Wat wil ik worden als ik later groot ben? passie versus praktijk

Door SanneSchrijft gepubliceerd op Wednesday 22 January 22:40

 

Wat wil ik worden als ik later groot ben?

 

Mijn dochter zit in 3 Havo en gaat deze winter een profiel kiezen, een richting waarin ze verder gaat studeren. Mijn zoon zit in groep 8 en gaat kiezen welk soort voortgezet onderwijs hij wil gaan volgen.

Gevolg is dat “wat wil ik later worden” regelmatig onderwerp van gesprek is hier thuis. Want het is niet niks, en best moeilijk als je 14 of 11 bent

 

“Mama, wat wilde jij eigenlijk worden?”

Ik had geen idee, was daar ook niet mee bezig. Ik zat op de Mavo, en koos een zgn. “pretpakket” met de vakken die ik leuk vond. Was totaal niet bezig met wat ik er uiteindelijk mee zou kunnen doen in de praktijk, of wat ik wilde worden later.

Omdat ik leuk kon tekenen en dat graag deed, stuurde school me naar een grafische opleiding. Het werd de RTO (reproductie teken opleiding) in Haarlem. Ik leerde daar technisch tekenen, maar had geen benul wát ik tekende, had geen verstand en geen interesse in techniek. Wat ik er wél erg leuk vond en mijn volle interesse had wat het vak Lettertekenen. Verschillende lettertypes ontleden, nieuwe lettertypes ontwerpen en ontwikkelen. Letters, taal, dat vond ik leuk.

Nog een vak wat ik geweldig leuk vond, fotografie. Maar dan weer niet de technische kant, de belichting, diafragma’s enzo. Maar gewoon mooie plaatjes maken en spannend uitkaderen vond ik leuk. Het Reproductie Tekenen werd geen succes, maar omdat ik wel creatief was dachten ze dat ik op een mode opleiding wel op mijn plaats was.

Dus ging ik naar Amsterdam, naar de MDGO mode en kleding en dan richting presentatie. Een hele grappige keuze, want ik was alles behalve modieus, en al helemaal niet bezig met wat wel of niet “hip” was. De opleiding gaf mij de mogelijkheid om te etaleren, te organiseren, vorm te geven en te fotograferen. Erg leuk, alleen was het onderwerp “mode” niet zo erg aan mij besteed.

Na het behalen van mijn diploma kwam ik al snel te werk op de foto-afdeling van de HEMA. En vond ik mijn passie: de fotografie. Eigenlijk was het er al die tijd al, maar ik zag het zelf niet en de adviseurs al helemaal niet. Na een jaar negatief filmpjes ontwikkelen wilde ik meer.

Ik wilde naar de kunstacademie om fotografie te studeren. Maar al bij de toelatingsexamens voelde ik me geïntimideerd door de enorme extravagante kunstzinnige types die daar rond liepen. Ik vond ze geweldig, maar besefte dat ik daar helemaal niet tussen paste. Ik als bescheiden, verlegen en onzeker meisje voelde me daar klein, heel klein. Creatief ja, maar kunstzinnig?

Dus bleef ik hangen in het minilab, met veel plezier overigens. Ik ging thuis studeren, de basisopleiding fotografie aan de Fotovakschool van Apeldoorn en volgde diverse korte cursussen. Soms beunhaasde ik er een (bruids-) reportage bij, maar was vooral een enthousiaste amateurfotograaf.

 

Omscholen

Door de scheiding en de ondergang van de analoge fotografie moest ik een ander beroep kiezen. Ik koos heel praktisch voor een kantoorbaan, dit was gemakkelijk te combineren met een éénoudergezin en er was op dat moment veel vraag naar administratieve krachten. Ook hier had ik het naar mijn zin. Ik had binnen de administratie mijn eigen toko, kon de tijd vrij indelen, ontdekte dat ik archiveren, beheren, plannen en notuleren wel erg leuk vond.

Maargoed, de crisis kwam en ik was mijn baan en nieuwe carrière alweer kwijt.

 

Solliciteren en weer omscholen

Na een jaar zonder succes solliciteren mocht ik van het UWV een re-integratie opleiding gaan doen. Maar dan wel in een beroep waar werkgelegenheid in was, en dat zijn dan niet de creatieve maar praktische beroepen. Ik had de keuze tussen beveiliging, ouderenzorg, ICT of kinderopvang.

Ik koos voor de kinderopvang, omdat ik kinderen altijd erg leuk vond. Het bleek niet bij me te passen, ik werd erg geleefd door alle regels en wetten en kon niet vrij en intuïtief en individueel met de kinderen omgaan. Ik stopte de opleiding voortijdig omdat ik er alles behalve gelukkig van werd.

 

En nu weer de vraag: wat wil ik worden?

Samen met mijn kinderen zit ik nu te overdenken wat ik worden wil, welke opleiding bij me past en welke weg ik wil gaan bewandelen. “Wat wil ik worden?” is echter een vraag die ondergeschikt is aan de praktijk.

