mijn handelingen? Moet er niet aan denken. Ben me bewust dat ik hier ben, leegte in mijn bewustzijn, herrinneringen resten. Bewustzijn is je fantasie van de werkelijkheid. Want waaruit anders dan wat je al weet van de omgeving, geeft jou die ervaring? Daarom kun je beter Niet bewust leven, maar in de wereld opgaan. Er deel van uitmaken, welke bewustzijn verhindert. Bewustzijn is goed, in gevaarlijke situaties, niet en nooit continu. Ik ben een heel bewust mens, en je ziet wat een ellende daarvan kan komen. De tijden die ik niet bewust ben, zijn het mooist. In pretparken, op vakanties, nieuwe plekken bezoeken, of wanneer je opgaat in een kringgesprek. Opgaan in..., niet overzicht houden op. Het is dat vervloekte overzicht willen houden, wat je nekt op den duur. Wees ergens deel van, zonder die alertheid. Als je vertrouwen daar is, hoef je niet waakzaam te zijn. Dan hoef je jezelf niet zo bewust te maken. En iedereen praat erover alsof het haast iets heiligs is, iets fundamenteel belangrijks. Grote onzin, het zijn juist die types die niet durven te leven.

Wanneer je teveel opgaat in gedachten, week je los van het bestaan. Dan kan er iets gebeuren, waar je nachtmerries niet aan kunnen tippen. Blijf in het leven, laat dat vervloekte bewustzijn los. Je hoeft niets vast te houden, het gaat VANZELF ook wel goed. Het is niets dan angst dat zorgt dat wij machtiger blijven dan de mogelijke gevaren. Maar door die focus, geef je het ruimte. Er kunnen door bewustwording heel nare dingen gebeuren. Misschien leuk in de bergen, maar niet in de drukke wereld waarin we leven.

 

***********************************************************************************************************************************

Reacties (6) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Bewustzijn is altijd van een afstand, denk ik Nyn
Terwijl middenin het lekkerst leeft...
Volgens mij is het een grote hemel daarbinnen. : )
Maar, ik begrijp je wel. Echter beredeneer (nee, verkeerd gekozen) doe ik het net andersom. Juist omdat de prikkels zo binnen komen, zoek ik de rust op. Dwangmatig en laat weinig aan het toeval over. Maar goed, je kent dat verhaal eigenlijk wel van mij bedenk ik me nu. Daarvoor heb ik de "emil" roep in mijn hoofdje bedacht.
Wat nou als bewustwording je houvast is..? Mooi stuk hoor. Een "bewust" stuk.. : )
Toppie!
Hey Utopia,
Wat een prachtig artikel, ik hoorde mezelf jouw woorden zeggen. Je geeft een andere kijk en jouw conclusies voelen juist aan... Hoe meer je bewustzijn bent, hoe meer prikkels, hoe zotter de wereld. Zelf verlang ik er dan naar om naïef te zijn... Het helpt, heel even, tot de gedachten weer opduiken en ik even heel bewust moet zijn om ook in die wereld weer structuur te brengen.
Graag gelezen.
Groetjes
Ja Cinzia, naïef is heerlijk. Lekker niet denken, meer doen, en zijn.
Ja hij stond er NEt op, moest nog herlezen en jij was me voor, ik heb de type foutjes even snel verbeterd
Doe je een pebeetje... intrigerend verhaal