Een jaar later ..

Door SanneSchrijft gepubliceerd op Wednesday 22 January 23:28

 vorig jaar rond deze tijd was ik op en top gelukkig. Huis van ex en mij was na twee-en-half jaar eindelijk verkocht, ik kon de schuld bij de advocaat afbetalen en het scheidingsdossier kon eindelijk het archief in.

Ik had een leuke nieuwe woning gevonden in een klein lief dorpje in de polder van Noord-Holland, en we konden eindelijk aan een nieuwe toekomst beginnen. De relatie met mn lief zat duidelijk in de lift, en ik was op en op gelukkig met alles!

 

Vorig jaar:

 

Mn lief leek uit zijn schulp te kruipen en we waren veel samen. Hij kwam vaak helpen met klussen in mn nieuwe huisje, en het voelde echt "samen". Toen ik de keuze maakte voor De Polder  ipv de randstad leek hij vet teleurgesteld, iets wat mij dan weer blij maakte: hij had blijkbaar gehoopt dat ik dicht bij hem zou komen wonen.
Ex spotte ons toen we samen waren, de kinderen zagen ons samen. Lief kwam zijn nieuwe motor showen, en schoof als vanzelf aan aan de keukentafel. Hij hoorde er helemaal bij en het leek alsof hij dat net als wij helemaal leuk vond.

 

http://plzcdn.com/ZillaIMG/a93604ff24f42b2ebdd93f26728052a6.jpg

 

Blijkbaar was het allemaal teveel van het goede, want in juni schopte hij onze idylle onderuit. Hij wilde enkel nog vriendschap, en niks meer dan dat. Terwijl hij zich op de verjaardag van zoonlief niet echt als een vriend had gedragen, hij was een echte Hork die dag.
Hij nam afstand van mij, van ons. En vriendschap, daar heeft ie geen kaas van gegeten kwam ik achter. Maanden liet hij niets van zich horen, dan kwam hij eens langs en knuffelde me en maakte mn hart weer een sprongetje. Want mijn gevoelens voor hem bleven onveranderd. Ik was blij met die aandacht, en hij leek ook weer te twijfelen aan zijn beslissing.


In augustus kwam hij weer en er leek een opleving in onze omgang plaats te vinden. Geen seks meer, maar er werd gewerkt aan vriendschap. Ik was allang blij, iets is beter dan niets .. als ik maar bij hem in de buurt mocht zijn!

Ondertussen was ik al een paar maanden intens verdrietig. Ik was aan het verwerken dat de man die ik het einde vond, niet meer mijn lief zou zijn. Vele huilbuien en depressieve dagen gehad, echt een rouwperiode doorgemaakt. Hij heeft er niet veel van meegekregen. Het oppakken van de vriendschap vond ik moeilijk;mijn hart, hoofd en lijf raakten steeds in de war als ik met hem was. Ik sprak mezelf steeds streng toe, moest afstand nemen en hem loslaten.

 

http://plzcdn.com/ZillaIMG/3c3bb3286791b95d51f3680d06ca7e3f.jpg


Maarja dát gaat moeilijk als hij bij elke ontmoeting toch weer terugkomt op het onderwerp "relatie". Blijkbaar was hij toch met zichzelf nog aan het stoeien wat hij al dan niet voor me voelde. De ene keer zei hij: "ik wil je maar dan helemaal" de andere keer zei hij: "het past niet, wij twee" .. en dat vaak in één gesprek. Onbedoeld speelde hij met mijn gevoelens, en ik werd er keer op keer heel verward van.

In november heeft hij me erg gekwetst door er niet te zijn op het moment dat ik aandacht van hem wilde. Ik maakte een roerige tijd mee en wilde dat met hem delen. Ik wilde zijn steun, aandacht en tijd. Maar hij was er niet, weken lang negeerde hij me. Om daarna heel nonchalant op de chat te vragen "hoe het met me gaat?" Ik werd boos, heel boos! Dit is geen vriendschap, dit is éénrichtingsverkeer. Als hij aandacht nodig heeft of iets wil delen ben ik er voor hem, ik maak tijd en geef hem die aandacht. Maar andersom blijkt dus niet te werken. Ik was zo teleurgesteld; zelfs vriendschap is te hoog gegrepen voor de man van wie ik zoveel hou.
Ja, want ondertussen hield ik nog net zoveel van hem als een jaar eerder. Ook al is hij een egoïstische Hork, kan hij niet communiceren en weet hij niet wat vriendschap betekent .. de liefde voor hem zit diep.
In december heb ik er een eind aan gebreid; dan maar helemaal geen contact meer. Alleen maar aandacht krijgen als hij zin heeft en maar afwachten wanneer dat is, daar word ik ook ongelukkig van.

Zo ging ik als "happy" vrijgezel het nieuwe jaar in. Meteen maar weer een profiel op RP, want de weekendjes alleen zijn wel erg eenzaam gebleken. Maarja. zo happy was ik niet als vrijgezel. Ik miste hém; de man die ik in gedachten nog steeds mn lief noemde. De aandacht van andere mannen benauwden me, ik wilde eigenlijk helemaal geen aandacht van ándere mannen, ik wilde aandacht van hém.

http://plzcdn.com/ZillaIMG/4e2fe2ca2a1f25f4ed1aa0d75dbca31d.jpg


En dus zocht ik toch weer het contact met hem op. Hij ging er op in, en hij kwam spontaan op de koffie. Het was heerlijk, maar weer raakte ik helemaal van de leg. Zijn geur alleen al (lekker!!) doet me sidderen. Hij ging weg en de rest van de dag heb ik zingend en huppelend doorgebracht. Idioot, sprak ik mezelf streng toe. Maar het voelde zo lekker, weer even dat vertrouwde fijne gevoel van vorig jaar te voelen.

