Oud zeer doet nog steeds pijn

Door SanneSchrijft gepubliceerd op Thursday 30 May 19:36

 

Oud zeer: Pesten

 

al doe ik nog zo mn best, ik kan niet op tegen de rest...
 

Pesten op school

Jarenlange pesterijen, treiteren en gedomineerd en gekleineerd worden door allerlei verschillende mensen hakt er diep in. En hoe hard je ook je best doet, en vrienden en familie keer op keer zeggen dat je wél deugt, die innerlijke pijn verdwijnt nooit helemaal.
Pesten is iets heel ergs, dat weten we allemaal. Maar alleen de gepesten weten hóe erg het je hele verdere leven en eigenwaarde beinvloedt. Je komt er nooit los van.

"Je bent een lelijke dikke olifant"

"Dat snap jij toch niet"

"Dat kan jij toch niet"

.. zijn er zomaar drie die ik vaak gehoord heb. Dus uiterlijk, intelligentie én kunnen zijn behoorlijk geïntimideerd door anderen. Dan blijft er niet veel van je eigenwaarde over kan ik je zeggen.

 

http://plzcdn.com/ZillaIMG/3d206ca8a1b4e5bc74d661cf55254a64.jpg


de pester

Als ik nu terugkijk was de grootste pester op de mavo een klein onderkruipsel die op zn 15e al kalend was en waarschijnlijk dus zijn eigen onzekerheden botvierde op het tutje van de klas dat te verlegen was om hem tegen te spreken.
Ik herken dat in de pesters op de school van zoon, stuk voor stuk jongens die zélf ook een probleem hebben. Op de basisschool ben ik een paar keer in elkaar geslagen door een klasgenootje, waarvan ik nu begrijp dat hij het thuis moeilijk had en zelfs in een pleeggezin heeft gewoond.
Nu zie ik dat zij zelf een probleem hadden, toen hoorde ik alleen hun woorden en voelde de pijn die ze me deden.
 

Pijn

Deze wetenschap haalt echter de pijn niet weg. De pesterijen hebben zo'n diepe wond in mn ziel gemaakt, dat ook ik (ik, die zo positief en blij de wereld in kijk) daar nog steeds last van heb.
Al ben ik de laatste tien jaar wel erg gegroeid en heb ik mijn eigenwaarde opgevijzeld, ik ben er nog steeds niet vrij van. Dat blijkt keer op keer, als ik merk hoe makkelijk en hoe erg ik van slag ben als iemand (onbedoeld) een opmerking maakt over mijn kunnen, snappen of uiterlijk.

 


Ik doe ontzettend mijn best om die stemmetjes die mijn onzekerheid en twijfels aanwakkeren, niet meer toe te laten. Maar dat lukt de ene dag wel, en de andere dag niet. Ik weet dat ze onzin praten, allemaal. Maar in mij zit nog steeds dat onzekere verlegen meisje dat erg gevoelig is voor wat anderen van mij vinden en hunkert naar wat positieve bevestiging.
 

pesten in de relatiesfeer

Na de mavo vond ik mn maatje-for-life, de eerste die mij volledig en helemaal accepteerde, waardeerde en respecteerde om wie ik bén. En vond ik mn dinnetje-for-life, die net als ik was en nog steeds is. In haar herken ik mezelf, in hem zie ik ware vriendschap en liefde.

Helaas kreeg ik in dezelfde periode verkering met een jongen die erg domineerde en manipuleerde en mij volledig onder de duim had. Deze twee en een half jaar zijn heel erg slecht voor mij geweest, en hebben mij nog heftiger te pakken gehad dan die vier jaar mavo ervoor. Omdat ik van hem hield waren zijn woorden en was zijn mening over mij nog veel belangrijker dan wat de pesters op school zeiden en vonden.


Mijn nu-ex heeft jaren in mij moeten investeren om die schade weer te herstellen. Maar wat ik toen niet doorhad, zie ik nu helder: mijn nu-ex deed onder de mantel der liefde precies hetzelfde. Hij domineerde en manipuleerde en kleineerde net zo erg als die ander, alleen veel geraffineerder.

