Love sucks!

Door SanneSchrijft gepubliceerd op Wednesday 22 January 22:06

Omdat liefdesrelaties vaak niet blijken te zijn wat je ervan verwacht had...

 

http://plzcdn.com/ZillaIMG/cd9bf98cd42984174dcfb9ca858d09af.jpg

De afgelopen tijd heb ik veel gesproken met vrienden en vriendinnen en best wel een paar keer dr. Phil geweest om met raad en daad bij te staan. Waardeloos is het steeds weer, als je denkt hem of haar gevonden te hebben, maar het in de praktijk toch stukken moeizamer gaat dan je vanaf je roze wolk dacht.

Mensen hebben vaak zulke hoge verwachtingen van een nieuwe liefde, projecteren direct al hun verwachtingen en toekomstvisie op die persoon, verweven hun eigen leven met die van de ander, en cijferen eigen gevoelens weg om maar bij de ander te kunnen zijn.

En daar gaat het al fout, is mijn idee.

 

Als je elkaar nog helemaal niet kent, hoe kun je dan weten dat de ander de juiste is?

Hoe kun je dan weten of je, naast de fysieke aantrekkingskracht, ook in het dagelijks leven wel bij elkaar past?
Het wegcijferen van je eigen gevoelens, bezigheden en sociale leven is ook al zoiets fouts. Want dan ben je toch niet jezelf zoals je je aan de ander presenteert? Niet zo gek dat de ander dan een verkeerde indruk van je krijgt en verkeerde verwachtingen heeft.
Natuurlijk wil je graag je beste beentje voorzetten, je best doen voor die ander, de ander behagen en plezieren, maar ongemerkt cijfer je dan vaak jezelf weg en doe je je anders voor dan je werkelijk bent.

Niet dat ik het zoveel beter weet en doe hoor. Een ander adviseren en objectief bekijken gaat veel makkelijker dan je eigen doen en laten objectief bekijken. Toch denk ik dat hierin een les te leren valt: het eeuwige loslaten.

 

Een mooie quote:

Als je een hoopje zand losjes op je handpalm laat liggen, dan blijft het daar ook liggen. Maar zodra je je vuist dichtknijpt om het zand vast te houden, glipt het zo tussen je vingers door en ben je het kwijt.

http://plzcdn.com/ZillaIMG/f213b12999a04550f25269348d064207_medium.jpg


We zijn op een leeftijd gekomen dat het allemaal niet meer vanzelf gaat; de spoeling leuke mannen (vrouwen) wordt steeds dunner, en bovendien wordt ieders rugzak steeds groter, waardoor mensen steeds minder onbevangen een relatie met een ander aangaan.
Als je dan een leuk persoon tegenkomt, denk je maar al te gauw: hebben en vasthouden, dit móet 'm zijn! Maarja, dat hoopje zand hè.

En dan zucht vriendin vanmorgen verdrietig: "al die energie en tijd die ik er weer aan besteed heb, allemaal weer voor niks." Weer een illusie armer. Het is zo verrekte tegenstrijdig allemaal.

http://plzcdn.com/ZillaIMG/966d8f8be0946f16da3bf079a475ff97.jpg


 

Waarom begin je er nog steeds aan?

Al die missers, al die energie, tijd en geld die je in een persoon steekt om er na een paar maanden achter te komen dat ook hij niet de ware is. We blijven het proberen, omdat toch de droom is die je hebt en wilt vinden: de nieuwe ware Jacob met wie je gelukkig en oud kan worden. Zitten we niet allemaal zo in elkaar?
En dat is precies wat er fout gaat, direct in het begin al bij een eerste ontmoeting: we denken meteen de wáre gevonden te hebben, hij moet al je dromen waarmaken en als het een beetje lukken wil zelfs nieuwe dromen met jou creëren. En dus leg je de lat van deze nog te beginnen relatie meteen al zo ontiegelijk hoog, dat het bijna alleen maar kan tegenvallen.


Want natuurlijk blijkt hij niet zo perfect, perfect bestaat immers niet!

