Minilab medewerker, wat is dat ook alweer?

Door SanneSchrijft gepubliceerd op Wednesday 22 January 22:49

"Wat doe je voor werk?" of "wat heb je voor werk gedaan?" is een vraag die mij regelmatig gesteld wordt.

Het beroep wat ik 17 jaar heb uitgeoefend bestaat echter niet meer. De jongeren onder ons, die met internet en digitale technologie zijn opgegroeid, kunnen zich zelfs niet eens voorstellen wat ik die 17 jaar heb gedaan.

 

Wat is een minilab medewerker ook al weer? Een stukje geschiedenis.

2007:
Mijn beroep is op sterven na dood .. ik heb het pas in de gaten als ik na de verhuizing in mijn nieuwe woonomgeving een nieuwe baan zoek .. niks, noppes, nada.

 

http://plzcdn.com/ZillaIMG/feabe516e8e393cb34c75ac519c7d586.jpg


1991:
Mijn eerste baan na een lange schoolloopbaan was bij de HEMA. Ik werd aangenomen bij de 1-uur fotoservice. Het liep storm en we haalden enorme omzetten.
Het was de tijd dat digitale fotografie nog niet bestond. De tijd dat internet nog nauwelijks uitgevonden was. De tijd van analoge fotografie. Met fotorolletjes en negatieffilms.
De 1-uur fotoservice bestond nog maar net. Vóór die tijd bracht je een vol fotorolletje naar de fotowinkel en een week later haalde je de foto's weer op. Met de uitvinding van het minilab kon dit proces ineens binnen 1 uur plaatsvinden.. een doorbraak!

http://plzcdn.com/ZillaIMG/a6943646ba50282171c3a8ce819f6fb2_medium.jpg


De klant bracht het volgeschoten fotorolletje. In een negatief-ontwikkelmachine werd het negatieffilmje uit het hulsje gehaald en automatisch via diverse chemische baden en processen geleid. Na een minuut of 20 kwam het negatieffilmpje er kant en klaar én droog aan de andere kant weer uit.
Daarna ging het negatieffilmpje in de fotoprintmachine, waar elk negatief door een computer "gelezen" werd en als positief beeld (zoals de foto uiteindelijk ook zou worden) op een beeldschermpje getoond werd. Via een toetsenbord konden dan aanpassingen in kleur en densiteit worden aangegeven, waarna de foto op lichtgevoelig fotopapier belicht werd. Dat fotopapier werd vervolgens weer volautomatisch door de machine heen en via de verschillende ontwikkelchemicaliën geleid. Om er na ongeveer 10 minuten aan de andere kant gedroogd en wel weer uit te komen.
Elke gemaakte foto werd dan nog gecontroleerd op stof, kleur en densiteit, en zonodig nog eens overnieuw afgedrukt.
En na een uurtje kon de klant aan de balie zijn afgedrukte foto's weer afhalen.

 

http://plzcdn.com/ZillaIMG/ca703dcd1bf870e58027aed7a4fbfbd7.jpg


Ik wam bij de Hema terecht, en moest eerst twee weken in opleiding. Ik kreeg uitleg over de machine's, het onderhoud, de chemicaliën, wat te doen bij storingen, vastlopers, error-meldingen. Ik kreeg les in verkooptechnieken en klantenservice, zelfs met rollenspellen. Ik kreeg les over fotocamera's, belichting, diafragma's en sluitertijden, technische werking en lenzen. En een stukje basiskennis over het fotograferen zelf.
Na die twee weken kon ik de winkel in. In die periode stonden er op maandag als om 1 uur 's middags de winkel openging, rijen klanten voor de deur te wachten! Het was hard werken, en altijd met tijdsdruk, want het moest wel met een uurtje klaar, en nog kwalitatief goed zijn ook. De dagen vlogen voorbij, het was altijd druk.
Ik vond het geweldig leuk werk. Fotografie, gecombineerd met klantencontact en een beetje techniek.


