Geen rode draad in mijn leven ..

Door SanneSchrijft gepubliceerd op Wednesday 22 January 23:46

 

Geen rode draad in mijn leven ..

 

In mijn leven geen rode draad ..

de draad is een stevig touw dat roze en groen gekleurd is, niet rood.

 

in den beginne

We schrijven 1982 toen mijn leven begon. Ik was 12 jaar en het was eind februari of begin maart toen ik, net als elke doordeweekse avond, tussen 18 en 19 uur naar De Avondspits op radio 3 luisterde. Frits Spits had een liedje ontdekt, dat hij zo goed vond dat hij het elke dag weer draaide.

Het nummer was “32 jaar” of ook wel “sinds een dag of 2” genoemd. Ik dook zowat ín mijn radio om goed naar het nummer te luisteren .. wat was die goehoed!!!

Nog geen maand later was ik helemaal in- en in verliefd op de band van dat liedje, Doe Maar. En met mij volgde de rest van Nederland. Doe Maar werd een hype zoals nog nooit eerder in Nederland was voorgekomen, op de hysterie bij The Beatles na dan.

Het tweede album van Doe Maar had een kleurstelling die bepalend werd voor de groep. De titel van het album, Skunk, stond in verknipte letters diagonaal op de platenhoes met op de achtergrond fluorescerend roze en groen.

In de jaren die volgde werd heel Nederland roze en groen, zó enorm groot werd de band Doe Maar.

 

donker

In 1984 ging het licht uit en werd het donker. Doe Maar stopte ermee. Zoals een goede vriendin zegt; “we hadden de band doodgeknuffeld”.

Toch bleef Doe Maar bepalend in mijn leven. Liefdes kwamen en gingen, maar de liefde voor Doe Maar stond als een huis. Toen ik de man ontmoette die later de vader van mijn kinderen werd, het was 1992, had ik een kettinkje met daarop “Doe Maar” om mijn hals. Vanaf de eerste date zou hij weten dat hij met een échte fen te maken had.

Ik volgde de bandleden in hun muzikale werk, ging nog steeds regelmatig naar optredens toe. Mijn Doe Maar verzameling koesterde ik in een grote doos. Die stond niet op zolder, maar in mijn kledingkast. Want stel nou dat er brand uit zou breken, dan moest mijn verzameling wel gered worden ..

 

roze groene wereld

In 1999 ging het licht weer aan toen Doe Maar ineens weer bij elkaar kwam. De wereld kleurde weer roze en groen, mijn wereld was weer roze en groen. Er kwam een nieuwe plaat, er kwamen concerten en de hype die Doe Maar heette barstte weer los. Alsof we terug in de tijd gingen, was het in de media weer Doe Maar voor en Doe Maar na. Was het in mijn hoofd weer Doe Maar hier en Doe Maar daar. Vergat ik bijna dat ik inmiddels 30 was en een gezin had, leefde ik weer helemaal in die Doe Maar roes.

Mijn Doe Maar liefde zorgde voor een huwelijkscrisis, en ik werd streng toegesproken door mijn man: “nu is het genoeg, terug op aarde, anders ben ik weg!”

Ik kwam weer terug en leefde weer als een normaal mens verder. Met dat verschil dat ik bijna dagelijks met een grote glimlach terugdacht aan die mooie concerten en ik niet meer verdrietig was, maar gelukkig door Doe Maar.

 

ernstige liefde

Ik bezocht nog steeds optredens van Ernst Jansz, mijn grote idool, maar manlief hield het al snel voor gezien. Ik zat daar met een leip-verliefde blik naar het podium te staren en er was geen zinnig woord meer met me te wisselen op zulke avonden.

 

is dit alles

In het laatste stadium van ons huwelijk was daar de Doe Maar Musical.

Waarin mijn leven zomaar op het podium lag. De musical maakte veel bij me los en was heftig confronterend voor ons beiden. “Is dit alles” over ons ingedutte huwelijk, “Belle Hélène” over mijn vriendschap met mn jeugdvriendin, “Pa” over het verlies van mijn ouders, “Alles gaat Voorbij” over mijn ongeboren kindje en het gemis van mijn moeder .. de musical kwam hard bij mij binnen.

Ik was compleet van de leg. Dat de liedjes van Doe Maar op déze manier geïnterpreteerd in de musical zoveel jaar later nog zóveel los konden maken, daar was ik niet op bedacht geweest.

De musical bleek ook het laatste zetje wat manlief nodig had om bij mij weg te gaan. “Is dit Alles” .. hij wilde een beetje los, en vertrok.

