Werkeloos .. en dan?

Door SanneSchrijft gepubliceerd op Wednesday 22 January 23:15

27 mei 2010: Sinds vanmiddag 12 uur ben ik klaar met werken. Een nieuwe fase. Na 17 jaar partime werk, en sinds de scheiding 3 jaar lang mezelf overdekop gewerkt te hebben in allerlei banen varierend tussen de 20 en 36 u/w. kom ik nu fulltime thuis te zitten... hoe nu verder?

1 juni 2012: Twee jaar werkeloos thuis .. en geen zicht op verandering...

2010:

Zo, dat boek kan ook weer dicht, niks erg.
Wat is er erger dan steeds maar met tegenzin naar je werk gaan, enkel omdat het geld moet binnenkomen? Op de lange termijn werkt t niet, je wordt er ziek van.


Gisteravond met vriendin 1 daarover gesproken, die baalt zo van dr werk. Ze solliciteert zich suf maar heeft nog niks anders gevonden en dus blijft ze maar. Wantja, drie kindermonden moeten worden gevoed. Niet voor niks is zij van de winter, vlak na mij, ingestort en heeft zelfs op een crisisopvang gezeten. Niet voor niks kan zij nog steeds niet weer hele dagen werken, loopt ze bij een therapeut en is ze constant bek- en bekaf...
Daarnet zo'n zelfde verhaal gehoord van een vriendin 2. Zit er helemaal doorheen, al tijden, maar heeft gewoon geen mogelijkheid om bij te tanken. Klotebaan na klotebaan, steeds weer solliciteren en onzekerheid, steeds weer gedoe met geld en dus pak je telkens weer die klotebaantjes: er moet brood op de plank! Nu wreekt het lichaam zich en heeft ze verschijnselen van een hartaanval!

 

Ik maak me ook zorgen.

Want wat gaat de toekomst mij brengen? De ww is geen vetpot. Sollicitatieplicht zorgt dat je ook op minder geschikte banen moet reageren. En om na een half jaar verlenging van de ww te garanderen zul je toch een of ander baantje moeten aannemen, waardoor je weer rechten opbouwt... zo vertelt de werkcoach me vanmiddag. Maar alles wat je werkt (een zaterdagje in de groentewinkel of een parttime schoonmaakbaantje ofzo) wordt direct gekort op je ww-uitkering en dus sta je voor compleet noppes je in het zweet te werken.
Omscholing financieert het UWV niet, pas als je langdurig werkeloos bent en dan alleen studies waarop ze een "baangarantie" kunnen geven (en dat zijn er niet zoveel in deze tijd..).

Die zorgen, twijfels en angsten probeer ik buiten de deur te houden. Voorlopig heb ik de eerste maanden nog een financieel buffertje, en hoop daarna zo goed te kunnen budgeteren dat ik het aankan, die lage ww. Maar helemaal gerust ben ik er niet op. Maargoed, we zijn hoe dan ook beland in een nieuwe fase in mijn leven: voor het eerst echt werkeloos zonder uitzicht op een baan op korte termijn.

Maar ook een kruispunt; welke kant wil ik op, welke kant kán ik op en waar wil ik eigenlijk zijn?
Twijfels over de te kiezen opleiding; ga ik doen wat ik leuk vind of ga ik doen waar ik werk in kan vinden?
En hoe vind ik een balans tussen mijn verantwoordelijkheden naar mijn kinderen en mijn zo gewenste zelfontplooiïng?
Kortom; de komende weken zal ik hard nodig hebben om serieus te gaan nadenken. Over de toekomst. Welke toekomst? Heb ik iets te kiezen dan? Wordt mijn toekomst niet gewoon door anderen bepaald of heb ik zélf nog iets te zeggen?

Vragen, vragen, vragen.

En ik heb gewoon geen idee waar ik antwoorden kan vinden. Dit pad is door mij nooit eerder bewandeld en ik heb werkelijk geen idee wat ik tegen kan komen. Het liefste denk ik er gewoon niet over na, maar ik zal wel moeten. Het gaat namelijk niet alleen om mijzelf, maar ik heb ook 2 kinderen die meegaan in mijn beslissingen. Een grote verantwoordelijkheid, een grote druk ook. Dat maakt het niet makkelijker. Voor hen ook wil je op zeker spelen, geen grote risico's nemen. Maar juist door hen blijf je daardoor ook in een bepaald stramien hangen, waardoor je niet radicaal de ándere kant op kan of durft.