Natuurlijk is hij anders dan jij, krijg je irritaties en voldoet hij toch niet helemaal aan jouw beeld van de ware Jacob. En dus word je toch weer teleurgesteld in de ander.

En waarom? Niet omdat de ander het fout doet, maar omdat je zelf veel te veel eist, wenst en verwacht van de ander. Want nu, deze keer, zou het tenslotte perfect zijn? Niet dus. En zo vind je hem nooit, ben ik bang.
De truc is volgens mij om je verwachtingen, toekomstvisies, verlangens en eisenpakket uit je gedachten te schoppen. Je vind iemand leuk, hij vind jou leuk, en that's it! Niet denken aan morgen, niet verwachten dat, niet wensen zus, maar gewoon genieten van het hier en nu.

 

Deze avond, deze dag, dat is alles.


Als je zo in het moment kunt leven, zo kunt leren genieten van wat je nu hebt, zonder aan morgen te denken, zonder verwachtingen van de toekomst, kun je veel meer geluk vinden dan je denkt.
Als je daarbij gewoon jezelf blijft, je niet beter of anders voordoet om de ander te pleasen, waardoor hij de kans krijgt om je werkelijk te zien zoals je bént, zul je veel meer onderling respect en begrip vinden.

http://plzcdn.com/ZillaIMG/a93604ff24f42b2ebdd93f26728052a6.jpg

 

Niemand is perfect.

Maar doordat je je verwachtingen en eisenpakket niet meer hebt, kun je de ander accepteren en respecteren om wie hij is. En andersom ook natuurlijk: zo kan hij je accepteren en respecteren om wie je werkelijk bent, omdat je laat zien dat jij jij bent, en dus niet perfect bent.

Makkelijk gezegd, een stuk moeilijker gedaan, ik weet het.

Maar we willen maar vaak te graag, of zijn juist te bang; juist doordat we al een hele rugzak vol ervaringen en teleurstellingen hebben. Waardoor we alle hoop projecteren op de ene, die alles goed moet maken. Juist door die hoop en verwachting van de ander los te laten, kun je meer genieten van het moment. Niks is voor eeuwig en "tot de dood ons scheidt" is ook een illusie, die ervaring hebben we al.

 

Laten we daar dus onze les uit leren: pluk de dag, en alleen déze dag, alsof het de laatste is.

 

http://plzcdn.com/ZillaIMG/0be28753d884ab35afaeb32dad213388.jpg



1 moment van geluk, dat is alles wat telt.. in het leven..

 

© SanneSchrijft 2010

Stap over naar Oxxio

Help deze website en onze schrijvers, stap over naar Oxxio als energieleverancier.

Reacties (4) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Ook al heb je het uit een magazine.. het klopt wel gewoon. Ik zeg tegenwoordig al gewoon voor de gein van: Ga nooit trouwen, want scheiden doe je tegenwoordig ook weer. jammer geld ;) Geniet van elkaar elke dag zolang je met elkaar hebt, dat is inderdaad de juiste gedachtes waar je gelukkig van word.
die heb ik niet van mezelf hoor .. dat stond in een artikel in de Mind Magazine of Psychologie oid ..
Vooral die uitsptraak over het zand vind ik mooi XD, duim erbij!
Je beschrijft op een goede manier dat tegenwoordig zeer veel voorkomt. Het is al lang niet meer zo de standaard advertentie dat man met bovengebit eenvrouw met ondergebit zoekt om samen pinda's me te kanbbelen. De relatiepagina's vliegen je tegenwoordig om de oren. Zelf ben ik bijzonder gelukkig met een partner, en dat al weer twintig jaar, maar ik erken dat er bij degene die minder geluk hebben de spoeling dun wordt. Veel rugzakjes kom je tegen omdat je steeds in een ouder wordende vijver vist.
Pluk de dag is dan in eerste instantie wel een leuke optie; als je meer serieus naar een relatie zoekt, wordt het lastig. De klik moet er naar mijn mening direct al zijn, dan accepteer je nageneog automatisch ook "het rugzakje" wat erbij hoort.