één dag uit mijn leven: 14 april 1984 ..

Door SanneSchrijft gepubliceerd op Thursday 23 January 00:15

De jaren '80 ...

Mijn leven begon toen ik bij De Avondspits van Frits Spits "sinds een dag of 2" van Doe Maar hoorde .. sindsdien was mijn leven roze/groen getint ..

Hoe groot was mijn verdriet, mijn wanhoop, toen ik (ik was 15) hoorde dat ZE uit elkaar gingen! Mijn kussen natgehuild, smeekbedes bij mijn ouders, en uiteindelijk met heel veel moeite toch nog een kaart voor het afscheidsconcert op 14 april 1984 in De Maaspoort in Den Bosch weten te bemachtigen ..

Het dagboekverhaal van een fan

 

 

HET CONCERT


14-04-1984

Ik werd vanmorgen wakker en dacht: "is het vandaag? dat kan toch helemaal niet?" En toch was het zo! Zó lang naar uitgekeken, zó erg op verheugd, en nu was het ineens zo ver!
We, dat zijn Irma, Mylene en ik, waren heel opgewonden. Het was zo spannend! Natuurlijk had ik me speciaal voor deze dag aangekleed in het roze/groen: 1 roze en 1 groene sok, een DM shirt, mn roze bodywarmer met al mn buttons, een DM polsbandje en ik had mn nagels om en om roze en groen gelakt.

Het was hartstikke spannend. We gingen met de bus naar Utrecht, daar op de trein naar Den Bosch. Zelfs in Utrecht zagen we al meiden die ook naar het concert gingen. Eén van hen had een prachtig shirt van Ernst aan, die wil ik óók! Dan nog een laatste stuk met de bus naar de Maaspoort. Die bus zat al behoorlijk vol met andere DM fans.
Er stond al een hele rij mensen voor de ingang te wachten. Ergens stond een loketje waar ik mijn papiertje kon omwisselen voor echte kaarten. Wij kregen 3 groene, voor het avondconcert waren ze roze.

Om 11 uur stonden wij ook in de rij. Het was er verschrikkelijk gezellig, we kletsten met iedereen. En ook iedereen had DM kleren aan en er werd alleen maar over DM gekletst. Ondanks dat dit de laatste keer is, hebben we best gelachen.
Voor ons was het trouwens de eerste keer. Nog nooit naar een concert geweest, dus ook nog nooit naar DM. Dat maakte het wel extra spannend vandaag!
Vanaf een uur of 1 werd er flink geduwd in de rij. Het voelde alsof je dronken was ofzo, van voor naar achter, naar links en dan weer naar rechts en weer overnieuw. Ik stond op iedereen's tenen. Het was erg benauwd en warm. Ik werd er erg melig van, alleen Mylene werd misselijk en wilde de rij uit stappen. Irma en ik konden haar gelukkig overhalen te blijven.
Om half 2 werd het gedrang nóg erger, want ... we mochten naar binnen! Jippie! Kriebels in mn buik! Duwen! Er werd geduwd en ik duwde zelf net zo hard mee, ik wilde naar binnen! Ineens stonden we tussen allemaal bodyguards. En die duwden ons ook weer verder. En plotseling stonden we gewoon in de zaal, met een zee van ruimte voor ons!
We pakten elkaars handen en renden, renden! Ik had nog nooit zó hard gerend! Maar we stonden behoorlijk vooraan, derde rij! We keken om en zagen hoe de zaal zich vulde, mooi joh!
Ik was ontzettend zenuwachtig. Op het podium stond alles al klaar: microfoons, drumstel en natuurlijk de piano van Ernst! Ook nu werden we steeds heen en weer geduwd. De fens van Henny wilden naar rechts, en wij, fens van Ernst juist naar links.

Toen kwam Janneman het podium op, iedereen juichte! Wat een kanjer! Nog weer een poos later kwam Frank van der Meijden het podium op. Hij vertelde dat er eerst een voorprogramma zou zijn: de 3 Heren met Joost Belinfante. Ik vond er weinig aan, rare liedjes. Ik werd er wel heel melig van, ook de zenuwen natuurlijk.
Daarna was het weer wachten. De spanning in de zaal nam toe, net als bij mij. Mylene was al naar achteren gegaan, die kon niet tegen het geduw en gedrang. Dus Irma en ik bleven samen vooraan. We riepen om het hardst "Ernst Ernst" terwijl de Henny fens "Henny Henny" riepen, het was een leuk spelletje.

