Mama, leven wij ook onder de armoedegrens?

Door SanneSchrijft gepubliceerd op Wednesday 04 December 18:59

 

“mama, leven wij ook onder de armoedegrens?”

 

Gisteravond, tijdens de actualiteiten op tv, een item over armoede in Nederland en dat in 2014 1 op de 10 Nederlanders onder die zgn. “armoedegrens” leeft. Ik heb niet gekeken, was in de keuken bezig. Maar er schijnt een dame geweest te zijn die vond dat als je minder dan €1500,= per maand aan inkomsten had, je dan onder die armoedegrens leeft.

31c4ac3c84ce61ae79ca396316fb6493.jpg

Zijn wij arm?

Dochterlief komt de keuken binnen. “Mama, hebben wij meer of minder dan € 1500,= per maand?” Minder dus, zelfs met de alimentatie en alle toeslagen erbij komen we nog niet aan die € 1500,=. “oh, dan zijn we arm zegt die mevrouw op tv”. “Ja duuhuuh”, reageer ik laconiek, dat hoeft die mevrouw mij niet te vertellen, dat merk ik elke maand weer.

Ik ga verder met koken en dochterlief gaat weer verder met haar huiswerk.  Armoede is een relatief begrip, bedenk ik me. Want ondanks alle financiële beperkingen en het geschuif met dubbeltjes, kom ik nog steeds rond elke maand. Gaan de kinderen nog steeds elke week naar de manege voor hun uurtje sport, en kan zoonlief nog steeds elke week naar de jeugdbrandweer. Ik heb geen schulden omdat ik me helemaal uit de naad werk voor die centjes om de kinderen te blijven geven wat ze verdienen en nodig hebben.

En armoede, wij? Wij, die gewoon eten in de koelkast hebben, elk weekend gewoon een zakje chips kunnen snaaien, mobiele telefoons hebben, geen honger hoeven te hebben, sporten, kerstkado’tjes onder de kerstboom hebben liggen, geen gebruik hoeven maken van de voedselbank, geen schulden hebben..

225f76ad8c7d0e7ba7a5796e713b8bfb_medium.

Kosten en schulden

Natuurlijk, ik heb een reservepotje dat ik wel eens moet gebruiken en welke steeds leger raakt. Laatst nog, toen ik een aanslag van de belastingdienst kreeg: ik had in 2012 onterecht huurtoeslag ontvangen, omdat de spaarrekeningen van de kinderen en mijn eigen geld bij elkaar opgeteld werden en ik dus ineens “teveel eigen vermogen” bezat om aanspraak te maken op die huurtoeslag. Of ik even € 3300,= terug wilde betalen! Ik schrok me lam, kreeg het Spaans benauwd en heb er drie nachten niet van geslapen. Toch maar weer dat reservepotje aangebroken en een beetje van de spaarrekeningen van de kinderen gepakt (ik hoop geleend, maar of ik het ooit terug zal kunnen betalen?), en meteen alles terugbetaald. Weg schuld, ik wil geen schulden!

Dochterlief zit in 4 HAVO en gaat straks met school vijf dagen op “buitenlandreis”. Ze kunnen kiezen tussen Rome, Parijs, Londen, Praag, Berlijn of wintersport. Mijn dochter wil heel graag naar Praag. Er is ook een mogelijkheid om “thuis” een week lang een sport- of kookcursus te volgen, maar dat wil dochterlief natuurlijk niet. De buitenlandreizen gaan buiten het gewone schoolgeld om en kosten tussen de €350 en de €800 excl. lunch (soms ook geen diner, ligt aan de reis) en excl. zakgeld.  Dochterlief mag naar Praag, ze gaat naar Praag, hoe dan ook. Ik heb gepiekerd en nagedacht, maar heb de oplossing gevonden: de kinderbijslag! Die gaat naar Praag deze keer. En haar zakgeld (incl. geld voor lunch en diner) kunnen we mooi van die van april betalen! Super! Geen schuld, gewoon direct betaald.