De vraag moet eigenlijk zijn: “waar kan ik mijn brood mee verdienen?”, in welke tak zijn er nog banen te vergeven en met welk beroep maak ik nog kans om aan een baan te komen? Het is geen kwestie van iets leuk vinden, het is een kwestie van kansberekening en praktisch denken. Wat ik wil is ondergeschikt in wat er mogelijk is. Belangrijk is dát er werk in te vinden is, niet dat je je passie kunt volgen.

Want wat heb je aan je passie als je er geen brood van kunt kopen? Ik moet wel drie monden kunnen voeden, ik heb wel de zorg over hèn en wil hèn niet tekort doen. Maar mezelf in bochten wringen waar ikzelf niet gelukkig ben blijkt ook niet te werken.

 

Moeilijk kiezen?

Het is moeilijk kiezen. Maar eigenlijk valt er niks te kiezen. Elke baan die op mijn pad komt moet ik grijpen. Of het nu administratief of kassamedewerker in een supermarkt is. Ik kan niet kiezen om mijn passie te volgen, want ik heb met de wetten en regels van het UWV te maken en ik wil mijn kinderen gewoon kunnen geven wat ze nodig hebben. Mijn wil is ondergeschikt, mijn passie onbelangrijk, geld is alles wat telt.

Wat een wrede wereld, maar zo simpel is het wel.

 

Wat wil ik, wat kan ik?

Wat ik wil, wat ik werkelijk zou willen, waar ik zelf gelukkig van zou worden.. dat is schrijven en dan illustreren met zelfgemaakte foto’s en daar dan geld mee verdienen. Op die manier kan ik doen wat ik het liefste wil, en ondertussen kan ik thuis gewoon de mama zijn, mijn ándere taak. Ik ben nodig thuis. Thuis werken zou de ideale combinatie zijn, en schrijven is wat ik tegenwoordig het liefste doe.

Maar wat kán ik? Ik kan schrijven, ik kan fotograferen, maar ik ben financieel niet in staat om freelance aan de slag te gaan. Die financiële onzekerheid kan ik niet handelen en combineren met de zorg voor mijn kinderen. In loondienst zou het mooiste zijn, maar dat past weer niet bij het vak wat ik het liefste zou uitoefenen. Dus moet ik toch weer op zoek naar alternatieven, er moet tenslotte gewoon brood op de plank komen.

 

Dromen zijn voor later

Dus zet ik mijn dromen en wensen weer terug in de koelkast. Ga ik op zoek naar werk, praktisch en zakelijk. Brood op de plank is prioriteit nummer 1.

Later als ik groot ben, later als de kinderen groot zijn .. dan word ik schrijver en fotograaf. Tot die tijd .. whatever, als t maar verdient ..

 

© SanneSchrijft 2012

pictures by © SanneFotografeert

lees verder: http://plazilla.com/beroepskeuzetest-passie-versus-praktijk-deel-2

Stap over naar Oxxio

Help deze website en onze schrijvers, stap over naar Oxxio als energieleverancier.

Reacties (7) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Als ik dat zo lees zou ik denken dat je indertijd bij een logo-ontwerp bedrijfje terecht gekomen moest zijn - creatieve letters ;-)
Vlak na mijn opleiding, echt 1 of 2 jaar later, werd alle ambacht en handwerk vervangen door computerwerk .. iets waar ik nèt geen les meer in gekregen had (de klas na mij wèl!) en ik dus meteen een verouderde opleiding had gedaan ..
logo was een schoolopdracht, idd heel erg leuk om te doen! handwerk ook, met passers en linealen enzo .. tegenwoordig tover dit in een handomdraai uit elke pc :)
hey een mede mk-er! Ik heb commercie geprobeerd. Was niets voor mij, had presentatie moeten zijn maar ik was te onzeker over mijn eigen creativiteit. Ik heb de opleiding niet afgemaakt wegens mijn gezondheid. Helse oorpijnen, vind het wel jammer trouwens.
Wie weet wordt het nog een gelukkig nieuwjaar.
En anders vanaf 01-01-2013
Veel suc6
Nee de mannenbladen lijkt me ook niks. Al wil ik best proefrijden in allerlei auto's... :)
Maar wilde zelf altijd graag bij de Yes werken. Leek me zo leuk!
Mmm redactrice bij een leuk blad.... Sanoma? Heeft die geen administratieve functie voor je? Begin met iets simpels en wie weet waar je uit komt... Leek mij heel leuk.
Zat lang met Sanoma Men in 1 pand... Kwamen er weer dure sportwagens voor de deur voor de Autoweek. Of andere leuke zaken.... Leek me altijd geweldig. Maar ja, was niet zo 'vrij' om er op af te stappen...
Bekende foto.... bekende camera... Hadden we niet dezelfde?
Maar wat wil ik worden? Ik weet het ook nog altijd niet. Wil eigenlijk nog altijd achter de camera staan bij de grote shows en programma's, maar dat kan ik met mijn gezondheid wel shaken.....
graag! Sanoma heb ik al eens aangeschreven, wie weet ooit? maar niet voor die dure sportwagens, dat interesseert me dus weer geen bal .. die boterham kunnen combineren met mijn passie, dat zou mooi zijn :)