Bij de HEMA werkte ik met machines van Gretag, groot en log en niet echt gebruiksvriendelijk. Chemie kwam uit flessen die je bij elkaar moest mengen in de grote bakken in de machine. Er spatte nogal eens wat uit, en kleren en handen werden vies.
Wekelijks werd op maandagochtend het onderhoud aan de machines gedaan. De ene keer werden de rekken schoongemaakt, de andere keer moest alle chemie vervangen worden, een derde keer werden alle schroefjes en moertjes nagekeken en vervangen. Twee machines, een hoop werk. En vies werk. Maar wel leuk.

http://plzcdn.com/ZillaIMG/12459f753460a96d4df7991f75afe2f1_medium.jpg


1993:
Ik kwam te werken bij een gezellig klein dorpswinkeltje, een familiebedrijf. Hij deed de inkoop, de boekhouding en de salarissen. Zij runde de toko op de werkvloer. Ik werkte er met nog 3 jonge collega's en een wat oudere dame. Op kantoor zat nog een meisje voor de administratie en zij was vliegende keep bij topdrukte.
Hier stonden machines van Konica die een stuk kleiner en handzamer waren dan de machines waar ik eerder mee gewerkt had. Ook hier werd de maandagochtend gebruikt voor het onderhoud en schoonmaak van de machines en het minilab. Eens in de zoveel tijd kwam er een monteur van Konica langs voor groot onderhoud, en bij storingen hadden we telefonisch contact.
Nog weer later kregen we machines, ook van Konica, waarbij de chemie in pillenvorm in de machine's gingen. Schoner voor ons, minder geknoei en viezigheid. Hoewel ook betrekkelijk, want bij een vastloper zat je toch met je arm tot je oksel in de chemiebaden om de vastgelopen papieren eruit te vissen.
Ik ging een basisopleiding fotografie volgen aan de fotovakschool, en kreeg een beetje de leiding over het minilab en de taakverdeling daar.

 

http://plzcdn.com/ZillaIMG/7d66d0391b86740f2d4c0d1d02b04a4f.jpg


We hadden een leuk team, en vaak de grootste lol. In een dorp ken je snel je vaste klanten en ook achter de balie was het erg leuk om de vele verhalen bij de vakantiefoto's geboortefoto's en huwelijksfoto's te horen.
We hadden in onze vast klantenkring ook een aantal fotografen van de regionale kranten. Een aantal bedrijven dat regelmatig foto's voor onderzoek liet afdrukken. En een heus fotopersbureau dat telkens allerlei BN-ers op de foto zette. Fanatieke hobbyisten, startende reclamefotografen.
Het was een goede tijd, er was veel werk, en het was bijna altijd hartstikke gezellig.

 

http://plzcdn.com/ZillaIMG/fad0f22c78b8e947e32139c0d9c2f3ff.jpg


2001:
Na een bedrijfsovername ben ik een andere baan gaan zoeken. Ik kwam in een ander dorp bij weer een familiebedrijf terecht. Dit keer had het bedrijf ook een echte fotostudio, deed professionele bruids- studio- en reclamefotografie. En een grote winkel waar klanten hun fotorolletjes konden laten afdrukken en camera's en accessoires konden kopen.
Dit keer werkte ik alleen in het minilab, en dus niet meer in de winkel als verkoopster. Afwisselend met 3 collega's en een fotoshop-retouche specialist. Ook hier werd ik al gauw degene die de rest aanstuurde en de leiding en verantwoording nam over het onderhouden en schoonmaken van de machines.

Die machines waren nu van Fuji Frontier. Weer wat moderner, gebruiksvriendelijker en schoner. Uit bezuiniging kwam er geen onderhoudsmonteur meer op gezette tijden, moesten we alles zoveel mogelijk zelf oplossen. Twee dikke boeken met allerlei error-meldingen waren onze hulp.

http://plzcdn.com/ZillaIMG/65ee8f726278cf8677d1c864a0b07257_medium.jpg


De drukste tijd was de zomer, de slapste maanden november en januari. Het verschil: zo'n 100 filmpjes per dag in augustus tegen zo'n 10 filmpjes in januari.
In de zomer maakten de machines, en wij, overuren. Geen tijd voor koffie- of lunchpauze, en soms na sluitingstijd doorwerken. De machine's raakten meer dan eens oververhit door het vele werk gelijk met de warmte buiten. Stonden we midden op een drukke dag ineens met een machine die niet meer verder kon.
In de winter doodden we de tijd te met wat extra schoonmaakwerk, fotolijstjes afstoffen en keukenkastjes uitsoppen. Je moet toch wat.