De manegekaart is elke maand weer spannend. Ze weten dat het elk moment ook afgelopen kan zijn, maar tot nog toe is het me elke maand nog gelukt om die €90 bij elkaar te lappen. Ik ben er best trots op dat ik op die manier 2013 mag afsluiten, zo zonder schulden en nog steeds behoorlijk kunnen leven. Volgende maand zien we wel weer verder.

Het is wel een gepuzzel om de maand door te komen met elke week voldoende warme maaltijden. Ik kook niet elke dag, wel altijd met verse groente. Maar om de kosten te drukken hebben we eens per week een tosti-avond en bijna elke week wel een pizza of shoarmamaaltijd. Niet alleen makkelijk en snel klaar, maar vooral goedkoper dan een complete maaltijd met verse groente en een stukje vlees. Eens per maand eten we vis, maar dan wel van een echt lekkere visboer en niet uit de supermarkt. Dochterlief krijgt twee harinkjes, zoonlief en ik eten kibbeling of lekkerbek en een verse zalmsalade. Smullen! Zolang het nog gaat, gaat het.

Het is een kwestie van prioriteiten stellen. Dat is voor iedereen anders. Wij vinden de manege erg belangrijk, en die staat hoog op ons prioriteitenlijstje. Net als die reis naar Praag, die móet gewoon. Als de kinderen bij hun vader zijn, om het weekend en een avond door de week, doe ik expres heel lowbudget. Geen warme maaltijd voor mij als ik alleen ben. De kachel heeft een thermostaat en kan overdag een graadje kouder. ’s Avonds kruipen we op de bank onder een dekentje. Wassen doe ik alleen in het weekend, dat is goedkopere stroom. Vooralsnog redden we het op deze manier nog steeds.

De auto is ook een grote kostenpost. Volgend jaar komt daar ook wegenbelasting bij. De kilometers die ik maak voor mijn werk  worden vergoed, maar de wekelijkse ritjes naar de brandweer (30 km heen en terug en een paar uur later nogmaals dat ritje) om zoon heen en weer te brengen en de manege (40 km) niet. Kerstviering met school tot ’s avonds laat, laat je ze niet nog op de bus wachten in galakleding. Brengen en halen dus. Ouderavonden van school, ortho- en ziekenhuisbezoeken, allemaal zo’n 20 km van huis weg. Het auto’tje slurpt bij elkaar genomen zo ongeveer 50 euro per week. Als dan een vriendin van verder weg spontaan vraagt of je een avondje gezellig komt bijbabbelen, zie ik in gedachten die extra kosten. Hoe gezellig ook, die kosten probeer ik zoveel mogelijk te drukken. Of ik probeer het avondje te combineren met nog meer afspraken in die omgeving. Maar ik heb mijn auto’tje nog steeds, kan ook niet zonder want dan kan ik mijn werk niet meer doen.

De kinderen zijn gelukkig met weinig tevreden. Hebben geen behoefte aan merkkleding en dure spelcomputers. We zijn gelukkig zonder al die uiterlijke fratsen. Ons belangrijkste materiele bezit is de auto en de pc, verder hechten we weinig waarde aan spullen. Toch hebben we genoeg. Een homecinemaset bij de grote ambilight tv, op alle slaapkamers een tv (allemaal gekregen via via), een Wii, gameboy en Nintendo (ook gekregen). We hebben allemaal een mobiel met internet (sim-only en de telefoon gekregen). We hebben genoeg en om ons heen altijd mensen die aan ons denken als ze eens wat weg willen doen. Dat is hartstikke lief.

gratisafhalen.jpg

 

De ogen openen

Vorige week zat ik bij de ouderraadvergadering blozend van – toch wel enige – schaamte te vertellen over mijn situatie. Het gesprek ging over het feit dat 25% van de ouders de ouderbijdrage van school nog niet betaald had. Die ouderbijdrage is zogenaamd vrijwillig, maar zonder die bijdrage kunnen schoolreisjes, excursies, workshops, extra schoolmateriaal als atlassen en pc-software en onderhoud enz. enz. niet gefinancierd worden.

