Doe Maar Uiterst Geheim

Door SanneSchrijft gepubliceerd op Thursday 23 January 00:15

november 2011

De band DOE MAAR bereidde in het diepste geheim een comeback voor: in 2012 gaan zij de Symphonica In Rosso concerten verzorgen! Het verslag van een hardcorefan :)

Het begon met een groepschat tussen ons, Ernstige Meiden, vorige week dinsdag met een oproep, meer een dringend verzoek, om dinsdag 15 november vrij te houden in de agenda ... waarom werd niet verteld en het was uiterst geheim ... 
Vrijwel direct begon de pc te gloeien van alle reacties, wat, wat wat ... ? De zender van dit geheimzinnige bericht hulde zich in nevelen, maar liet wel doorschemeren dat er iets écht belangrijks zou gaan gebeuren wat we écht niet mochten missen ...
Er kwam al rook uit de pc ... wat, wat wat...? Bonzend hart, kippenvel en zweethandjes ... zou het...? Nee toch? We moesten aan de geheimzinnige melder even doorgeven of we werkelijk zouden komen dinsdag (waar, waarom onduidelijk) en ondertussen begon het speculeren ...
We zaten zo driftig enthousiast met elkaar te chatten dat Jaap (huisfotograaf) begon met "dames, dames..." De gekte was al losgebarsten zonder dat we nog maar enig idee hadden wát we gingen doen, wáár en waaróm en met wíe ... 

De dagen erna had ik regelmatig contact met mn beste ernstige vriendinnetjes en we speculeerden er lustig op los. Van een voorpremière van de CCC film tot een etentje met Ernst himself of zelfs het bijwonen van een persconferentie (!) .. er kwam vanalles in onze hoofden op. Het was superspannend, vooral omdat we helemaal niks wisten! Ik moest opvang regelen voor de kinderen maar aan mijn ex kon ik alleen maar melden dat ik "iets speciaals" ging doen wat "moest" .. vaag! 

Op vrijdag zouden we meer horen. Uitgerekend die dag (sint maarten) was ik vrijwel de hele dag onderweg en had geen tijd om de email of chat in de gaten te houden. Mijn mobiel hield ik binnen handbereik, maar die bleef angstig stil ..
Op zaterdag contacte ik met de geheimzinnige zender en met de manager, ze konden toch wel íets zeggen? 
Maarnee, het bleef vaag al er werd er geadviseerd wel een camera mee te nemen en te zorgen voor een "vaste hand" ... Zou het, zou het? Het begon er steeds meer op te lijken ja. Al die geheimzinnigheid en de nadruk dat wij niks mochten zeggen tegen niemand ... Het gevoel werd sterker en sterker en naarmate de dinsdag dichterbij kwam werd ik nerveuzer en nerveuzer. 

Op zondag was er een mail! Maar daar stond bijna niks in, omgeving Utrecht, half 7, en "be yourself" Oja, en de inschrijving was gesloten wij waren "the choosen ones" ... Jeetje, het werd steeds spannender! Ik stuiterde de hele dag in het rond als een kip zonder kop. Smste met de ene, belde met de andere ernstige vriendin .. Mijn kinderen keken me meewarig aan: "mama is helemaal gek geworden" ... Sja, kinders... mama denkt dat ze dinsdag Doe Maar gaat zien ... 

Studeren lukte niet meer, zat uren wezenloos voor me uit te staren, simpel te wachten tot het dinsdagavond was. Slapen ging niet, eten wilde ik niet, ik wilde alleen maar dat het al dinsdagavond half 7 was ..
Dinsdagochtend een sms met de lokatie: Beauforthuis in Austerlitz! Dinsdagmiddag een opgewonden bericht dat er een gerucht op twitter was dat Doe Maar bij elkaar zou komen voor Symphonica in Rosso volgend jaar!
Dus toch! Bellen, sms, chat ... we werden lichtelijk hysterisch! 
Maar wat gingen wij dan doen? Naar Utrecht voor een persconferentie? Zag die van 2000 nog voor me, niet erg spannend om bij aanwezig te zijn ... Maar het zou ook kunnen, wat ik steeds al hoopte, wenste, dat ze daar terplekke zouden optreden? Een liedje, misschien wel iets nieuws?

Eindelijk, eindelijk was het half 4 en kon ik op pad. Eerst mn ex om zoonlief af te zetten, dan naar S. om bij haar in te stappen en samen naar Austerlitz te rijden. Best wel een beetje nerveus en in blijde verwachting kwamen we er rond kwart over 6 aan. Bij de ingang een doos met roze polsbandjes en een doos met groene polsbandjes! Duidelijk! 

