Afscheid van een vriend

Door SanneSchrijft gepubliceerd op Wednesday 22 January 22:08

 

De laatste opdracht

11 juni 2010 .. Vandaag was ik voor het laatst bij René, mijn therapeut. We hebben een burnout kunnen afwenden en daarna gegraven in het hoe en waarom en kreeg ik handvatten aangereikt om het anders te doen. Pas afgelopen woensdag vertelde ik over die vriend die zo in de shit zit. Die vriend van wie ik zoveel hou en keer op keer probeer "te redden" van de alcohol en de depressie ..

http://plzcdn.com/ZillaIMG/41cc003e075e2a747fc637230b1ab34c.jpg

"Zo! Dat is pas een energievreter!" was zijn oprechte antwoord.

Ik vertelde, zonder details, wat ik had gedaan om hem uit mn leven te bannen zodat hij niet nog meer energie van mij "opvreet". Natuurlijk, de tranen zaten weer hoog, en al kon ik ze wegslikken; René zag en voelde mijn emotie wel.


Hij was het met me eens dat de enige juiste manier om hem te helpen hem loslaten en contact verbreken is. Ook hij vond dus dat ik het juiste heb gedaan. Dat vond ik fijn te horen. Want het doet zo'n pijn, het gevoel iemand zo "in de steek" te laten. Niet alleen voor die vriend, maar (en daarvoor zit ik bij René) zeker ook voor mezelf, is dit de enige juiste manier.

http://plzcdn.com/ZillaIMG/4af3df77afd578152a4965bf72b296a2.jpg

Ik vertelde René dat ik me nog steeds zo'n zorgen maak, en misschien nu nog wel méér dan eerst, omdat ik nu geen vinger aan de pols kan houden. Dat ik bang ben dat hij zelfmoord gaat plegen als hij zichzelf niet de nodige moed kan inpraten. Ontnuchterend vertelde René mij dat jezelf keer op keer in een coma zuipen ook een poging tot zelfmoord is, en hij daar dus al mee bezig is. Ondanks mijn goede zorg toen, ondanks de goede zorg van vriendin nu, is hij steeds bezig zichzelf te doden.
Oef... hard!

 

Maar René is daar niet om die vriend te helpen, maar om mij te helpen. Hij vond het heel goed van mij dat ik alle contact heb verbroken met hem. Maar dat is niet genoeg, dat blijkt. Nog dagelijks ben ik in mn hoofd met die vriend bezig, en vreet hij dus nog steeds energie van mij weg. Om dat te stoppen, moet ik nog een laatste opdracht doen van René. Een hele heftige.

http://plzcdn.com/ZillaIMG/0a9b158224faed693b6e23668edadb4d.jpg

Ik moet emotioneel afscheid van die vriend gaan nemen. Alsof hij er echt niet meer is. Om een periode af te sluiten, een verdriet te accepteren en dan hem ook emotioneel los te kunnen laten.
Kortom; ik moet een soort afscheidsritueel gaan uitvoeren, een uitvaart, een afsluiting. Alsof hij al dood is. Want dood is makkelijker te accepteren, makkelijker te verwerken en los te laten dan levend zo achterlaten.
Ik vind dit nogal heftig, en ik weet ook nog niet of ik dit wel kan. Of ik dit wel wil, ook. Want ondanks alles hou ik erg veel van hem, en wil ik hem helemaal niet dood, juist niet!


En toch, ik denk ook dat er wel een waar woord in zit. Loslaten is het sleutelwoord. Met je verstand, maar ook emotioneel. En juist voor emotioneel loslaten hebben we vaak rituelen nodig. Om het een plekje te kunnen geven, innerlijke rust te creëren.
Hoe, en op welke manier, dat mag ik zelf bedenken. Iets waardoor ik deze periode, deze man kan afsluiten. Wat een opdracht zeg!

"Nu nog niet, nu nog niet".. roept dat stemmetje in mij. Ik moet me daarop voorbereiden, tijd voor hebben en voor maken. Dus voor nu, in alle drukte en hektiek van het dagelijkse leven, schuif ik deze opdracht nog even voor me uit. Er komt vast een moment waarvan ik weet: nu kan ik dat, nu ben ik er klaar voor om afscheid te nemen, afscheid van een vriend..

http://plzcdn.com/ZillaIMG/3c3bb3286791b95d51f3680d06ca7e3f.jpg

© SanneSchrijft 2010

 

Reacties (1) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Als je een goede band hebt met je therapeut, mag je daar heel blij mee zijn.
Je beschrijft ook heel goed hoe moeillijk het is om afscheid te nemen.
Hou je goed.