 

troost

Een jaar later, midden in de verschrikkelijke vechtscheiding, kwam daar het nieuws: Doe Maar komt weer bij elkaar! De troost die ik daaruit putte in ongelofelijk. De nieuwe vrienden die ik in die tijd door Doe Maar en  nieuwe media als Hyves kreeg bleken een pleister op de wonde. Door deze concerten kwam ik los en durfde ik weer te leven voor mezelf.

De dvd van de Musical was een groot succes bij de kinderen, en ik nam ze in de zomer van 2008 mee naar een van de grote concerten van de échte Doe Maar in De Kuip.

 

nieuwe vrienden, oude liefde

Een nieuw leven, een nieuwe vriendenkring, lotgenoten in de Doe Maar liefde gevonden. Wie had dat ooit gedacht? Na al die jaren had ik ineens mensen om me heen die mijn gevoelens deelden, en we gingen samen naar optredens van Ernst Jansz toe. Was er ineens een vriendin die precies wist hoe ik me voelde en bemoedigend in mn arm kneep als “ik begrijp je”.

Het wordt nog mooier. We werden serieus genomen als fens, we kregen direct contact met het management en daardoor info voordat de grote media het wist. En zo kon het gebeuren dat we naar een concert van CCCinc gingen, omdat we wisten dat Henny Vrienten mee zou spelen. Of dat we naar Guus Meeuwis gingen omdat we wisten dat Doe Maar als gast zou optreden.

 

telkens weer die roze groene draad

Een volgende grote liefdesdip overkwam me. Maar weer was daar Doe Maar die mij hielp te “overleven”. In de Doe Maar-stand kan ik de hele wereld aan. Roze Groen kleurt mijn wereld, en de rest bestaat even niet meer.

In het najaar van 2011 ging het niet goed met mij. Werkeloos, ziekte, liefdesverdriet, kinderen met sociale problemen, gedoe met mn ex, een nare stage-periode en een studie die teveel was, alles kwam tegelijk.

Maar daar was mijn roze-groene levensdraad weer: Doe Maar kwam bij elkaar voor een geheim concert en ik mocht erbij zijn! Midden in alle misère stonden ze daar weer. Kleurde mijn leven weer roze groen en was alle ellende vergeten.

 

hetzelfde meisje

Doe Maar gaat de komende weken Symphonica In Rosso doen (SIR). Maar zoals ik al zei, geen rood. Geen rode draad en geen rood Symphonica. Symphonica 2012 word een Symphonica in Rosa e Verde, roze en groen dus.

De roze groene draad in mijn leven is sterker dan ooit, mooier dan ooit, en fijner dan ooit.

 

Nog Steeds Hetzelfde Meisje

http://plazilla.com/roze-groene-waanzin

 

© SanneSchrijft 2012

Stap over naar Oxxio

Help deze website en onze schrijvers, stap over naar Oxxio als energieleverancier.

Reacties (13) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Blij dat een muziekband een rode roze/groene draad in jouw leven kan zijn. Maar voor mij: DoemaarNiet
Niet mijn muziek maar leuk dat jouw draadje bij deze muziek te voorschijn kwam.
Pork geeft de DUIM.
DRIMPELS.
Mooi dat je zo'n steun uit deze band kon halen in heel je leven.. Zelf heb ik niet zo'n band met een band/zanggroep. Het was heel sprekend hoe je je verhaal vertelde, duidelijk dat je heel veel aan ze hebt gehad.
Dit is een prachtig verhaal over een rode draad die in feit rose-groen is. Ik heb ook veel met muziek, maar zoals jij opgaat in deze band is waardevol. Dat zo'n band je steun biedt in minder gemakkelijke tijden is erg bijzonder.
Prachtig artikel en boeiend geschreven. Dank voor je bijdrage.
Bij Doe Maar denk ik altijd aan jou! Jij bent Doe Maar.... :)
Mooi dat ze er altijd zijn voor je!
ja Kaat .. een ieder die mij ooit heeft ontmoet denkt daarna aan mij als ie DoeMaar hoort :D toch grappig hè?
Ik ben fan geweest, heb een concert bijgewoond en heb de platen maar de liefde is over gegaan. Ik luister er nooit meer naar.
ja ook dat kan natuurlijk :)
Leuk artikel. Wat goed zeg, dat jij als fan zoveel kracht uit de Doe maar-liedjes en -optredens hebt kunnen putten. Prachtig eigenlijk. Rose-groen is natuurlijk ook een hele mooie kleurencombinatie, helemaal als zogenaamde 'rode' draad.