Voltooid verleden tijd

Door SanneSchrijft gepubliceerd op Wednesday 22 January 22:05

 

 

Het heeft even geduurd, eigenlijk best wel lang. Liefdesverdriet. De acceptatie. Het loslaten.

 

Nu een jaar geleden zei ik je gedag. Ik wilde zo niet langer verder.

Je sleurde me steeds weer heen en weer in jouw achtbaan van wel of niet of toch wel of nee toch maar niet .. Ik wilde die achtbaan niet meer, ik werd er misselijk van.

Je had me gekwetst door je overweldigende afwezigheid op een voor mij zo’n heftig moment. Je had me zo in de steek gelaten. Ik had je zo nodig. En ik was boos, verdrietig, teleurgesteld.

 

Eigenlijk was het al een half jaar uit tussen ons, maar we waren beiden niet goed in het loslaten van elkaar. Trokken toch nog steeds naar elkaar toe. Blij als het goed voelde, in verwarring als het toch weer niet lukte. Dat half jaar was heftig. Er kwam in mij een ommekeer, wil ik zo wel door? Kan ik dit wel volhouden? Onze relatie haalde mij continu uit balans en bracht mij continu verwarring. Het vrat energie en ik werd er niet erg gelukkig van.

 

Toen werd het november en gebeurde er een heleboel tegelijk. Ik had je nodig. Je steun, je vertrouwen in mij. Je mening, je aanwezigheid. Ik wilde met je delen wat voor mij zo belangrijk was, wilde je deelgenoot maken van alles wat er gebeurde. Maar je was er niet. Niet als lief, niet als vriend, niet, helemaal niet. Dat deed pijn. Meer dan dat, ik voelde me verraden, in de steek gelaten, afgedankt op een moment dat ik het het minste aankon.

Je afwezigheid duurde weken. Mijn pijn werd groter en groter en ik werd boos. Dit had ik niet verdiend! Ik kwam tot een besluit; dit wilde ik niet meer!

Het gesprek was heftig. Maar draaide, nadat ik mijn boosheid geuit en kwijt was, weer naar vertrouwelijk fijn en openhartig. Veel te lang bleven we doorpraten, stelden het moment van afscheid uit. Niet goed, want je wist de weg naar mijn hart alweer te vinden.

We namen afscheid, huilend. We wisten allebei dat het nu definitief was. De enige die deze beslissing kon veranderen was jijzelf. Als je je hart maar durfde open te stellen. Maar dat durfde je niet, dus je ging om niet meer terug te komen.

 

En ik bleef huilend achter. Hoe kon ik jou laten gaan? Hoe kon ik jou vasthouden? Hoe kon ik ooit over deze liefde heenkomen? Jij, die zo bij me binnen was komen denderen twee jaar daarvoor?

Kerst kwam en ging, het nieuwe jaar kwam. Goede voornemens, in ieder geval zónder jou. Maar dat lukte niet, je zat elke minuut van de dag in mijn hoofd. Mijn hart huilde om jou, mijn lichaam verlangde naar jou.

Een smsje is zo verstuurd, een reactie kwam en mijn hart sprong juichend op! De lijntjes waren er nog..

Een spontaan kopje koffie samen deed mij echter beseffen dat jij veel te veel bij mij losmaakte om gewoon als vrienden koffie te kunnen drinken. Jouw aanwezigheid alleen al bracht allerlei reacties in mij naar boven waarop ik geen controle had. Ik was blij dat je weer ging.

Weer heel veel tranen gehuild. Besef dat dit wel heel diep zat en ik er niet zomaar overheen zou komen. Besef dat ik je niet meer moest contacten om mezelf te beschermen tegen mijn eigen gevoelens voor jou.

Ik deed mijn best. Hoeveel smsjes heb ik niet geschreven en daarna weer gewist zonder te versturen? Hoeveel brieven heb ik niet geschreven? Soms was ik zwak en verstuurde ik er wel één. Maar het werd minder en minder.

Er gebeurde heel veel in mijn leven. Ik miste onze gesprekken, jouw mening en ideeën over verschillende onderwerpen. Ik miste onze vriendschap. De weekenden zonder kinderen waren eenzaam. Twee jaar lang was jij daar elk kindvrij weekend. Nu was ik alleen. Confronterend.