Opeens gingen de podiumlichten aan, de zaallichten uit. En plotseling stonden ze daar: DOE MAAR!!
Oh, hemel! Wat waren ze dichtbij! Wat waren ze écht! Wat was het mooi! Wat was het goed!
Gillen, schreeuwen, zingen, springen, klappen en nog meer gillen en springen; ik ging helemaal uit mn dak!
Ik ging mee in de deining van de massa, als in trance beleefde ik de hele middag. Ik zag en hoorde alleen de mannen op het podium, was in volle verwondering en zo ontzettend gelukkig! Ik zat zo vastgeklemd tussen de andere lijven, dat mijn voeten nauwelijks de grond voelden.
Even was ik in paniek, toen ik mijn camera'tje verloor en, vastgeklemd als ik zat, niet kon bukken om het weer op te rapen. Iemand anders zag het pakte het voor me, voor het verpletterd zou worden door de springende massa.

En toen was er pauze. Ontnuchtering. Een beetje drinken, een t-shirt van Ernst kopen en met elkaar praten over hoe gewèldig het allemaal was!
En toen begonnen ze ineens weer, dus wij snel weer naar voren gerend! Nu was de tv er ook bij, en werd het concert rechtstreeks uitgezonden op tv. En nu waren er ineens ook grote kerels vooraan, die wilden blijkbaar op tv komen. Sukkels!
Ze begonnen na de pauze met Okee, en we stonden weer te springen, te zingen en te gillen! Geen moment voelde ik verdriet, ik was compleet overweldigd door alle moois wat ik zag en hoorde en voelde. Dit was ultiem, dit was het allermooiste wat ik ooit had durven dromen: Ernst, Henny en de Jannen vlak voor mij op het podium, in het echie!, zingend alsof het speciaal en alleen voor mij was!
Ik had het ontzettend benauwd. Mylene ging al gauw weer naar achteren, dit keer ging Irma mee. Later ging ik ook maar, het was zo benauwd. Halverwege de zaal konden we het ook nog prima zien
Henk en Henk van het Goede Doel zongen "Vriendschap", en Henk Temming had een DM shirt aan! Leuk! Nog weer later kwamen Carel Copier en Piet Dekker, René van Collum en Herman Brood het podium op. Henny en Herman zongen "Als je Wint" maar Herman wist zn tekst niet meer, lachen!

Om kwart over 5 stopten ze. Maar het was nog niet afgelopen! "We want More" ... en we kregen more: een toegift! Met Joost, dus ja, "Nederwiet"! Eeen heel bijzondere wiet, niet de gewone tekst, maar over vogeltjes, muizen, koeien en vissen! Heel maf. Joost zong steeds "twiettiettwiettwiet" en Ernst lag in een deuk!
Toen stopten ze weer. Maar het was nóg niet afgelopen! Er kwam nog een toegift: voor de allerlaatste keer zongen ze "De Laatste X" Hoe verdrietig ook, het was zó mooi, zó ontzettend gaaf, zó verschrikkelijk goed, zó .. zó .. onbeschrijvelijk gewoon!

Daarna was het echt afgelopen. Maar we gingen nog niet weg, we wilden naar de kleedkamers. Maar daar kwamen we natuurlijk niet. We kwamen nog een journalist tegen die huilende meisjes interviewde. We stonden er even naar te kijken, maar toen stonden we zelf bijna te janken, dus gingen we maar gauw weg.
Bij de kraampjes nog een sjaal en een poster "Hou Doe Dan Maar" gekocht, en nog een sjaal en een sticker.
Buiten, in de berm, bij papa en mama, gingen we zitten en kijken naar de rij die alweer voor de ingang stond voor het avondconcert. Nu voelden we pas hoe moe we waren. Niet vreemd, want we hadden 8 uur gestaan, waarvan 4 uur staan springen en zingen!
In de bus terug naar de trein zaten natuurlijk onwijs veel DM fens. Toen we langs de Maaspoort reden, gilden we allemaal heel hard "DOE MAAR!!!" De hele bus stond op zn kop!

 

Nu is het voorbij. Het is over. Alles gaat voorbij ... 

 

© SanneSchrijft 2011

Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.