In de ban van de psyche

Door SanneSchrijft gepubliceerd op Wednesday 22 January 23:13

december 2010

 

Al dik een half jaar thuis inmiddels, en ik heb het drukker dan ooit. Gelukkig maar, want anders zou ik echt doordraaien. Mijn hoofd heeft echter te veel vrije tijd. Mijn psyche heeft het druk, heel erg druk.

 

http://plzcdn.com/ZillaIMG/9c0897d3a69ed42f61698a92eb6ffa91.jpg


Ik merk dat een half jaar thuis zitten lichamelijk wel ontspant, maar geestelijk juist voor heel veel oproer zorgt. Zoals ik al vaker gezegd heb, geloof ik niet in toeval. Deze periode van thuiszitten en geconfronteerd worden met mijn eigen demonen is geen toeval.

Toch merk ik dat ik vastloop. Ook al blog ik nog zoveel van me af, het word niet rustiger in mijn hoofd. Ik moet praten, heb ik gemerkt. Ik wilde mijn hart uitstorten bij mijn lief. Juist bij hem, omdat hij mij zo lief is, en in de hoop dat hij dan begrijpt wie ik ben. Maar vorige week woensdag heeft mij doen inzien dat uitgerekend hij níet de persoon kan zijn waarbij ik mijn psyche-therapie moet houden. Omdat hij nog zoveel met zijn eigen gevecht bezig is en er daarom niet altijd voor mij kan zijn.
Dus heb ik de hulp van een gewone psycholoog ingeroepen. Daar ga ik volgende week heen voor mijn eerste gesprek.

 

Doodeng, want wat moet ik vertellen? Waar moet ik beginnen? Chronologisch, of juist met de recente gebeurtenissen beginnen? Waar wil ik zelf het liefste mee aan de slag, wat is het belangrijkste knelpunt? Ik heb geen idee, en tegelijk voel ik de blokkade om te praten weer opkomen. Alleen al de gedachte eraan maakt me emotioneel en angstig.

 

http://plzcdn.com/ZillaIMG/b140361db47a80d10be1bd183d6111d1.jpg


Toch is er geen weg terug meer. Ik wil door, ik moet door. De emotioneel slopende situatie met Nikki maakt dat ik nú aan mezelf moet werken. Ik merk steeds weer dat ik tekort schiet als zij mijn hulp nodig heeft, ik raak emotioneel uit balans en ga schreeuwen en tieren of juist huilen. En da's niet goed.

Inmiddels is ook dochter ingeschreven bij de jeugdpsycholoog en wachten we nu op een oproep voor een intake gesprek. Het probleem is echter dat in de dagelijkse praktijk toch zij en ik zélf aan de slag moeten met haar angsten en demonen. En dat is zwaar. Het is allang geen faalangst meer die zich beperkt tot school. Het is overgeslagen naar het privéleven, met verlatingsangst naar mij en dr vader, naar sociale angsten in de omgang met anderen, naar belemmering in haar plezier in de dagelijkse dingen.
Toch valt het voor de buitenwereld niet echt op. Ze functioneert gewoon. Net zoals ik gewoon doorga met ademhalen. Maar als er thuis conflicten ontstaan omdat zij vastzit in een angst en ik wanhopig word en zelf energie en kracht tekort kom, is het echt niet leuk meer.
Er zijn momenten dat ik onredelijk boos word op haar of zoon, terwijl ik eigenlijk boos word op mezelf omdat ik voel dat ik tekort schiet. Of omdat ik een sterk verlangen heb weg te rennen van deze situatie, te vluchten. Of omdat ik teveel van mijn eigen angsten en demonen in dochter zie verschijnen. 
Docher heeft hulp nodig, maar misschien ik nog wel meer. Want ik moet niet alleen haar demonen helpen bevechten, maar ik word ook steeds met mn eigen demonen geconfronteerd.

Maar niet alleen dochters problemen zijn confronterend. Ook de relatie met mn lief is confronterend. Zijn wel/niet gevecht slingert mij emotioneel nogal heen en weer. Ik moet mezelf wapenen tegen zijn onbalans, maar wil de relatie niet verbreken. Da's lastig dan een evenwichtig standpunt in te nemen. Bovendien krijgen mijn demonen soms de kans om te roepen, en ga ik zelf weer overal aan twijfelen. Gelukkig zie ik steeds sneller wat echt is en wat "spoken" zijn, juist ook omdat ik daar dagelijks met dochter mee bezig ben.

