Geen tijd voor jou

Door SanneSchrijft gepubliceerd op Wednesday 22 January 23:09

 

Geen tijd voor jou

 

Al een poosje hou ik je aan het lijntje. Jij wil met mij daten, mij ontmoeten. Je bent nieuwsgierig naar mij, kan niet wachten.

Ik heb telkens een ander excuus om de langverwachte afspraak nog langer voor ons uit te schuiven. Dan is er dit, dan is er dat. Ach, mijn agenda is zó vol, ik ren van hot naar her en nergens is een gaatje vrij voor onze date.

Natuurlijk ben ik ook nieuwsgierig naar jou, natuurlijk wil ik jou ook graag ontmoeten. Maar nee, nu even te druk, geen tijd. Over een paar weekjes misschien ..

Wie hou ik nu eigenlijk voor de gek? Ben ik nou werkelijk echt zo druk?

Waarom is er dan wel een gaatje te vinden voor die ene vriendin? Waarom heb ik wel de tijd om een hele avond met die andere vriendin aan de telefoon te hangen? Waarom heb kan er dan wel tijd gemaakt worden om met een derde vriendin te gaan borrelen in een leuk café?

 

Misschien vind ik je niet belangrijk genoeg om tijd voor vrij te maken.

 

Waarschijnlijk vind ik het gewoon leuker met mijn vriendinnen rond te hangen dan met een onbekende man iets te gaan drinken.

Misschien ben ik wel bang voor wat er zou kúnnen gebeuren, iets waar ik bij vriendinnen niet bang voor hoef te zijn. En waarschijnlijk ben ik ook bang voor teleurstelling, of juist wel dat ik je misschien wél echt leuk vind.

Nog waarschijnlijker is dat ik bang ben voor de confrontatie met mezelf. Dat ik doodsbang ben met een man uit te gaan, dat ik nog banger ben dat je mij “het hof” zal willen maken, maar dat ik nog het aller bangste ben voor een zoveelste afwijzing: “niet leuk genoeg” of “alleen leuk in bed” ofzoiets.

 

Kies ik steeds voor de veilige weg, hou ik jou op afstand. Maar tegelijk ben ik niet eerlijk naar je, want ik doe nog steeds alsof ik net zo nieuwsgierig ben naar jou als hij naar mij.

Waarom doe ik dat dan? In de hoop dat ik het straks wel durf, een date met jou? Ben ik bang dat jij je interesse in mij verliest als ik eerlijk ben? Vind ik jouw aanhoudende interesse in mij wel erg vleiend en plezierig en hou ik je daarom aan het lijntje?

Jij hebt interesse in mij, jij stelde een date voor. Dat streelt mijn ego, dat is vleiend en dat doet een mens goed. Je bent vriendelijk, geduldig en niet opdringerig en dat is ook fijn. Je ziet er ook nog goed uit en woont niet ver van mij. Allemaal pluspunten.

Toch kom ik er niet toe om werkelijk een afspraakje te maken. Iets houdt me tegen, steeds weer.

Ik zal eens die stap moeten zetten, die drempel over moeten. Het liefdesverdriet achter me laten om verder te kunnen. Waarom is die drempel zo hoog? Waarom ontbreekt me die kracht om gewoon te gaan?

Maar als ik er gewoon nog niet aan toe ben, waarom zoek ik dan toch steeds contact? Waarom heb ik dan toch die behoefte een nieuwe liefde te vinden? Waarom zeg ik je dan niet gewoon dat ik er nog niet aan toe ben en laat ik je gaan? Waarom hou ik je dan toch vast en aan het lijntje?

 

Je bent niet belangrijk genoeg om tijd voor vrij te willen maken.

Tijd die ik voor anderen wel vrij maak. Dat zegt genoeg denk ik. Dat moet ik je zeggen, ik moet eerlijk zijn. Dat verdien je. Maar ik zal jouw aandacht missen. Jij, die wel tijd en aandacht voor mij heeft. Jij, die graag tijd voor mij vrij maakt.

Dat is waarom ik niet eerlijk ben tegen jou, ik voel me schuldig. Omdat jij wel doet wat ik niet doe.

En misschien durf ik straks wel die drempel over .. misschien heb ik straks wel tijd voor je .. misschien ..

Dan zou het toch zonde zijn als ik nu de handdoek ik de ring gooi, dan ben ik je straks kwijt .. dan heb ik straks wel tijd voor jou en ben jij er niet meer ..

Vis ik achter het net, ben ik te laat!

Dat is waarom ik vlucht ik excuses als “ik ben zo druk, andere keer okee?” zonder dat ik hardop durf te zeggen dat ik eigenlijk tijd genoeg heb, maar het gewoon nog niet aandurf, iets nieuws te beginnen, iets achter me te laten.

 

“Ik heb geen tijd, ik ben te druk” betekent eigenlijk: ”ik heb geen tijd voor jou”.

 

Zegt niets over de werkelijke agenda, maar meer over zin hebben om iemand te ontmoeten.

En in dit geval, het lef hebben me kwetsbaar en open op te stellen. Ik heb niet het lef om eerlijk tegen je te zijn. Ik ben bang om teleurgesteld te worden, afgewezen te worden of juist weer helemaal verliefd te worden. Ik ben gewoon bang.

En tegelijkertijd ben ik bang om jou kwijt te raken en spijt te krijgen voor wat ik niet heb durven doen. Want jij bent werkelijk echt in mij geïnteresseerd en ik vind jou ook leuk.

 

Waarom durf ik het nou gewoon niet?

Wat ben ik toch een lafaard. Liever thuis zitten te verlangen naar iets, dan werkelijk ondernemen en er iets leuks van maken. Het kan namelijk gewoon ook heel erg leuk worden met jou!

Weet je wat, ik stuur je nog even een klein smsje: “slaap lekker, droom zacht. Xxx”

 

Misschien heb ik toch nog een gaatje vrij in mn agenda .. morgen even kijken ..

© SanneSchrijft 2012

 

 

Reacties (5) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Houd niemand aan het (je) lijntje. Want wat jij niet wilt dat jou geschiedt, doe dat ook een ander niet.
En ik weet zeker, als je de ware vindt, dan heb je echt tijd te kort.
Nee juist niet Ben ..
als je de ware vind dan heb je juist Tijd Genoeg voor die persoon, dan maak je tijd want dan wil je niks liever dan bij deze persoon zijn, zoveel als mogelijk. Dan zie je dus ineens wél al die kleine gaatjes in je agenda, want dat zijn mogelijkheden om tijd met hem door te brengen ..
Gelukkig zie je dat zo en je hebt helemaal gelijk. Ik heb het 3x meegemaakt en het blijft heftig.
En de tijd houdt geen pauze(hahaa)
Take a risk, take a chance.. Een date kan niet veel kwaad. Als je altijd maar bang bent zul je nooit die angst kwijt raken. Geniet, heb plezier en zoek niet teveel achter de date.
Het aloude dilemma van een idee willen vasthouden dat hij je aardig vindt; dan het idee doorbreken dat het anders is. Weg droom en weg de mooie gedachten.
Je kan het niet eerder echt weten dan dat je een dergelijke date wel gaat doen. Liever een illusie armer dan een gemiste kans weer aan je leven toegevoegd?
Toch nog een gaatje zoeken?
Mooi dilemma beschreven!