Eerst maar even een paar weken (zomervakantie met de kids) de ogen sluiten voor de werkelijkheid en gewoon even genieten van en met de kinderen. Verjaardagen, schoolkamp, ponykamp, timmerdorp en nog zóveel andere leuke afleiding... En daarna zien we wel weer verder, en gaan we solliciteren.

 

 

2012

Het eerste jaar heb ik me suf gesolliciteerd, maar kreeg geen enkele keer de kans om mijzelf tijdens een gesprek voor te stellen. Kansloos. In die tijd knakte er ook emotioneel iets in me, al het oud zeer wat ik zo zorgvuldig had weggestopt kwam met golven naar boven. En ik werd verliefd op een man die nog maar net gescheiden was en bij mij troost zocht.

 

mislukt

Na een jaar thuis mocht het UWV mij een reintegratie-opleiding aanbieden, wat ik met beide handen aangreep. Een versnelde opleiding PW3 (kinderopvang) startte in augustus 2011, met daarbij elke maand een theorie-examen, 3 dagen p/w stagelopen en praktijkopdrachten maken. De studie zou medio mei 2012 klaar zijn ..

Zou, want dat is niet gelukt. De studie bleek veel te zwaar in combinatie met een eenoudergezin, de stage werd voortijdig gestopt door een verstoorde werkrelatie, en de motivatie zakte steeds verder weg door de economische crisis en de aangekondigde bezuigingen in de kinderopvang. Uiteindelijk werd alle stress me teveel, en ben ik in de ziektewet beland.

 

overdekop

Inmiddels zit ik dus al twee jaar thuis. Ben twee keer aan een opleiding begonnen, maar niet afgemaakt. We hebben er een behoorlijke deuk van opgelopen, van de scheiding en twee verhuizingen in vier jaar. Zoonlief weet zich niet goed te gedragen binnen een groep, volgt al meerdere jaren therapie. Dochterlief creëerde een enorme faalangst bij de overgang naar de middelbare school, en heeft bijna een heel schooljaar geduurd. Beide kinderen hebben hechtingsproblemen, maken moeilijk vrienden, en hebben problemen met positie te vinden in de groep/klas.

En ikzelf heb me sinds de scheiding helemaal over de kop gewerkt, kwam met een beginnende burn-out thuis te zitten, had veel stress door scheiding en geldzorgen, werd steevast verliefd op een man met problemen en ben inmiddels voor de 4e keer bij een therapeut beland. De hele ww-periode is goed geweest voor mijzelf. Ik kreeg eindelijk de tijd om eens naar mezelf te luisteren en met mijn eigen emoties aan het werk te gaan.

 

burnout

Nu is de ww gestopt en volledig overgegaan in ziektewet. Ik ben onder behandeling bij een therapeut wegens depressie/burnout klachten. Ik moet vooral weer leuke dingen gaan doen, genieten van het leven en socialisen met vrienden en dorpsgenoten. Want ik voel me eenzaam en alleen. Twee keer verhuizen, steeds van werkplek wisselen, scheiden, een vriendenkring die halveert, moeizame relaties met mannen, maakt mij geen vrolijke stabiele meid die de toekomst aankan.

De therapeut doet haar best om mij van mn schuldgevoel af te praten. Ik hoor aan het werk te zijn en mijn kinderen zelf financieel te onderhouden, ik voel me schuldig dat ik al zo lang niks doe en mn hand ophou bij de overheid. Ik voel me schuldig omdat ik het blijkbaar niet aankan, al die stress en prestatiedruk. Ik voel me klein en mislukt, uitgekost door lief en maatschappij. Ik doe mijn best weer beter te worden, maar ook daar voel ik me schuldig: ik moet op advies van de dokter dus plezier gaan maken en leuke dingen gaan doen. Mensen ontmoeten, inburgeren en socializen, zondat ik me minder eenzaam ga voelen en een netwerk van hulptroepen kan opbouwen. Ik moet veel sporten en in de buitenlucht zijn, energie opdoen.  Maarjee .. de toekomst is zo donker en onduidelijk, het heden vol met onzekerheden en problemen, dat ik het verleden een fijne afleiding vind.

