De scheiding, een terugblik

Door SanneSchrijft gepubliceerd op Wednesday 22 January 22:09

 

De scheiding, een terugblik

 

26 sep 2009, 22:25 Vandaag op de kop af, misschien klopt zelfs het tijdstip wel, ben ik twee-en-een-half jaar alleenstaand ouder.

http://plzcdn.com/ZillaIMG/d4383435541e72a23eb7664d336523e5.jpg

Op maandag 26 maart 2007, 4 weken en 2 dagen na onze verhuizing naar de kust, vertelde hij 's avonds nadat de kinderen in bed lagen dat hij niet wist of hij nog van mij hield en hoeveel hij van die ander hield...
Na een lang gesprek vol tranen (krokodillentranen bleek later) en excuses vertrok hij om nooit meer terug te komen. Mij volslagen in verwarring achter latend.
Een ander? En dat terwijl hij míj verweet vreemd te gaan? Waarom heeft hij nooit zn mond open gedaan, als hij niet zeker meer was van zijn liefde voor mij? Waarom heeft hij niet vóór de verhuizing openkaart gespeeld?

http://plzcdn.com/ZillaIMG/b140361db47a80d10be1bd183d6111d1.jpg

Later, veel later, bleek dat het allemaal met voorbedachte rade was. Een week voor hij het mij vertelde had hij het al aan een vriendin verteld. Twee weken voor hij wegging had hij al een andere rekening geopend, waarop per direct zijn salaris naartoe werd overgemaakt; en waar hij bovendien stiekem van onze gezamelijke rekening 1000 euri "startkapitaal" naartoe had overgemaakt. Er zijn zelfs nog andere bedenkingen van voorbedachte rade, maar die hou ik voor me.

 

http://plzcdn.com/ZillaIMG/24ffe544a59deaac11b2b6039637cc85.jpg

Die ander, die was verstandig, en besloot toch bij haar man te blijven en vroeg overplaatsing aan naar een ander filiaal. Hij had echter al zn verstand verloren, en ging steeds gekkere dingen doen. Liegen, bedriegen, wegrennen van verantwoordelijkheden, schelden en stoken. Pas ná zijn vertrek heb ik een hekel aan hem gekregen.

Op het moment dat hij wegging was ik nog vol vertrouwen en goedgelovigheid. Ik had tenslotte 15 jaar met hem lief en leed gedeeld, ik vertrouwde hem blindelings. Dat ándere exen raar doen, ok, maar niet die van mij. Fout dus, óók die van mij is geen haar beter dan die anderen.

 

http://plzcdn.com/ZillaIMG/8bb00d13960e290d1f7fcbdce7543528.jpg

 

Twee-en-een-half jaar geleden is mijn complete wereld op zn kop gezet. Niets was meer hetzelfde. Ik belandde in drijfzand en moest maar zien hoe ik zou overleven. Tegelijk nog moest zorgen voor 2 totaal ontredderde kinderen, moest ik mn hoofd wel koel houden en blijven ademhalen. Ik mócht niet verdrinken, want dan zouden zij ook verdrinken. Dus ik vocht, en ik kwam weer redelijk op het droge.
Ik kan nu zeggen dat we het hebben overleefd.

 

Twee-en-een-half jaar alleenstaand ouder. Ik heb 3x geprobeerd een nieuwe relatie aan te gaan (met 5 maanden, 9 maanden en de laatste van 2 maanden, toch redelijk serieus geprobeerd), maar geen van de keren heb ik het idee gehad er niet meer alleen voor te staan.
De kinderen zijn dan ook altijd míjn verantwoordelijkheid, en niet die van mn vriendje. Alle beslissingen rondom opvoeding, problemen, school, zorgen en verdrietjes komen toch op míjn schouders terecht en nooit op die van mn vriendje.


Aan hém heb ik in die twee-en-een-half jaar nagenoeg nooit iets gehad, hij zweeg en zwijgt me dood of ik krijg alleen maar verwijten naar mn hoofd geslingerd. Bijna nooit hebben we zij-aan-zij gestaan om onze kinderen te begeleiden in deze moeilijke tijden. Maargoed, als ik eerlijk ben, was dat ook al voor een groot deel het geval toen we nog wel samen waren.

 

Alleenstaand ouderschap is zwaar en vooral erg druk. In tijden van beslissingen en zorgen betekent dat veel slapeloze nachten en veel gepieker. Niet voor niks blog ik veel van me af, en gebruik de respons om tot inzichten te komen. Want van zinvolle input van hém hoef ik niet veel te verwachten.
Maar tegelijk is het alleen zorgen ook een vrijheid om te doen zoals je het zélf het prettigst vind. Ook omdat hij het zo laat afweten, kan ik steeds meer mn eigen vorm kiezen van opvoeden. En dat voelt steeds prettiger.

 

Twee-en-een-half jaar alleen. Maakt ook dat ik steeds zelfstandiger word, dat ik steeds zelfbewuster word, en me steeds krachtiger voel. Uiteindelijk is dit, achteraf gezien, wel goed voor mij geweest.
Niet voor de kinderen. Vooral zoonlief is erdoor beschadigd geraakt. Het ergste is nog dat ex het niet als zodanig beschouwt en mijn gang naar de psych maar overdreven vind. Dat is kwalijk, en vooral omdat hij dan zijn zoon niet serieus neemt. Maar er iets van zeggen kan ik niet. Niet naar hem, omdat we dan weer onmiddelijk in een verwijtenregen vervallen. Niet naar de kinderen, want die zijn uitermate coulant naar hun vader.

 

Twee-en-een-half jaar verder. Waar zouden we staan over de volgende twee-en-een-half jaar? Met een puberdochter, een middelbareschoolperiode, een aanstaande verhuizing, afwikkeling van de scheiding, en wie weet wel een serieuse nieuwe liefde in het verschiet?
Gelukkig kun je niet in de toekomst kijken, en moeten we alles maar gewoon over ons heen laten komen en er het beste van zien te maken. Ja toch?!

 

http://plzcdn.com/ZillaIMG/6f24f14663e69d66d21e5562a420fef1.jpg

© SanneSchrijft 2009

 

Stap over naar Oxxio

Help deze website en onze schrijvers, stap over naar Oxxio als energieleverancier.

Reacties (2) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Een duim omhoog. Je bent beschadigd en dat moet eerst weer helen. Alleen is maar alleen. Ik had het "geluk" dat mijn kinderen ouder waren.
Hopenlijk kom je nog eens de liefde tegen. Weet wel dat dit met jonge kinderen niet gemakkelijk is. Het mooiste zou zijn dat je een man treft met dezelfde ervaring en ook jonge kinderen. Mijn wens is dat voor jou.
Ik heb respect voor je keuzes en je doorzettingsvermogen.
Overigens een advies: plaats je artikelen niet allemaal achter elkaar maar bijvoorbeeld dagelijks eentje. Je loopt anders het risico dat ze weinig gelezen worden (het ene artikel duwt het andere vanzelf een plaatsje lager op de lijst) en dat is toch zonde van de moeite....