Back on track

Door SanneSchrijft gepubliceerd op Wednesday 22 January 22:50

Ik heb de stoute schoenen weer aangetrokken, het NHA gebeld en de studieboeken onder het stof vandaan gehaald .. ik ga weer studeren!!

 

http://plzcdn.com/ZillaIMG/a91d78c187e1c2817afd8ebb5597a7b2_medium.jpg

 

Nee, niet verder met de opleiding PW3, waarvoor ik alleen nog 4 maanden stage (plus opdrachten) moet doen om een diploma te behalen. De theorie heb ik al met succes behaald, en de helft van de stage-uren heb ik al achter de rug.
Maar 4 maanden stagelopen op 2 verschillende kinderdagverblijven gaven mij geen voldaan gevoel. Erger, ik voelde me er niet op mijn plaats. Hoe langer ik erover nadenk, hoe meer ik tot de conclusie kom dat kinderleidster niet is wat ik werkelijk wil.


Ik begon zo enthousiast aan de opleiding vorig jaar. In 9 maanden een opleiding doen van 3 jaar, en meteen een hoop werkervaring opdoen. Het leek ideaal, maar het pakte anders uit. Ik kon de werkdruk niet aan, en mijn eerste stage was geen succes. Voortijdig afgebroken.
De theorie ging nog wel, MBO is niet te moeilijk voor mij. Bovendien kon ik thuis studeren, zodat ik evengoed veel bij mijn eigen kinderen kon zijn.
Maargoed, een tweede stageplek gevonden, het leek alsof ik in de hemel beland was. Zó anders en zó betrokken, dat ik me schuldig voelde dat ik me er niet als een vis in het water voelde.
Schuldgevoel is juist hetgene waardoor ik zolang ben door blijven modderen. Ik voelde me niet op mijn plek, ik voelde me geen leidster, ik voelde me niet betrokken. Het lag niet aan hèn, maar aan mij, dat ook deze stage geen succes werd.

Ik kwam ziek thuis te zitten met allerlei vage klachten, waarna ik uiteindelijk diagnose "burnout" kreeg. De opleiding werd "on hold" gezet, de stage afgeblazen.
Nu weer een paar maanden verder, merk ik dat ik nog steeds met enorme tegenzin naar het vervolg van die opleiding kijk. Er is dus iets in mij, waardoor ik stagneer.

 

http://plzcdn.com/ZillaIMG/c07985fa259d3bb667868917810a22a4.jpg


En ineens wist ik waarom: ik ben er al eens geweest, op die plek, tussen de snottebellen en poepluiers, bij de fruithapjes en de belachelijke kinderliedjes.
Hoe blij was ik niet dat ik na 6 jaar de videobanden van de Teletubbies in de vuilnisbak kon kieperen? Hoe blij was ik niet dat we Kus uit de speakers hoorden ipv truttige nikszeggende ouderwetse kinderliedjes? Hoe blij was ik dat mijn kinderen konden zéggen wat er aan de hand was, ipv alleen maar te huilen zonder dat ik ze begreep?

Ik was het vergeten. Ik dacht altijd nog een keer een baby te willen, nog een kleintje in mijn handen te willen houden. Maar ik was vergeten hoe ánders die kleintjes in de omgang zijn.
Ik dacht een übermoeder te zijn, met een groot hart voor alle kinderen op deze wereld. Maar ik was vergeten dat ze handenbinders zijn, laat staan 12 tegelijk.

En er is nog iets. Kinderleidster zijn is iets heel anders dan moederen. Ik ben een knuffelmoeder, iemand die een kind op schoot neemt en meegaat in wat het kind vertelt. Iemand die meegaat met de fantasie van het kind, het spel van het kind meespeelt. Iemand die het plezier belangrijker vind dan de prestatie. Iemand die vind dat een boom ook best roze mag zijn en bloemen blauw.

Als kinderjuf ben je verantwoordelijk voor de hele groep dreumessen en peuters. Is er geen tijd om uitgebreid met een kind te knuffelen of 1 op 1 aandacht te geven. Moet je zelfs uitkijken hoe je knuffelt, want voor je het weet heb je een proces aan je broek hangen.
Is een knutselwerkje maken pedagogisch onderbouwd en moet het wel aan de realiteit voldoen. Is een spel altijd met een reden, altijd bedacht, altijd kort, altijd met een groep, altijd geen tijd.
Uitgebreid spelen en mee kunnen gaan in de fantasie van het kind kan niet, want je moet altijd nog ook op die 11 ándere kinderen letten, moeten er luiers verschoond, fruithapjes gemaakt, baby's naar bed, ouders te woord gestaan worden ..
Kortom, als kinderleidster ben je niet aan het moederen, maar hard aan het werk.

 

http://plzcdn.com/ZillaIMG/9c0897d3a69ed42f61698a92eb6ffa91.jpg


Ik was teleurgesteld in mezelf. Dat ik moest erkennen dat ik het helemaal niet zo leuk vond als dat ik vantevoren had gedacht. Dat ik niet die übermoeder ben die ik zelf dacht te zijn.
Maar wat gebeurde er? Ik werd oppasmoeder van twee meisjes (4 en 6) hier uit de buurt, en Oh, wat vond ik dat leuk!! Tijd genoeg om gewoon te spelen, niks geen haast. Tijd om mee te gaan in hun spel en hun fantasie. En ik kon gewoon een kind op schoot trekken zonder angst regels te overschrijden.
Godzijdank, ik heb het dus nog wel in me! Opluchting!!
Maar professioneel is dus niks voor mij, laat mij maar (oppas)moeder zijn, geen leidster.

http://plzcdn.com/ZillaIMG/73e2bd11b47e3fde68a28a4ba4352691_medium.jpg

 foto: copyright SanneFotografeert

 

Maargoed. Vóór dat hele PW3 verhaal, was ik al eens aan een thuisstudie begonnen. De basisopleiding secretaresse (MBO), wat meer in de lijn ligt van mijn laatste werkervaring en opleiding, administratief medewerker.
De studie heb ik na 2 maanden afgekapt omdat ik teveel in beslag genomen werd door de liefde, en het verwerken van mijn scheiding.

Vorige week heb ik de opleiding gebeld en gevraagd of ik 2 jaar na dato nog verder kon met de studie. En dat kon, zonder problemen, al moet de studie voor 2016 wel afgerond zijn ivm nieuwe regelgeving.
Dus ga ik nu weer verder waar ik 2 jaar geleden ben geeindigd, de secretaresse-opleiding.

http://plzcdn.com/ZillaIMG/60189e7342d27b0a6e91a04597149266.jpg


Geen idee of dat meer kans op een baan geeft, maarja, welke tak van werk heeft momenteel nu wel veel werkgelegenheid?
Ik ga nu in ieder geval wel mezelf verrijken met nieuwe dingen, en kan ik persoonlijk weer groeien naar een nieuwe baan die voor mij uitdagend en vernieuwend is.


Want luiers verschonen en snottebellen vegen, dat kan ik al.

© SanneSchrijft 2012

Stap over naar Oxxio

Help deze website en onze schrijvers, stap over naar Oxxio als energieleverancier.

Reacties (2) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Wat goed! Gewoon doen en zien hoe en wat! Je bent al zoveel verder met jezelf, dat je jezelf bijna niet meer kan vergelijken... :) Goed hoor! Ik ben trots op je!