De cyclus van aandacht

Door Utopia gepubliceerd op Wednesday 15 May 10:50

Een losse theorie...

Iets irriteert me, verontrust me, en kwelt me lichtelijk. Het is verbazend hoe snel en gemakkelijk de mensen massa beïnvloed wordt door technologie.
Ik reis veel met de trein, en om nu niet alleen maar met zeikverhalen te komen, dat het nu in deze tijd zo slecht is, en vroeger alles beter was, zal ik ook zeggen wat er toen niet leuk was. Voor de mobiele telefoon, zaten we verscholen achter de krant, of, keken we in het rond, en ontweken elkaars blikken. Dus staarden we uit het raam, verveeld naar die saaie graslanden. Alles beter dan die vent tegenover je, die zijn vieze ogen niet van je afhoudt toch? Of dat oude mens, die zo afkeurend naar je kijkt, omdat je een pet draagt. Tijden zijn versoepeld, en we accepteren dus meer verschillen.

Máár, wanneer ik nu de trein instap, zit echtwaar 80% gebiologeerd naar een schermpje te kijken. Dat heb ik voor lief genomen, prima. Alleen werd het nog gekker! Laatst zag ik echtwaar, een stap verder in deze grillige ontwikkeling, een deur naar een sociale ramp opengaan. Als dit zich doorzet, komt er echt een groot probleem in de wereld. Ik zag een meid/ vrouw (jaartje of 25-28, moeilijk te zeggen vaak) helemaal verliefd naar haar schermpje kijken. Verliefd! De technologie is zo aantrekkelijk geworden, dat niet alleen al je aandacht erheen gaat, en de mensen rondom je daarmee in mindering worden gebracht, maar ook de cyclus van liefde wordt verstoort, want wat je weggeeft aan je medemens, deel je nu met een stukje techniek. De TAMAGOTCHI was de voorloper in spe.
Het maakt niet uit wat je ziet op dat schermpje, of het nu berichten zijn van een dierbare, of een live videogesprek, feit blijft dat je naar een scherpje kijjkt en ver weg bent. Laat ik het gewoon netjes formuleren:

Die klotedingen eisen veel en veel te veel aandacht van je!

Ik had ooit één dag een mobiel met internet erop. Dat duurde gelukkig een dag, want ik had dat pokkeding bijna tegen de straat gesmeten. Zoveel aandacht dat het van me vroeg, en telkens was er wel wat. Piepjes, geluidjes, updates, lichtjes met suggesties, en noem het maar op, voordat je dat een beetje hebt doorlopen, ben je al verslaafd. Verslaafd aan je telefoon. Wanneer piept hij weer? Je mobiel is nu jouw Tamagotchi,

 want deze schrikt ons willekeurig op, en bepaalt zo ons gedrag. Het is een onberekenbaar dingetje, en juist in die onzekeheid raken wij verslaafd. Verslaving heeft veel met kansen te maken. Met onzekerheid, want dat is en blijft spannend. Een telefoon is meer dan bellen, meer dan smsen, meer dan foto's maken. Het is je tweede gezicht! kijk maar...

Laat nu niet toe dat Samsung jou bezit, en kan voorschotelen wat hij wilt. De jacht van de CEO van Samsung vaart naast het jacht van de CEO van Apple, en op het moment dat Samsung met een nieuwe app komt, schiet deze even voorbij aan Apple. Totdat Apple weer met iets komt. De boten en voortstuwing komen van alle mensen die gefocust naar hun scherpje kijken. Hun breintjes worden gevuld met shit. Achter alle spelletjes, gaat keiharde business schuil. Want op gezette tijden komen er ongevraagde dingen op je telefoon! Die zich brutaal aan je opdringen. We zijn het gewend, en klikken het weg. Maar het heeft zijn werk al gedaan.

Arme leerkrachten!

Hieronder moet je zelf even de tekst invullen...... Het is een groot blok tekst. Bedenk je even hoe deze stroom zich zal vertalen in de klaslokalen. We hebben de Walkman gehad, en de zakcomputertjes...(kauwgom blijft een obstakel)

Weg concentratie! Weg inlevingsvermogen. We snappen het half, en slagen. Maar zijn we bij de onderwerpen, en krijgen we dat gevoel? Nemen we de touch met ons mee, die de leerkracht wilt overdragen, dat ene speciale gevoel, wat misschien wel je hele perceptie van de dingen kon veranderen? Nee, want toen kwam dat kutding in je zak je aandacht vragen, want een vriendje van je wilde even meededelen dat hij nog verrot was van het weekeinde.

De stompzinnige luchtigheid, de idioterie. Het geld dat ermee verdiend wordt!! Iedereen wordt bedankt. Mensen hebben sinds de mobiele telefoon voor gemiddeld (ik doe een wilde gok) 100 euro meer per maand aan kosten.

En wat zijn ze rijk van ons geworden! Schatrijk.

Hier begint het mee: Wat een knappe man hè, hup bellen!!

En hiervoor doen ze het!!!:

"Bedankt hè, sukkels!!!"

Een mobiel nodig voor je werk? Ik niet hoor. E-mail doet het ook. Voor school? Nee, echt niet. Om snel te weten waar iemand uithangt? Ja! Om dit jacht te laten varen van een steenrijke slimme rat? Ja, zeker, hij lacht zich dood. Deze mensen lachen zich helemaal kapot, en vreten kaviaar, en wassen vervolgens hun hebberige klauwen onder een gouden kraan met, als jij nog wat meer belt, een robijn ingelegd! :)

Wij zijn sukkels, inclusief ik. Gewoon massaal boycotten die handel. Massaal.

Wat zullen ze snel naar de kelder gaan.... Moeten ze allemaal gaan werken.

En wij mensen? Wij zoeken elkaar meer op, en kijken elkaar aan. Delen onze warmte en liefde met elkaar, en niet een fucking schermpje. Want toen ik die meid verliefd zag staren naar haar mobiel, brak bij mij even de pleuris uit. Dit was een slecht teken. Dit voorspelt rampspoed.

 

*******************************************************************************************************************

Reacties (4) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Utopia, weet je waar sommige mensen hun mobieltje laten wanneer ze onder de douche staan of in bad liggen en dat ding geen seconde kunnen missen? ;-) Jij mag die vraag uitwerken tot een artikel als je wilt. :-))
In het zeepbakje?
Helemaal met je eens in deze... Ik erger me er ook aan. Zelf heb ik nog steeds een heel oud mobieltje dat mij ooit is opgedrongen door iemand, ik wilde niet eens aan de mobiel! Waarom zou je altijd bereikbaar moeten zijn! Ik heb dat ding nu, maar hij staat vaker uit als aan, heb thuis een vaste telefoon en dat belt makkelijker, niet iedereen in de tram of in de winkel hoeft mijn gesprekken te horen. En internetten oid in het openbaar, nee, dat geeft me teveel stress, maar ik ben oud.
Nee ook voor mij niet. Voor geen goud. Als ik thuiskom, kijk ik op de computer of er e-mail is, en berichten voor me staan. Dat hoef en wil ik niet per direct weten. Dat zou me opjagen en mijn planning verstoren. De loop van me dag een andere draai geven dan ik hem zou geven. Opfokken met die troep :)De bomen, de vogels en de mensen zouden je bezig moeten houden, gewoon je omgeving is genoeg.
Want als je hier bent, ben je daar, en dat is raar.