Ik zat het gesprek een poosje aan te horen en besloot toen mijn verhaal te vertellen. Waarom een ouder soms besluit om niet te betalen. Ik vond het doodeng, want je gaat wel echt met de billen bloot voor je gevoel. Maar ik vond dat ik de andere kant van het verhaal gewoon even moest belichten. Dat het geen onwil is, maar dat er keuzes gemaakt moeten worden en dat mijn keuze dan niet was gevallen op de ouderbijdrage van school. Terwijl ik, als lid van de ouderraad, natuurlijk heel goed weet wat er allemaal met het geld gedaan wordt.

Mijn verhaal werd geschrokken aangehoord. Dit hadden ze niet verwacht bij mij. Al pratende werd ik nog emotioneel ook, toen ik vertelde dat ex me zo had laten zitten afgelopen zomer en hoe ik alles bij elkaar geschraapt had en de kinderen toch een goede start van het schooljaar heb kunnen geven. En hoe ik alweer wakker lag van de volgende kosten;  de buitenlandreis, het schoolfeest (de galakleding), de extra schoolboeken, examentrainingen en dat ik daarom had gekozen die ouderbijdrage dit jaar maar eens niet te voldoen.

Mijn verhaal heeft ervoor gezorgd dat de directrice van school, die de vergadering bijwoonde, gaat bespreken of en in hoeverre er aanpassingen en tegemoetkomingen mogelijk zijn voor ouders die het niet kunnen bekostigen. Tot dan toe was het gesprek slechts gegaan over “hoe kunnen we de ouders laten betalen” en “welke consequenties kunnen we opleggen bij het niet voldoen van de bijdrage”. Nu werd ineens zichtbaar waarom er soms niet betaalt wordt en wordt er meer naar oplossingen gekeken dan naar strafmaatregelen.

eaf7d4909ed527aaf8dc5a9a19217ced_medium.

 

Schaamte en trots

De gezinnen die zo in armoede leven schamen zich vaak enorm voor hun tekort en tegelijk voelen ze zich te trots om hulp te vragen. Ik voelde me tijdens de vergadering ook afschuwelijk toen ik mijn verhaal deed. Het voelt als een enorm falen als je niet gewoon kunt voldoen aan je financiële verplichting, hoe hard je ook je best doet.

Niet altijd kan de overheid helpen. In mijn geval zegt de overheid dat ik teveel vermogen heb omdat de spaarrekeningen van de kinderen meegeteld worden in mijn vermogen. Ik kom daardoor niet in aanmerking voor de bijzondere bijstand. Anderen weten soms niet dat ze die kunnen aanvragen, of voelen zich te gegeneerd om die stap te kunnen nemen.

Het is ook niet niks om bij een overheidsinstantie of nog erger, een gemeenteloket, te moeten gaan “bedelen” om geld of uitstel van betaling. “Ik zou liever droog brood vreten dan zo met de billen bloot te moeten, wat een afgang”. Het is geen afgang, en je hebt rechten en er zijn mogelijkheden, maar dan moet je wel heel veel durf hebben. Je wilt het liefste onzichtbaar zijn, gewoon mee kunnen doen met de rest, zonder etiket opgeplakt te hebben.

Armoede in Nederland

Ik ben wel blij dat men het probleem van de armoede in Nederland wel steeds serieuzer neemt. Het gaat bij mij nog steeds, maar in heel veel gezinnen gaat het niet meer. En dan beland je al snel in een neerwaartse spiraal waar je zonder hulp niet meer uitkomt. Het is tijd om de ogen te openen voor die gezinnen en hen een helpende hand te bieden.

