Doe Maar op Glad IJs: Vet Lekker! (7)

Door SanneSchrijft gepubliceerd op Wednesday 22 January 23:32

 

Doe Maar op Glad IJs: Rodahal

Na de vier megaconcerten van Doe Maar Symphonica in Rosso in het Gelredome in Arnhem en de zalige try-outs die daaraan vooraf gingen, kwam er onverwachts nog een lekker toetje in de vorm van een minitoertje langs de kleinere zalen in Nederland. Daar was ik natuurlijk ook weer bij!

Vrijdag 15 februari: Rodahal Kerkrade

 

Uithoek

Het concert van Doe Maar in Kerkrade zou eerst op vrijdag 11 januari plaatsvinden, maar was ivm ziekte van Henny Vrienten verplaatst naar vrijdag 15 februari. De verplaatsing bracht met zich mee dat niet de HMH maar de Rodahal het laatste concert van de toer zou zijn.

http://muziekbeleving.plazilla.com/henny-vrienten-ziek-doe-maar-concert-kerkrade-afgelast

In een vlaag van verstandsverbijstering heeft “rupsjenooitgenoeg” die in mij woont direct na de verplaatsing toch een kaart aangeschaft voor Kerkrade. Ik schrok er zelf van. Hoe ik dat allemaal weer moest gaan regelen, ik had geen idee, maar de kaart had ik elk geval alvast.

Wat een uithoek, Kerkrade, verder weg kan niet in Nederland. ’s Nachts terugrijden naar huis was geen optie. Limburgse vriendin bood een slaapplaats aan en Rotterdamse vriendin dacht erover om een hotelletje te boeken. Maar ik had eerst nog een ander probleem: de kinderen. Wat te doen met de kinderen? Ik keek mn ex nog maar eens heel lief aan .. Gelukkig geen probleem, de kinderen konden wel een extra nachtje bij hem slapen. Ik sprong een gat in de lucht, ik kon naar Kerkrade!

Niet lang daarna hoorde ik uit zeer betrouwbare bron dat er ná Kerkrade nóg een concert gepland zou worden, een allerlaatste in Tilburg, op de 16e. Met dat in het vooruitzicht, besloot Rotterdamse vriendin het hotelletje in Tilburg te boeken. En bedacht ik dat het handiger was om na afloop van het Kerkrade concert in Tilburg te slapen, dan was ik op zaterdag alweer halfway home om de kinderen weer bij mijn ex op te halen.

Wat een organisatie zeg .. Kerkrade, hoe verzinnen ze het! Geef mij maar gewoon 3x Utrecht en 5x Amsterdam, dat is 1000x makkelijker te organiseren. En dan heb ik het nog niet eens over de onmogelijke dagen .. woensdagen, dinsdagen, maandagen .. dat zijn toch geen concertdagen? Maar goed, de kinderen onderdak, ikzelf onderdak .. nu alleen de reis nog.

Ik ging al rond half 12 van huis, reed via Amsterdam Rai om Amsterdamse vriendin op te pikken om samen door te reizen naar Tilburg waar Rotterdamse vriendin al ingecheckt zou hebben in het hotel. Het liep weer anders, file onderweg zorgde ervoor dat we later dan gepland bij Tilburg aankwamen. Geen tijd voor het hotel. Op een carpoolplaats afgesproken, daar alle spullen in 1 auto geladen en meteen door richting Kerkrade. Mijn auto bleef achter op de carpoolplaats om daar ’s nachts weer opgehaald te worden.

Uiteindelijk, na  4 uur rijden (!), stapten we klokslag 4 uur uit de auto bij de Rodahal. Het was koud en guur en er was geen kip te bekennen. Rotterdamse vriendin ging nog even aan het werk en verdween. Tegelijk kwam Lburgse vriendin aan, en met zn drieën liepen we het kleine winkelcentrum in op zoek naar een cafetaria. Die vonden we al snel en ik kwam tot de conclusie dat het er hier vriendelijk aan toe ging. Behalve dat ik me een buitenlander voelde, want ik kon de beste Kerkraders (noem je ze zo?) echt niet verstaan, maar ze waren wel vriendelijk.

 

deurstress

Na een klein uurtje begon de bekende deurstress zich weer te melden. Afrekenen en snel terug naar de Rodahal. Daar liepen wat verdwaalde fans rond, maar niemand bleef voor de deur staan. Het was dan ook ontzettend koud daar precies op de wind.

We stapten maar in de auto, met goed zicht op de deur was dat een beste plek om te wachten. Met argusogen hielden we wel in de gaten wie er bij de deur rondhingen. En toen er uiteindelijk wel mensen bleven staan voelden ook wij de noodzaak erbij te gaan staan. Het laatste uur hebben we dan toch buiten in de kou voor de deur doorgebracht. 

Er waren vier dubbele buitendeuren, waarvan alleen de binnenste gebruikt zouden worden. Vandaaruit kon je naar links of naar rechts naar een poortje waar de kaarten gescand en de tassen gecontroleerd zouden worden. Daarna was onduidelijk waarheen te rennen, rechtsom of linksom?