"Blijf jij maar zitten, dat doe ik wel, dat gaat sneller" (lees: dat kan jij niet).

"Ik regel dat wel met die verzekeringsagent, ga jij maar lekker sporten" (lees: dat snap jij toch niet)

Jaren heb ik me dat laten aanleunen, want ik dacht dat hij uit liefde de dingen voor me deed.

 

hervonden eigenwaarde

Toen ik na jaren weer wat eigenwaarde terugvond, en de dingen weer zelf durfde aan te pakken, reageerde nu-ex niet trots maar verbolgen, omdat hij zijn macht over mij kwijtraakte. Zie ik nu, weet ik nu. En begon hij op andere manieren zijn macht te ge(mis)bruiken. Ik zie nu dat mijn keel dichtknijpen zijn allerlaatste wanhopige poging was om de macht over mij te kunnen houden. Alleen lukte dat toen niet meer, ik was de onzekerheid voorbij en voelde alleen maar woede en afgunst.

Nu ruim drie jaar zonder hem heb ik enorme grote sprongen voorwaarts gemaakt. Nooit gedacht dat een scheiding zó goed voor mij zou zijn, maar uit de grond van mn hart kan ik zeggen dat (op het krijgen van  de kids na natuurlijk) het het beste is wat mij ooit is overkomen!
Ik ontdek uit eigen ervaring dat ik dingen wel snap en zelf kan, en mijn uiterlijk mij er niet van weerhoudt toch vriendjes en vriendinnetjes in overvloed te hebben (omdat zij mij zien en waarderen om wie ik bén en niet beoordelen op hoe ik eruit zie). Ik ben gelukkiger met mezelf dan ik ooit geweest ben.

 

het duiveltje

Maar toch, maar toch. De duiveltjes zijn niet weg, ze slapen slechts. Worden soms wakker als iemand iets zegt of doet, wat lijkt op wat vroeger zo vaak gezegd of gedaan is.

En dan roepen, schreeuwen ze in mijn oor:

"zie je wel, je deugt niet, je kan het niet en je snapt het niet en je bent ook nog dik en lelijk" 

Waar mijn verstand zó goed weet dat het allemaal flauwekul is, is mijn verlegen onzekere kant zó gevoelig voor dit soort dingen dat ik direct van slag ben. En dan hebben al die eikels uit mijn verleden mij zomaar wéér op de kast, wat een macht!

 

analiseer en relativeer

Toch helpt de analise van de dingen die gebeurd zijn mij te relativeren en weer door te gaan. Want de recentelijke ervaringen dat ik het wel kan en snap en ondanks mijn uiterlijk wel leuk en lief gevonden word, helpen mij om weer sneller de balans terug te vinden en over mijn eigen angsten en twijfels heen te stappen.

Ooit gaan die duivelse stemmen echt weg en ben ik bevrijd van al die ellende en kan het oude zeer genezen.

 

http://plzcdn.com/ZillaIMG/6135d90526b458c9052efd8b2ed2a575.jpg


 meer over dit onderwerp:

http://plazilla.com/fighting-the-demons  en  http://plazilla.com/1-fighting-the-demons-2

© SanneSchrijft 2010

 

Reacties (6) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
ja en elke keer dat je eraan denkt, blaas je het meer op. Lekker niet meer aan denken, anders geef je het voeding
Ik herken "de slapende duiveltjes". Helaas mag ik maar 1 duim geven.
Goed geschreven. Al een EMDR geprobeerd?
Dat lost wel eens eens dingen op die met praten niet weg blijken te gaan...
Mooi, openhartig, herkenning en een mooie schouderklop voor allen die herkenning voelen.
Artikel die wat duimen extra verdient.
Groetjes
Love yourself, mooi, oprecht verhaal, sterkte
Heftig joh! En dan te bedenken dat nu-ex waarschijnlijk ook heel onzeker was en daarom niet jou je vrijheid kon gunnen, maar je onder de duim wilde houden.... Of denk je dat het een andere reden had?
dikke duim voor dit eerlijke artikel