En dan zijn er nog de vele dingen, gebeurtenissen en ervaringen, uit het verleden die boven komen drijven. Die confronterend en emotioneel zijn, maar die ik niet meer uit mijn gedachten kan bannen.
Het gemis van mijn moeder, de lijdensweg en de dood van mijn vader bijvoorbeeld. Het totaal onverwachte inzicht dat ik mijn lief dus nooit aan hen voor zal kunnen stellen, zoals ik kennis heb kunnen maken met zijn ouders en zus. Da's heftig te realiseren, en heb ik ook nog nooit zo gevoeld.
Maar ook hele andere zaken komen terug. De onmacht, wanhoop en strijd die ik had in de relatie die ik had met die aspirant-advocaat. Die zoveel psychische schade heeft aangericht, dat daarvan nog steeds een berg demonen van over zijn.
Het inzicht dat het pesten op school zoveel schade heeft veroorzaakt, maar ook het inzicht dat ik eigenlijk als kind niet assertief en weerbaar genoeg ben opgevoed, waardoor ik me ook zo makkelijk liet beinvloeden en manipuleren.

Oh, er is zoveel om over na te denken, en zoveel om over te praten en zoveel om nog te verwerken en een plek te geven en los te laten. waar moet ik beginnen?
Natuurlijk bén ik al begonnen. Vanaf het moment dat ik écht ben gaan bloggen ben ik dingen gaan analiseren en erover gaan nadenken. Maar ik merk nu dat het niet meer genoeg is, ik heb feedback nodig, advies, een klankbord, tegenspraak.
Mijn lief is daar goed in, hij zegt geen ja en amen, maar gaat dieper door op de zaken, ook als ze pijnlijk worden. Hij is goed voor mij. Net zoals spirituele vriendin met dr hart op de tong en haar verrassende manier van zien en voelen en beleven. Zij zijn samen momenteel een grote bron van inspiratie, inzicht en steun voor me, ieder op een totaal andere manier.

 

http://plzcdn.com/ZillaIMG/6f24f14663e69d66d21e5562a420fef1.jpg


Daarnaast, net als zoveel mensen in psychische nood, zoek ik mijn heil bij spiritualiteit. De Jehova's van de zomer hebben mij aan het denken gezet, van mn lief een boek gekregen met inzichten over God en Geloof, mijn spirituele vriendin met haar zweverige overtuigingen, mijn eigen sterke spiritualiteit die ik altijd verstopt heb omdat ik het eng vind.
Ook daarin ben ik dus zoekende, vraag hulp en inzichten door kaarten te leggen of de Tarot te raadplegen. Tegelijk ben ik bang dat ik van " 't padje" afglij als ik me er teveel in laat meevoeren, en weet nog niet zeker of dit een spook is die me waarschuwt of mijn intuïtie.

En dan mijn gepuzzel of en hoe ik in Godsnaam de toekomst inmoet. Met solliciteren, studeren of freelancen, waar wil ik heen, wat wil ik doen? Momenteel wil ik helemaal nog ff niks, moet er eerst rust in mijn hoofd komen en er verwerkt worden wat ik allemaal heb meegemaakt. Geen idee of ze daar bij het UWV rekening mee houden, waarschijnlijk niet. Maar ik heb ze wel verteld dat als ik nú weer fulltime aan de bak moet, ik waarschijnlijk met een half jaar weer thuiszit met iets als een burnout ofzo.

 

Pfff... veels te veel tegelijk allemaal. Op sommige dagen ben ik heel daadkrachtig en ga ik hard aan de slag, daags erna zit ik de hele dag versuft voor me uit te staren, gevangen in mijn eigen gedachten. Soms wil ik vechten tegen de demonen, soms wil ik hard vegvluchten voor mijn verantwoordelijkheden. Soms zit ik op een wolk van geluk, dan weer in een diep gat van verdriet of wanhoop. Soms wil ik alles veranderen, soms wil ik dat alles bij het oude blijft.

 

http://plzcdn.com/ZillaIMG/23b27a44eeca481a5142674496560eef.jpg


Hoofdpijn, diarree, slapeloosheid, vermoeidheid, lusteloos en rusteloos tegelijk, slecht eten... nee, dit kan zo niet doorgaan. Ik moet aan de slag.

 

© SanneSchrijft 2010

 

Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.