Binnen was het een enthousiast weerzien met gelijkgestemden, en een blik in de zaal zei genoeg: een podium met genoeg instrumenten voor een leuk bandje!
Toen we naar binnen mochten waren direct de eerst twee rijen voor ons. Het werd erg warm in de zaal! We beseften dat wij de enigen waren die hiervoor uitgenodigd waren, gelijk met wat familie, vrienden, zakelijke aanhang en persmensen. Maar wij, wij waren de enige fans die aanwezig waren! 

Op internet lazen we dat het inmiddels officieel bekend gemaakt was: Doe Maar gaat volgend jaar Symphonica in Rosso doen! En nog leuker nieuws: "momenteel geeft Doe Maar een uiterst geheim concert om dit aan te kondigen" en wij, wij, waren dus op dat Uiterst Geheime Concert!
Een glimp van een setlist gaf aan dat we op meer dan één liedje getrakteerd zouden worden! Stuiterdestuiter, bibberdebibber, hyperdehyperennoghyperder ...   

Nouja, en toen stonden ze daar ineens: Doe Maar! Compleet, helemaal en zóóó dichtbij! Zo direct contact, zo dichtbij aanwezig, zo voelbaar ... zo ontzettend echt! We zongen, lachten, knuffelden, knipoogden, en knepen elkaar van blijdschap in de armen. De mannen, DE mannen, zagen onze blijdschap natuurlijk en lachten net zo blij terug. Oh wat fijn, wat fijn, wat fijn! En oh wat stonden ze daar met een groot plezier te spelen! En oh, wat was het zalig om de liedjes weer helemaal live te horen! En oh, wat straalden wij hen en zij ons tegemoet!  
Ik wilde alles filmen en alles vastleggen om nog 1000x terug te kunnen kijken, maar tegelijk ook niks missen en optimaal genieten .. ik zette de camera maar gewoon neer en kon zo toch heerlijk meedansen, zingen, genieten, joelen! 

Voor het begon speculeerden we nog over Jan Pijnenburg. Zou hij hiervoor uit Spanje terugekomen zijn? Zou hij nog wel zin hebben in een nieuw Doe Maar project? Maar zo niet, wie zou er dan moeten drummen...? Nou, daar was de enig juiste oplossing: René van Collum zat achter het drumstel!
Samen met Joost en Jakob Klaasse was het dezelfde bezetting als toen ze als Doe Maar doorbraken, dat was dan toch wel weer heel leuk gekozen! 

Doe Maar speelde wel een uur lang! Doe Maar Net Alsof, Belle Hélène, Okee, Situatie (wow!), Vergeet Me (wowow!), Zoek Het Zelf Maar Uit, Alice, Is dit Alles, Alles Gaat Voorbij (wowowoww!) en Sinds Een Dag Of Twee (wowowowowowwo) en de toegiften Tijd Genoeg (toch het allermooiste zo met alles erop en eraan!) en Smoorverliefd (wowowowowowwow)   

Henny deed de officiele aankondiging voor het SIR concert. Ze meenden, net als wij natuurlijk, dat Rosso niet kon maar het natuurlijk Symphonica in Roze en Groen moest gaan worden! Maar het allerallerleukste van de aankondiging was de belofte van Henny dat ze volgend jaar ALLES gaan spelen wat ze gemaakt hebben als Doe Maar!  

Doodmoe maar intens gelukkig stonden we na afloop nog een tijdje met elkaar na te genieten. Wat was dit bijzonder! Wat was dit gaaf! Wat waren we dankbaar dat we hierbij mochten zijn! Y. vroeg al: "Mieke, hoe ga je dit verwoorden in je blog?" ... Tjsa,  dat weet ik nog steeds niet. Hier zijn geen woorden voor.
Onderweg naar huis kwamen S. en ik dan ook niet verder dan "fijn hè? ja, fijn" gevolgd door een intens gelukkige glimlach en een diepe zucht ... 

Doe Maar DOE MAAR! 
Alles gaat voorbij, maar sommige dingen blijven .. wat fijn! ja, WAT FIJN!!!

 

© SanneSchrijft 2011

Stap over naar Oxxio

Help deze website en onze schrijvers, stap over naar Oxxio als energieleverancier.

Reacties (5) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Alsof we mee waren! :)
Leuk verhaal. Je bent een echte fan, zo te lezen. Heel leuk. Duim.
Leuk verslag over dit concert!
jaja .. ik ben druk doende :)
ik plaats steeds een foto naast de inleiding, maar die zien jullie niet zeker?
leuk, Doe Maar,
dat is uit mijn schooltijd.
duim voor je leuke artikel.
tip. probeer er wat leuke foto's bij te zetten.
Hierdoor gaat de score voor het artikel naar boven.