 

En nu:

Ik ben nu alweer bijna een jaar "vrijgezel". Het staat niet als zodanig op mn profiel. Het voelt namelijk niet zo. Ik ben nog met hart en ziel verbonden met de man, de Hork, de egotripper, de autist, mijn lief.
Gezellig daten met andere mannen, gezellig de bloemetjes buiten zetten, er op los leven en heerlijk stout zijn .. het zit er niet in. Ik doe wel eens een poging, maar mijn maag draait om en alles in mij roept: Nee!

Maar er is ook iets veranderd. Ik geloof dat ik het niet meer wil. Niet op de manier zoals het al die tijd ging; ietwat vrijblijvend zonder consequenties. Ik wil hem alleen nog als hij zijn twijfels overboord gooit en er voor 100% voor durft te gaan. Dat halfbakken "friends with benefits" gedoe ben ik voorbij. Het is alles of niets geworden. Dat is dus niks, dat besef ik maar al te goed.

 

http://plzcdn.com/ZillaIMG/c3882d37cf3f0daad0e6552bee187249.jpg

 

Ik geloof dat ik de eenzaamheid verkies boven het gezelschap van een man die het bij lange na niet haalt in vergelijk met hem. En voor het eerst begrijp ik waarom hij niet voor mij gekozen heeft. Hij verkiest de eenzaamheid boven mijn gezelschap omdat ik het bij lange na niet haal in vergelijk met haar.

Op goede dagen heb ik er volkomen vrede mee. Ik leef, en richt me op gezin, kids en de heerlijke Doe Maar vooruitzichten. Op slechte dagen ben ik neerslachtig, om niet te zeggen redelijk depressief. Ik heb blije momenten, voel me soms zelfs eventjes echt gelukkig, maar het is geen blijvend gevoel.

Ik ben ervan overtuigd dat dat is waarom ik me lichamelijk belabberd voel. Mijn lichamelijke toestand geeft uiting aan hoe ik me vanbinnen, in hoofd en hart, voel. Belabberd dus. Zoals Gerard zegt: "ik heb er de kracht niet meer voor".

 

http://plzcdn.com/ZillaIMG/6c6cfe6cbb2b5ed25b365b79320bf723.jpg

We gaan door. De kinderen hebben mij nodig. Maar de studie, de stage, ik weet het niet. Ben ik in staat om het werkende leven weer op te pakken? Ben ik in staat om weer de hektiek van weleer in te gaan? Ik twijfel sterk, want meer dan ooit besef ik dat ik er helemaal alleen voor sta.

Me and my Kids, meer is er niet.

 

© SanneSchrijft 2012

 

Stap over naar Oxxio

Help deze website en onze schrijvers, stap over naar Oxxio als energieleverancier.

Reacties (5) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Ben het roerend eens met Arinka.
Mijn reactie geef ik op je laatste artikel.
Tot zo van Ben
Ben, de man in dit verhaal is niet de vader van mn kinderen ..
de man uit dit verhaal is inmiddels al (ik schrijf november 2012) anderhalfjaar verleden tijd, voltooid verleden tijd!
de vader van mijn kinderen is een ander verhaal, die relatie is al 6 jaar voltooid verleden tijd en ben daar volledig overheen, maar blijf met hem verbonden doordat we kinderen hebben.
ondanks al mijn eigen gevoelens wil ik het beste voor mijn kinderen en mijn kinderen verdienen een vader die er ís, fysiek en mentaal aanwezig is bij hen, en bij hun ontwikkeling en opvoeding.
daar vecht ik voor!
De man, de Hork, de egotripper, de autist, mijn lief.

Jammer dat je autist hier bij zet. Autisten zijn over het algemeen helemaal niet zo en zelfs bijzonder loyaal. Als ze je leuk vinden, dan weet je dat echt wel!

Dit is gewoon een hork inderdaad en dat heeft dus echt niks met autisme te maken!

Ik wist het meteen bij mij man en ben al jaren getrouwd. En ik ben klassiek autist. Dat je wat moeite met gevoelens hebt, wil nog niet zeggen dat je die van een ander maar moet platwalsen.

Face it meisje, dit is gewoon een eikel, die je gebruikt heeft.
de man noemt zichzelf een autist, naar aanleiding van de diagnose die bij zijn zoon is gesteld. hij herkende zich in hoge mate in die diagnose.
het zijn dus niet mijn woorden, niet mijn conclusie.
hij noemt het zijn eigen tekortkoming, om zich dermate in te kunnen leven in een ander.
hij noemt het als argument waarom hij zich terugtrekt in zijn eigen wereld en compleet zijn eigen gang gaat zonder rekening te houden met een ander en andermans wensen, ideeën, verlangens en verwachtingen.
hij vertelt mij dat het komt omdat hij waarschijnlijk net als zijn zoon autistisch is, al had hij zich in de periode waarin dit speelde nog niet laten testen.
misschien een fabeltje, een leugen om niet eerlijk tegen mij te hoeven zijn.
maar waarom zou iemand daarover willen liegen?
Je schrijft: Compleet zijn eigen gang gaat zonder rekening te houden met een ander en andermans wensen, ideeën, verlangens en verwachtingen.
Dat is gewoonweg asociaal gedrag.
Klinkt meer als Narcist dan als Autist!
En ja, die liegen er stevig op los om zichzelf maar vrij te pleiten van elke verantwoordelijkheid voor hun eigen gedrag.
Autisten kunnen best moeite hebben met anderen snappen en zich inleven, maar zoals jij het omschrijft is er geen onkunde, maar onwil. Dat is toch heel wat anders.
Niet accepteren dus als excuus. Zeker niet zonder diagnose!