Een hoofd vol piekers

Door SanneSchrijft gepubliceerd op Wednesday 22 January 23:17

 

Piekeren ..

 

 

maart 2012:

Vijf jaar gescheiden, alleenstaande ouder met twee puberkinderen, zelf 40+ en met een hart vol ludduvuddu om een verbroken relatie, werkeloos studerend maar ziek thuis ..

Genoeg piekermateriaal om nachten van wakker te liggen

Tijd om mijn hoofd te legen door het op te schrijven ..

 

http://plzcdn.com/ZillaIMG/23c26785cc603995d216c529b6ba4367.jpg

 

tijd om na te denken

Veel tijd gehad om na te denken de laatste tijd. Al 6 weken in de ziektewet met eerst een kaakontsteking, toen de griep en nu .. ik weet het niet, algehele malaise in mn hoofd. Niet alleen de hoofdpijn, duizeligheid en vermoeidheid zijn klachten. Ook op het psychische vlak speelt vanalles mee. En natuurlijk de drukte, zorg en intensieve begeleiding omtrent zoonlief en zijn therapie.

Toen ik afgelopen vrijdag weer eens bij de huisarts zat en mijn klachten opsomde, opperde ik dat het misschien gevolgen zouden kunnen zijn van mijn overgang? Anderhalf jaar geleden is door een bloedonderzoek vastgesteld dat ik al in de overgang zit, ik was toen 41. Inmiddels ben ik al bijna een jaar niet meer ongesteld geweest, op zich geen vervelende gebeurtenis. Maar ik heb inderdaad allerlei zgn. overgangskwaaltjes, en die zijn wel lastig en vervelend.

 

http://plzcdn.com/ZillaIMG/b12c3b3175385ba9e309a62c2e29d0b5.jpg

 

In de overgang?

Voor zover ik weet ben ik de eerste en nog de enige uit mijn vriendenkring die  hier al mee bezig is. Ik voel me daardoor wel eens op een eilandje zitten, terwijl de anderen nog lekker ronddobberen op zee ben ik al gestrand, zoiets. Met wie kan ik over deze rare en soms genante kwaaltjes van gedachte wisselen? Wie voorziet mij van goeie tips of adviezen?
Ach, je gaat er niet dood van en ik ben niet de enige die ermee rondloopt en zich bij allerlei zaken afvraagt : "hoort dit erbij? of niet?" of "hoe los ik dit op?" of "en nu?" .. maar t is nog best eenzaam op mn eilandje, en om zoiets nu met je schoonmoeder te bespreken?


Ik voel me bij vlagen neerslachtig, verdrietig, down. Ik herken verschijnselen uit mijn pubertijd, en link ze daarom aan de hormoonschommelingen in mijn lijf. Ik twijfel of ik medicijnen moet gebruiken om de gevoelens te onderdrukken of dat ik juist moet gaan praten met een psycholoog.
Ik probeer in mezelf te graven naar de achterliggende oorzaak van mn gevoelens. Komt het door de studiestress, door mn onbeantwoorde liefde, door eenzaamheid in een nieuw dorp, door de uitzichtloosheid in de toekomst, door het zware verantwoordelijkheidsgevoel dat ik het alleen moet doen, door de angst alleen over te blijven?

 

 

Ploeteren, vechten en overleven

Ik merk dat ik de balans aan het opmaken ben, zo 5 jaar na de scheiding. En dat is niet zo rooskleurig.

Toen ik 5 jaar geleden alleen kwam te staan zag ik een groot schrikbeeld  voor me: net als een paar alleenstaande vriendinnen alleen maar aan het ploeteren om je gezin draaiende te houden en het financieel rond te breien, maand na maand, jaar na jaar. Ik was doodsbang ook in dat gat terecht te komen. Vandaar dat ik misschien relatie na relatie aanging.
Maar nu, 5 jaar verder, zit ik toch in datzelfde schuitje als mn vriendinnen, die er trouwens ook nog steeds inzitten. Ploeteren, vechten en overleven. Steeds weer, zonder aanzienlijke kans op verbetering. Ik word er heel treurig van. Want hoe kom je úit zo'n situatie, kom je er uberhaupt nog uit voordat de kinderen op eigen benen staan?

http://plzcdn.com/ZillaIMG/2dead039503d11bf468e494133fdb73c.jpg

 

Werken tot je erbij neervalt ..