Achter ons in de rij, het werd langzaamaan een echte rij, stond een stel jongelui met bier. Ze maakten enorm veel lawaai. “Wat moeten die hier!” dachten wij, dit is geen concert waarbij je lekker gaat staan zuipen! Om 6 uur stond er echt al een rij tot het eind van de parkeerplaats. Dat hadden we nog niet eerder meegemaakt tijdens de Glad IJs toer. We keken verbaasd naar al die enthousiaste mensen: “er gebeurt hier schijnbaar niet zo vaak iets, de hele regio is uitgelopen voor dit feestje?”. Maar het was ook wel weer leuk, een echte rij net als in vroeger tijden.

Pas om 7 uur gingen de deuren open en konden we rennen ..

 

Binnen!

Jah, weer gelukt! Wat een blijdschap weer! Opgelucht smste ik mn dochter: “binnen, en vooraan!”. Weer op mijn vertrouwde plekje en vol blijdschap constateerde ik dat het podium aangenaam laag was. Fijn, nu kon ik vanavond weer iederéén zien!

Rotterdamse vriendin voegde zich ook weer bij ons, nu waren we weer compleet voor vanavond. Blijdschap en toch wéér opgewonden spanning, dat verdwijnt blijkbaar nooit. Het wordt nooit gewoon of vanzelfsprekend, we zijn elke keer weer net zo blij als de eerste keer. Vooraan, dichtbij, goeie plek, straks zien we ze weer! Wat voelden we ons rijk, afgelopen dinsdag nog en nu wéér!

Jassen weg, muntjes halen, toiletbezoek en wat te drinken. Wachten en ondertussen gezellig babbelen met degenen die om ons heen stonden. De dronken Limburgers heb ik gelukkig niet meer terug gezien.

Herman in een Bakje Geitenkwark begon en we zongen en dansten enthousiast mee. Op de een of andere manier voelde ik me nóg gelukkiger dan dinsdag in de HMH. Het staan op de juiste plek en een aangenaam laag podium waren daar de oorzaak van. 

 

met dank aan © William Rutten Photography

Tijd genoeg

Rond half 9 drukte Bennie op de rode knop en begon Doe Maar. Twee uur lang zingen en dansen, genieten vanuit mn tenen. Op en top gelukkig. De band had plezier, wij hadden plezier.  Al had ik alle nummers die ze speelden de afgelopen weken al zo vaak gehoord, nog steeds een kwam er een blijde zucht of een spontane snik als er een volgend lied werd ingezet.

Mijn  meest emotionele moment is, jaar in jaar uit, altijd en telkens weer, “Tijd Genoeg”. Al bij het horen van de eerste tonen ontsnapt er een diepe zucht en soms een traan .. om later tijdens het nummer met kippenvel en dichtgeknepen strot zachtjes mee te zingen. Gebiologeerd staar ik naar Ernst en ga volledig op in het lied. Meestal krijg ik aan het begin van het lied een kneepje in mn arm van mn Ernstige vriendin en een bemoedigende glimlach van mijn Rotterdamse vriendin; zij kennen mijn emotie. Hoe vaak Ernst het lied ook zingt, de emotie blijft, de zucht en de traan ook.

De blijde zucht is er ook, bij “Radeloos” bijvoorbeeld .. die is zó lekker! De bas van Henny, ik kan ervan in trance raken. Of bij een andere favoriet van me, “De Vrolijke Padvinder / Winnetou”, instrumentaal maar zó lekker! Zo mogen ze van mij úren doorgaan!

kijk, luister en geniet mee: http://youtu.be/wcyW-5IzdyY

En blijdschap en joligheid natuurlijk bij elke Nederwiet! Joost Belinfante is werkelijk geweldig, en maakt er elke keer weer een feest van. Met elke keer toch weer een andere twist, waardoor het telkens spannend blijft om naar hem te luisteren. Bij Nederwiet zing ik bijna niet mee, ik hang aan de lippen van Joost, nieuwsgierig wat hij nu weer te vertellen heeft.

met dank aan © Jaap Reedijk

Maar ach, eigenlijk zijn alle nummers zo verschrikkelijk lekker, twee uur is echt te kort. En deze toer ook.

 

Nog één keer

Na afloop stonden we, zoals altijd, nog een poosje na te kletsen. “Is dit nu echt jouw laatste keer?” “Morgen Tilburg, ben je daar dan echt niet bij?” Bezorgde blikken, teleurgesteld en met enigszins ongeloof werd ik aangekeken. Als het echt mijn laatste keer was geweest vanavond, had ik er dan zo stralend bijgestaan?  Ik kan niet jokken .. Ja, morgen ben ik er ook! De laatste keer, die kan ik toch niet overslaan?!

Rond 12 ’s nachts uur stapten Rotterdamse vriendin en ik in de auto, op weg naar Tilburg, op weg naar het hotel en op weg naar ons allerlaatste Doe Maar concert .. snik!

 

 

Wordt vervolgd: http://muziekbeleving.plazilla.com/doe-maar-op-glad-ijs-vet-lekker-8

De Muts nader verklaard: http://muziekbeleving.plazilla.com/doe-maar-liefde-is-een-vreemde-ziekte

Vanaf het begin lezen: http://muziekbeleving.plazilla.com/doe-maar-op-glad-ijs-vet-lekker-1

© SanneSchrijft 2013

Reacties (1) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Nu al Platina! Terecht nostalgisch cultuurgoed!