We wonen nu een jaar in de polder, en ik ken nog bijna niemand. Ik ben alleen maar aan het studeren geweest, en thuis zitten snotteren om mn verloren lief. Nu is het tijd om mn gezicht in het dorp te laten zien en nieuwe mensen te ontmoeten. Ik ben hulpouder op school geworden, bestuurslid voor de kinderweek in de zomervakantie, vrijwilliger voor een andere timmerdorpweek, heb een oppasadresje waar ik zo nu en dan op de kinderen pas, en sport 2/3 keer per week in de plaatselijke sportschool. Het heeft tijd nodig, inburgeren, maar de eerste stap is gezet.

 

toekomst?

Nu moet ik gaan bedenken wat ik met mn toekomst wil. Los van mogelijkheden en beperkingen: wat zou ik graag wíllen doen? Ik voel me als een kind van 12 aan wie gevraagd word: "wat wil je later worden als je groot bent?" .. ik moet je het antwoord schuldig blijven, ik heb geen idee ..

Ik zit nog erg vast aan het idee: pakken wat je pakken kan, en je niet moet kijken naar of iets wel leuk is, maar dat je al blij moet zijn dát er iets is. Zo heb ik alle vorige baantjes sinds de scheiding aangenomen; ik pakte wat ik kon pakken, keek niet echt of ik het wel leuk vond of paste bij mij en mijn gezinsleven of interesse. De economische crisis werkt zulke gedachten en besluiten in de hand. Maakt niet uit wat, als je maar werk hebt.

Maar feitelijk is dat waar ik ziek van geworden ben; ik moest continu aanpassen aan de maatschappij en de werkgever, zonder dat ik flexibel kon buigen en passen naar mijn thuissituatie. Het leverde meer stress dan voldoening op, en resulteerde uiteindelijk in een langdurig ziekzijn.

Niet voor niets is een terugkerende vraag nu: wat wíl ik, wat wil ik zelf doen, waar zou ik gelukkig van worden? Want dán is er een veel grotere kans dat ik het werkende leven ook weer aankan, als ik werk mag doen wat ik leuk vind om te doen. Dan krijg je energie van werken, ipv dat je leeggezogen wordt en 's avonds futloos op de bank belandt.

Alleen werkt de economie niet mee, ik kán niet zomaar doen wat ik leuk vind, want er is geen werk. Op de vacatures die er zijn, komen elke keer honderden reacties, en maak ik geen schijn van kans. Zal ik op de langere termijn toch genoegen moeten nemen met een minder leuke, zo niet hele stomme, baan.. als er al iets te vinden is ..

Misschien ga ik toch de thuisstudie secretaresse weer oppakken .. dan ben ik in ieder geval weer een beetje bezig ..

 

 

© SanneSchrijft 2012

 

Stap over naar Oxxio

Help deze website en onze schrijvers, stap over naar Oxxio als energieleverancier.

Reacties (4) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Veer sterkte, ik ben volgend jaar na 35 jaar postbode mijn baan kwijt, ben al enige tijd bezig om iets nieuws te vinden maar wie zit te wachten op een man van boven de 50 jaar, mijn hypotheek is gebaseerd op mijn huidige salaris, ik weet dat als mijn buffer op is dat ik mijn huis niet meer kan betalen, daar sta je dan met je gezin met 2 kids.
Héél herkenbaar. Duim voor je artikel.
Ja, het zijn inderdaad geen beste tijden. Sterkte en ik hoop dat je situatie snel verbeterd.
Niet makkelijk, maar je bent goed bezig met sporten en oppassen ende zorg voor je kindre en je huis. Als je er maar af en toe uitkomt. Echte vrienden kun je tellen op de vingers van1 hand. En Xead is een vriend. Een dag tegelijk.
Goed en eerlijk artikel
Duim
Tex.