Van een baan moet je het niet hebben. Werk geeft financieel een klein beetje verlichting, maar brengt allerlei organisatorische problemen met zich mee. Alleenstaande ouder en werken is een moeizame combinatie, zeker als je maar een heel klein (of geen) vangnet hebt. Zieke kinderen, schoolvakanties, dokters- tandarts- specialisten- ziekenhuisbezoeken, het moet allemaal geregeld worden en het gaat allemaal ten koste van je werktijd ..

Eén van de dingen waar ik tegenop zie als ik weer in het werkproces ga meedraaien; het moet thuis weer als een geoliede machine draaien anders loopt het spaak. En het loopt thuis niet, er is telkens iets wat ertussen komt.

 

Delen

Een partner zou meer dan welkom zijn. Iemand om de zorg mee te delen, iemand om de praktische zaken mee te delen. Verantwoordelijkheid en taken delen verlicht een hoop. Ik realiseer me steeds beter hoe anders, hoeveel gemakkelijker, alles gaat als je samen een gezin runt. Zelfs als je allebei werkt is het gemakkelijker omdat je deelt; zorg, verantwoordelijkheid en taken.
Niet voor niets ben ik nog steeds, steeds weer, op zoek naar een nieuwe partner om samen mee te kunnen delen. Maar hoe gemakkelijk ik inwisselbaar bleek voor een jonger exemplaar, hoe moeilijk vervangbaar blijkt mijn ex.

 


Wat doe ik verkeerd?

Stel ik te hoge eisen? Ben ik te kritisch? Wil ik een ideaal dat niet bestaat?

Als iemand mij leuk vind ga ik lopen zeuren, omdat hij anders reageert dan ik zou willen. Als ik iemand leuk vind kom ik klem te zitten in mn eigen gevoelens en verlangens. Want ik wil graag een partner om mee samen te delen, maar ik ben doodbang voor hetzelfde huisje-boompje-beestje verhaal waarin ik zo gekwest ben. En maak ik zelf mijn eigen droom weer stuk.
Hoe doen anderen dat dan toch? Wat doe ik verkeerd? Waarom lukt het mij niet meer een leuke gezellige relatie op te bouwen met iemand?

Veertig+ en alleenstaand met kinderen .. ik kom niet meer aan de man. Ik merk het al op RP (waar ik natuurlijk toch weer op sta, hoe desperate kan je zijn?). De mannen die reageren zijn enkel uit op vulling voor hun bed, de mannen die interessant zijn vinden mij oninteressant. Moet ik dan genoegen nemen met zo'n "aanbod" .. iets is beter dan niets? Ik word al doodongelukkig bij het idee.

Stout zijn en spelletjes spelen is erg leuk en spannend, als je in de mood bent, als je goed in je vel zit. Je verlagen tot een seksspeeltje uit wanhoop niet alleen te willen zijn is het tegenovergestelde.
De tijd van spelen is voorbij, ik ben toe aan iets serieus, iets met toekomst en voor langere tijd. Maar met wie?

 

Te groot ego

Moet ik werkelijk mijn eigen leven "on hold" zetten tot de kinderen zelfstandig zijn? Moet ik werkelijk mijn hele leven in dienst stellen van het moederschap?

Er zijn er die dat vol overgave doen, en niets anders doen dan werken en zorgen voor hun kroost. Ik word doodongelukkig als ik eraan denk dat te moeten doen.

Misschien is mijn ego te groot, mijn eigen behoefte te groot om mij compleet over te geven voor enkel moederschap en werk. Maar ik wil echt iets meer dan dat. Ik heb dat nodig om me compleet te voelen. Ik ben niet alleen mama, ik ben ook Mieke. De mama in mij doet het wel goed, maar de Mieke in mij komt te kort, danig te kort. En dat maakt mij incompleet en ongelukkig. Verdrietig, eenzaam.

 

Meer dan alleen mama

De Mieke in mij heeft zich ook tijdens het huwelijk al zo lang weggecijferd in het belang van "gezin" en "de lieve vrede", misschien dat ik het daarom zo balangrijk vind dat die Mieke zelf ruimte en een plek heeft. Ik ben al veel te lang alleen moeder en huissloofje geweest, de Mieke in mij eist haar plekje op. Maar hoe moet dan dan? Hoe past alles in elkaar zonder dat het een het ander verdringt? Wie geeft die Mieke een beetje aandacht en liefde, geborgenheid en veiligheid?