Kijk eens beter om je heen en zie de mensen, gezinnen, kinderen die het financieel moeilijk hebben. Bedenk wat je kunt missen uit je overvolle kledingkast, die ouwe pc op zolder kun je vast nog wel nieuw leven in blazen en er iemand heel gelukkig mee maken. Het kunnen kleine, alledaagse en schijnbaar onbelangrijke dingen zijn waar deze gezinnen mee geholpen kunnen worden. De tas met te kleine kleding van je kind, ik weet uit ervaring hoe blij je kan zijn met zo’n tas met afdankertjes.

De mensen, gezinnen die in zulk zwaar weer leven zijn vaak te trots of schamen zich teveel om er openlijk over te praten, laat staan iets te vragen aan buren en kennissen. Dus als wij, medeburgers, nou eens het initiatief nemen om de mensen die het echt nodig hebben hun leven iets te veraangenamen, zou dat een mooi gebaar zijn. Kleine moeite, groot plezier, toch?

34f8c0ae98f834778405205eb38e9347.jpg

 

Dubbeltje op z’n kant

We kijken hier thuis regelmatig naar programma’s als Dubbeltje op z’n Kant en Uitstel van Executie. Mensen die voor duizenden euro’s schuld hebben en die er zonder hulp en een goed plan van aanpak er echt niet meer uitkomen. Ik kijk erna en voel me trots. Ik zit er nog goed bij, ondanks mijn “armoedegrens”.  Zonder schulden, een gevulde koelkast en twee gelukkige en gezonde kinderen  naast me op de bank. De thuiszorg verdient niet echt veel, maar ik doe mijn best, werk hard en loop net even een stapje harder. Ik probeer goed te plannen en weloverwogen uit te geven om zo niet te vaak voor onverwachte kosten te staan. En tot nog toe lukt het steeds.

Dus wij, arm? Ik ben gelukkig met weinig en ik ben gewoon heel gelukkig met mijn kinderen en het leven dat ik nu leid. Neemt niet weg dat ik ontzettend blij ben met het besluit van de regering om nog even niet aan die kinderbijslag te knagen en de schoolboeken nog een schooljaar langer gratis te houden. Want ik had er al buikpijn van, hoe ik dat ik 2014 allemaal weer voor elkaar zou moeten krijgen ..

a9e7cac27d34abe9065eddf62571c86e_medium.

meer lezen? http://plazilla.com/op-zwart-zaad

© SanneSchrijft 2013

 

 

Reacties (15) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Klasse artikel en jij mag echt trots op jezelf zijn.
Is nu wel twee jaar later, maar hoop dat je het nog steeds allemaal onder controle hebt.
Wat een prachtartikel en ja, ook een beetje herkenbaar. Geen kinderen, wel huisdieren en ook geen schulden en een uurtje paardrijden die heel belangrijk is. Of ik onder de armoedegrens leef? Kan best maar zo voelt het niet.
Dat heb je mooi geschreven. Je kunt echt wel trots zijn op jezelf ! En wat het leuke is , je kunt er een soort van sport van maken om alles zo Low Budget mogelijk te doen. Door bijv. te kijken waar het vlees in de aanbieding is enz. Buiten het feit dat het soms nodig is , is het ook gewoon heel leuk om te doen.
Respect Mieke !
Heel herkenbaar. Goed artikel!
Goed stuk Miekebies, knap om zo je situatie te vertellen zonder dat het een klaagzang wordt. Dat meetellen van het spaargeld van je kinderen vind ik zó scheef! Je lost het allemaal prima op, Hopelijk blijft het lukken. Misschien dat Plazilla je af en toe een klein extraatje oplevert?
Hahahaha, met moeite 25 euri op jaarbasis, dus daar moet ik het niet van hebben :D
Aii, niet commercieel genoeg bezig? Tips over besparen en goedkoop leven schijnen het goed te doen :)
Ik ben trots op mensen (Moeders) zoals jij! Fantastisch geschreven werkelijkheid. TOP.