Bijzondere herinnering aan de huwelijksdag van Prins Willem Alexander en Prinses Maxima. Een grote tv in de winkel, alle collega's staan te kijken naar het huwelijksfeest op tv, geen klant in de winkel te bekennen. Maar vlak na het huwelijksfeest had ik het druk: een vaste klant was royaltyfotograaf, en de net gemaakte foto's moesten zo snel mogelijk, in meerdere aantallen en formaten, afgedrukt worden voor kranten en tijdschriften voor over de hele wereld.

Nog weer wat later kwamen de klanten met digitale memorykaarten in plaats van negatiefrolletjes. Ging de fotostudio met ZIP-bestanden werken, en werd het minilab steeds digitaler. De C41 machine (negatiefmachine) had steeds minder te doen.
In de rustige wintermaanden ging ik wat vaker achter de pc zitten om ook eens een retouche-opdracht te doen en leerde ik de grondbeginselen van Photoshop.

http://plzcdn.com/ZillaIMG/94edad78b0bb4876eafea1d8abfc63ac.jpg

Retouchefoto: foto Wiegers

We konden kerstkaarten met een persoonlijke foto maken, we kregen allerlei nieuwe software in de printmachine. Kalenders met eigen foto. Foto's met teksten die als verhuiskaart, geboortekaart, bedankkaart enz konden dienen. Digitaal aangevelerd kwamen er nog veel meer mogelijkheden.
Het minilab werd voller en voller met steeds meer computers met allerlei verschillende toepassingen.
De printmachine daaide nog steeds overuren, maar meer en meer kreeg hij opdrachten uit de computer ipv de negatieffilms.
De fotowinkel startte ook een digitale fotoservice. Thuis je bestelling doen en foto's uploaden, een dag later in de winkel ophalen.

 

http://plzcdn.com/ZillaIMG/06b21a7929b8f3d5ddc2f21976e2a8ad.jpg


2007:
Ik ga verhuizen en zeg mijn baan op. Vol vertrouwen ga ik in mijn nieuwe woonopgeving op zoek naar fotowinkels met een 1-uur service.
Maar dat valt tegen. Ze zijn er nog wel, die 1-uur service winkels, zeker in de toeristische gebieden. Maar waar eerst 5 man personeel nodig was voor de winkel, minilab, doka en verkoop, kan nu iemand in zn eentje de winkel runnen .. de computer en printer doen het werk!

2012:
Kodak stopt met het produceren van negatieffilms.
Mijn dochter vraagt me: "mam, wat is dat, een negatief?" en als ik haar uitleg wat 17 jaar lang mijn beroep is geweest, verzucht ze: "ingewikkeld hoor".

Mijn beroep bestaat niet meer. Al mijn kennis en ervaring is teniet gedaan met de komst van de digitale fotografie. Met de komst van allerlei slimme camera's met programmafuncties kan iedereen leuke plaatjes schieten. En wat er alsnog niet zo lekker uitziet, kun je thuis met allerlei bewerkings software nog weer upgraden tot een leuk plaatje.
Fotografie is kinderspel geworden, de computer heeft mijn vak overbodig gemaakt.

 

http://plzcdn.com/ZillaIMG/b8f8cec5ea9e8253d1bdbd31d7df62a6.jpg

© SanneSchrijft 2011

 

 

Stap over naar Oxxio

Help deze website en onze schrijvers, stap over naar Oxxio als energieleverancier.

Reacties (3) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Reuze interessant, en zo herkenbaar. Fotografen van nu weten niet eens meer wat het schwartzschild effect is. En een simpel stopbad is er ook niet meer.
Ach ja.... Waar blijft de tijd.... Wat was het een mooi beroep!
Jammer dat een baan die bij zo'n fascinerende proces hoort langzaam verdwijnt. Mooi artikel, +1 duim!