De Mieke in mij maakt zich ook zorgen, veertig+, we worden er niet mooier op. De V van Verval, schrijft Heleen zo mooi. Nog nooit zo dik geweest als nu, nog nooit zo stram geweest als nu, rimpels, grijze haren .. nee, ik zie geen mooie meid meer in de spiegel. Wel een lieve, maar daarvoor moet je me toch eerst leren kennen. De eerste indruk, die telt. En die maakt steeds minder indruk naarmate je ouder wordt.

http://plzcdn.com/ZillaIMG/b12c3b3175385ba9e309a62c2e29d0b5.jpg


Natuurlijk kun je nog een hoop verbloemen. Haren verven, afvallen, sporten .. maar het wordt nooit meer zo mooi en strak en goed als het vroeger was. En dan nog, waarvoor, voor wie? Wie kan het wat schelen als ik 10 kilo lichter ben en mn haren wel of niet in de verf zet? Wie geeft me complimentjes, wie wordt er opgewonden van een slankere Mieke? Nobody, laat maar. Hoop moeite zonder resultaat.

 

Loslaten

Dat ik nog steeds hevig verbonden ben aan mn lief speelt natuurlijk ook mee. Loslaten, hoe doe je dat?

Met verstand weet ik het donders goed, maar mn hele lijf gaat in opstand daartegen. Daten met een ander, ik heb al een paar keer op het punt gestaan, maar ik kon het niet. Hem met rust laten evenmin, ik heb gewoon behoefte aan contact met hém. Hij is het die mij inspireert, hij is het die mij triggert, hij is het die mij in vuur en vlam laat staan. I don't want nobody else. Ook al is dit zo kansloos als wat, loslaten lukt gewoon nog niet. Ook al iets waar ik niet vrolijk van wordt. Het doet pijn, dat liefdesverdriet, maar op de een of andere manier kan ik er niet uitstappen, lukt het me niet om afstand te nemen.

 

http://plzcdn.com/ZillaIMG/a0656431f6d2367b3d4c1be0907a0334.jpg

 

Nieuwe toekomst?

Vorig jaar aan een studie begonnen, kinderopvang, Het bleek een hevige confrontatie met mezelf. Onverwerkt verdriet en de harde werkelijkheid dat het onomkeerbaar is. Nooit meer nog eentje van mij. Doet meer verdriet en meer pijn dan ik had kunnen vermoeden. Ik merk dat ik het afstoot, ik wil geen kleintjes vasthouden en flesjes geven. Ik wil ze niet ruiken en voelen.
Het maakt ook dat ik aan het twijfelen ben geslagen of ik wel in de kinderopvang wil gaan werken. Zie ik mezelf echt nog 20 jaar elke dag "olifantje in het bos" zingen? Ik ben hevig in mezelf teleurgesteld geraakt de afgelopen maanden. Waar is die übermoeder in mij gebleven?
Daarnaast is alle berichtgeving omtrent bezuinigingen niet echt hoopgevend voor een leuke baan straks na de studie. De kans is groot dat ik evengoed thuis zit zonder baan. De bijstand is waarschijnlijk mijn toekomst.

Kom ik ooit nog uit deze bak ellende? Hoe ben ik hierin verzeild geraakt? Komt dit ooit nog allemaal goed? Als ik het leven van mijn vriendinnen als voorland neem, zie ik weinig hoop. Zij zitten al langer in dit schuitje, maar hen lukt het ook niet. Nee, het leven gaat niet over rozen.

Gelukkig heb ik de kinderen, zijn we gezond en hebben we elkaar lief. En komt de lente eraan, de zon kleurt alles mooier. Maar gelukkig? Nee, verre van dat.

 

http://plzcdn.com/ZillaIMG/dd5e84bae137f604ed635dae1a811272.jpg


 

© SanneSchrijft 2012

Reacties (1) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Respect voor je openheid. Ik kan me goed inleven in je verhaal, door je eerlijkheid. Duim en fan!
En sterkte met het vinden van je plek, ik hoop dat je spoedig wat meer geluk mag voelen.