Ik zat weer eens op een datingsite en er waren mannen genoeg die wilden daten. Niemand was leuk genoeg. Niemand kon tippen aan jou. Soms maakte ik een afspraak, om die later toch maar weer af te zeggen. Ik kon het nog niet. Misschien wilde ik het ook niet. Koesterde liever de herinneringen aan jou en mij. Ik was ook bang. Bang dat het tegen zou vallen, bang dat het mee zou vallen. Bang om een andere man toe te laten op de plek waar jij ook al zat.

Langzaam maar zeker begon ik te wennen aan leven zonder jou. Je was er nog steeds, maar meer naar de achtergrond. Ik verwachtte niks meer, ik wachtte nergens meer op. Ik wilde ook eigenlijk niks meer.

In mijn leven nam ik nog meer beslissingen die rust gaven in mijn hoofd. Realiseerde dat ik tijd voor mezelf nodig had. Ik nam nogmaals afscheid van je. In gedachten, en in een gedicht schreef ik het van me af.

Maar toen reageerde jij, volkomen uit het niets zocht je contact en zei me dat je graag nog eens wilde praten!

Mijn hoofd en hart maakten de grootste ruzie. Mijn hart sprong een gat in de lucht: zou je eindelijk je hart durven openstellen naar mij? Mijn hoofd waarschuwde: niet doen, het gaat nu éindelijk weer goed zonder jou, ga die achtbaan niet wéér in!

Hart en hoofd maakten een compromis door op jouw verzoek in te gaan, maar dan wel pas een maand later af te spreken. Zo kon ik “in control” komen, en had jij gelegenheid om na te denken of je wel écht wilde afspreken.

 

Zoals te verwachten; geen koffiedate. Die achtbaan ging op volle kracht verder waar hij een half jaar geleden was gestopt. Maar nu stapte ik niet meer in. Hoofd en hart waren het direct eens: niet nóg een keer!

Sindsdien ben ik aan het losweken van jou. En het gaat beter en beter. Natuurlijk, je zit nog steeds in mijn gedachten, je woont nog steeds in mijn hart. Maar ik wil je niet meer, en dat is een groot verschil.

Soms zijn er momenten waarop ik graag nog eens een gesprek met je zou willen voeren, zoals ik die alleen met jou heb gehad. Zo intens, zo diepgravend, zo heb ik ze met niemand ooit gehad. Dat is een waar gemis.

Soms zijn er momenten waarop ik verlang naar jouw armen en jouw lijf, en de ongelofelijke intense gevoelens van enorme verliefdheid die ik voor je voelde. Zo heb ik ze nooit eerder bij iemand ervaren.

Maar dit gemis afgezet tegen die rollercoaster van jou, ben ik gelukkiger zonder jou dan met jou. Het is jammer dat het niet heeft gewerkt. Het is jammer want het had zo mooi kunnen zijn. Maar wat niet is, is niet. En zelfs als het er wel is, moet je het wíllen.

 

Volgende week is het drie jaar geleden dat we voor het eerst zoenden. Een mooie herinnering die ik mn leven lang zal koesteren. Jij zal nooit uit mijn hart verdwijnen, en ik zal je mijn leven lang liefhebben.

Ik neem nu nogmaals afscheid van je. Je bent voltooid verleden tijd. Tijd voor een nieuw pad, een nieuw avontuur. Dag lief!

 

© SanneSchrijft 2012

Stap over naar Oxxio

Help deze website en onze schrijvers, stap over naar Oxxio als energieleverancier.

Reacties (11) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Mooi geschreven het raakt echt
Dank je, het kwam ook recht uit mn hart
Nu Ben je weer klaar voor vlinders in je buik.
En uit ervaring heb ik hierover geschreven:
http://plazilla.com/weer-nieuwe-buren-of-opnieuw-afscheid-nemen
Ik begrijp het wel.
Het moet slijten.....
O, zo, mooi dit.
Sluit het af en gooi de sleutel weg.
Was het maar zo makkelijk Theun, dan had ik dat allang gedaan ..
Oef... sterkte, loslaten kan soms alleen maar in delen tot het eindelijk klaar is. Mooi beschreven proces
Klopt .. stukje bij beetje en stapje voor stapje .. maar het lukt!
Wat kun je dit mooi verwoorden!
Dank je *bloos*